Sukta 12

Mantra 1

द्यावा ह क्षामा प्रथमे ऋतेनाभिश्रावे भवतः सत्यवाचा । देवो यन्मर्तान्यजथाय कृण्वन्त्सीदद्धोता प्रत्यङ्स्वमसुं यन् ॥

ദ്യാവാ-പൃഥിവീ—ആദിയിൽ—ഋതം മൂലം സത്യവാക്യങ്ങളാൽ പ്രസിദ്ധരായി. ദേവൻ മർത്ത്യരെ യജ്ഞയോഗ്യരാക്കി, ഹോതൃരൂപത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ തന്നെ പ്രാണത്തിലേക്ക് പ്രത്യങ് ആയി—അന്തർമുഖനായി നീങ്ങി.

Mantra 2

देवो देवान्परिभूॠतेन वहा नो हव्यं प्रथमश्चिकित्वान् । धूमकेतुः समिधा भाऋजीको मन्द्रो होता नित्यो वाचा यजीयान् ॥

ഋതം (സത്യക്രമം) കൊണ്ടു ദേവന്മാരെയും അതിക്രമിക്കുന്ന ദേവൻ, ആദ്യം തന്നേ, ജ്ഞാനവാനായി, ഞങ്ങളുടെ ഹവ്യം (അർപ്പണം) വഹിച്ചു വരിക. ധൂമധ്വജൻ, സമിധാൽ ജ്വലിച്ചു തേജസ്സുള്ളവൻ, ആനന്ദമയ ഹോതൃ—നിത്യൻ—വാചയാൽ കൂടുതൽ യജ്യൻ, യജ്ഞം വഹിക്കുന്നു.

Mantra 3

स्वावृग्देवस्यामृतं यदी गोरतो जातासो धारयन्त उर्वी । विश्वे देवा अनु तत्ते यजुर्गुर्दुहे यदेनी दिव्यं घृतं वाः ॥

ഗോ-മൂലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച വിശാലങ്ങൾ (ഉർവീ) ദേവന്റെ അമൃതത്വം ധരിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും നിന്റെ യജുഃ (യജുർമന്ത്രം) പിന്തുടരുന്നു. രണ്ടു പ്രകാശമുള്ളവയിൽ നിന്ന് (ഏനീ), പാൽ കറക്കുന്നതുപോലെ, ദിവ്യഘൃതം അവർ ദോഹിക്കുന്നു.

Mantra 4

अर्चामि वां वर्धायापो घृतस्नू द्यावाभूमी शृणुतं रोदसी मे । अहा यद्द्यावोऽसुनीतिमयन्मध्वा नो अत्र पितरा शिशीताम् ॥

നിങ്ങളുടെ വർധനയ്ക്കായി ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു—ഓ ഘൃതസ്നൂ ആപഃ (ഘൃതംപോലെ പ്രകാശം ഒഴുക്കുന്ന ജലശക്തികളേ), ഓ ദ്യാവാ-ഭൂമീ, ഓ രോദസീ (ഇരുലോകങ്ങളേ), എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുവിൻ. പ്രകാശമുള്ള ദ്യൗഃ പ്രാണനേതൃത്വം (അസുനീതി) കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, ഇവിടെ രണ്ടു പിതാക്കന്മാർ ഞങ്ങൾക്ക് മധുരത്വം മൂർച്ചപ്പെടുത്തട്ടെ—ഞങ്ങളുടെ അന്തർഹവ്യം ശക്തവും ഫലപ്രദവും ആക്കട്ടെ.

Mantra 5

किं स्विन्नो राजा जगृहे कदस्याति व्रतं चकृमा को वि वेद । मित्रश्चिद्धि ष्मा जुहुराणो देवाञ्छ्लोको न यातामपि वाजो अस्ति ॥

നമ്മിൽ നിന്നു രാജാവ് വാസ്തവത്തിൽ എന്താണ് എടുത്തത്? അവന്റെ വ്രതത്തിൽ നിന്ന് നാം ഏതാണ് ലംഘിച്ചത്? ആരാണ് സത്യമായി അറിയുന്നത്? മിത്രനും പോലും—ഹവനം അർപ്പിച്ച് ദേവന്മാരെ വിളിച്ചാലും—അവരുടെ വരവിന് ശ്ലോകംപോലെ വ്യക്തമായ പാത കണ്ടെത്തുന്നില്ല; എങ്കിലും ‘വാജ’ (ബല-സമൃദ്ധി) നിലനിൽക്കുന്നു.

Mantra 6

दुर्मन्त्वत्रामृतस्य नाम सलक्ष्मा यद्विषुरूपा भवाति । यमस्य यो मनवते सुमन्त्वग्ने तमृष्व पाह्यप्रयुच्छन् ॥

ഇവിടെ അമൃത (അമര)ത്തിന്റെ നാമം പിടിച്ചുനിർത്തുക ദുർമന്ത്വ—കഠിനമാകുന്നു; ലക്ഷണം ഒന്ന് തന്നെയെങ്കിലും അത് പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഹേ അഗ്നേ, ബലവാനേ, അപ്രയുച്ഛൻ (അവിരത) ആയി യമത്തിന്റെയും മനുഷ്യനുവേണ്ടിയുമുള്ള ആ സുമന്ത്വ—ശുഭമനോഭാവം—കാത്തുകൊൾക; ധർമ്മപഥത്തിൽ നിലനിർത്തുക.

Mantra 7

यस्मिन्देवा विदथे मादयन्ते विवस्वतः सदने धारयन्ते । सूर्ये ज्योतिरदधुर्मास्यक्तून्परि द्योतनिं चरतो अजस्रा ॥

ദേവന്മാർ വിദഥ (പ്രേരിത സഭ)യിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന ആ സദനത്തിൽ അവർ വിവസ്വത്തിന്റെ വാസസ്ഥലം നിലനിർത്തുന്നു. സൂര്യനിൽ അവർ ജ്യോതി സ്ഥാപിച്ചു; മാസങ്ങളിലൂടെ രാത്രികളെ ക്രമപ്പെടുത്തി; അജസ്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ അവിരത യുഗലം ദീപ്തിമയ പഥത്തെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു—കാലത്തിന്റെ ഋതത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 8

यस्मिन्देवा मन्मनि संचरन्त्यपीच्ये न वयमस्य विद्म । मित्रो नो अत्रादितिरनागान्त्सविता देवो वरुणाय वोचत् ॥

ദേവന്മാർ ഒരുമിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ രഹസ്യമായ മനോ-ആകാശത്തെ—ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല. ഇവിടെ മിത്രനും അദിതിയും ഞങ്ങളെ കുറ്റരഹിതരാക്കട്ടെ; സവിതൃ ദേവൻ വരുൺനോട് ഞങ്ങളുടെ വേണ്ടി വാക്ക് പറയട്ടെ—അന്തരത്തിലെ ഋതം വീണ്ടും സ്ഥാപിതമായി പാത വീണ്ടും തുറക്കട്ടെ.

Mantra 9

श्रुधी नो अग्ने सदने सधस्थे युक्ष्वा रथममृतस्य द्रवित्नुम् । आ नो वह रोदसी देवपुत्रे माकिर्देवानामप भूरिह स्याः ॥

അഗ്നേ, സദനത്തിൽ, സധസ്ഥത്തിൽ ഞങ്ങളെ കേൾക്കേണമേ; അമൃതത്തിന്റെ സമ്പത്ത് വഹിക്കുന്ന രഥം യോജിപ്പിക്ക. ദേവപുത്രനേ, രണ്ടു രോദസീ (ദ്യാവാ-പൃഥിവി) ഞങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക; ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും അകന്നുപോകരുത്—ഇവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം സന്നിഹിതനായി പ്രവർത്തനശീലനായിരിക്ക.