Sukta 12

Mantra 1

द्यावा ह क्षामा प्रथमे ऋतेनाभिश्रावे भवतः सत्यवाचा । देवो यन्मर्तान्यजथाय कृण्वन्त्सीदद्धोता प्रत्यङ्स्वमसुं यन् ॥

த்யாவா-க்ஷாமா, ஆதியில், ருதத்தால் உண்மைச் சொல் உடையவர்களாகப் புகழ்பெற்றன. தேவன், மர்த்தியரை யாகத்திற்குத் தகுதியானவர்களாக்கி, ஹோதாவாக அமர்ந்தபோது, அவன் தன் அசு (பிராணன்) நோக்கி பிரத்யங் ஆனான்—உள்முகமாகச் சென்றான்.

Mantra 2

देवो देवान्परिभूॠतेन वहा नो हव्यं प्रथमश्चिकित्वान् । धूमकेतुः समिधा भाऋजीको मन्द्रो होता नित्यो वाचा यजीयान् ॥

஋தம் (சத்திய-ஒழுங்கு) மூலம் தேவர்களையும் மீறி நிற்கும் அந்த தேவன், முதன்மையாக—அறிவுடையவனாய்—எங்கள் ஹவிஸை இங்கு கொண்டு வருவானாக. புகையைத் தன் கொடியாகக் கொண்ட (தூமகேது), சமிதால் ஒளிரும், பிரஜீக (எரியும்) மந்திர ஹோத்ரு—நித்தியன்—வாக்கினால் மேலும் யஜிக்கத்தக்கவன், யாகத்தைச் சுமப்பானாக.

Mantra 3

स्वावृग्देवस्यामृतं यदी गोरतो जातासो धारयन्त उर्वी । विश्वे देवा अनु तत्ते यजुर्गुर्दुहे यदेनी दिव्यं घृतं वाः ॥

பசுவின் ஊற்றிலிருந்து பிறந்த, விரிந்த (உர்வீ) அவை தேவனின் அம்ருதத்துவத்தைத் தாங்கும்போது, எல்லாத் தேவரும் உன் அந்த யஜுஸ் (யாக-வாக்கு) பின்னே செல்கின்றனர். அவர்கள் இரு ஒளிர்வோரிடமிருந்து (ஏனீ) தெய்வீக நெய்யை (க்ருதம்) பால் கறப்பதுபோல் கறக்கின்றனர்.

Mantra 4

अर्चामि वां वर्धायापो घृतस्नू द्यावाभूमी शृणुतं रोदसी मे । अहा यद्द्यावोऽसुनीतिमयन्मध्वा नो अत्र पितरा शिशीताम् ॥

உங்கள் வளர்ச்சிக்காக நான் பாடுகிறேன்—நெய் வழியும் ஆபஸ், மேலும் த்யாவா-பூமி, என் அழைப்பை கேளுங்கள், ஓ இரு ரோதஸீ. ஒளிமிகு வானங்கள் (த்யாவः) உயிர்வாயுவின் நடத்தையை (அசுநீதி) கொண்டு வரும்போது, இங்கே எங்களுக்காக இரு பிதரௌ இனிமையைத் தீட்டட்டும்—எங்கள் உள்ளார்ந்த யாகத்தை கூர்மையாக்கி பயனுறச் செய்யட்டும்.

Mantra 5

किं स्विन्नो राजा जगृहे कदस्याति व्रतं चकृमा को वि वेद । मित्रश्चिद्धि ष्मा जुहुराणो देवाञ्छ्लोको न यातामपि वाजो अस्ति ॥

நம்மிடமிருந்து அரசன் உண்மையில் என்ன எடுத்துக்கொண்டான்? அவனுடைய வ்ரதம் (நியமம்) எதில் நாம் மீறினோம்? இதை யார் உண்மையாக அறிவார்? மித்ரனும்—யாகத்தில் ஆஹுதி செலுத்தி தேவர்களை அழைத்தாலும்—அவர்கள் வருவதற்கான ச்லோகம்போல் தெளிவான வழியைப் பெறவில்லை; ஆயினும் வாஜ (வலிமை-செழிப்பு) இருக்கிறது.

Mantra 6

दुर्मन्त्वत्रामृतस्य नाम सलक्ष्मा यद्विषुरूपा भवाति । यमस्य यो मनवते सुमन्त्वग्ने तमृष्व पाह्यप्रयुच्छन् ॥

இங்கே அம்ருதத்தின் (அமரத்துவத்தின்) நாமம் பற்றிக் கொள்ளுதல் கடினமாகிறது—அடையாளம் ஒன்று; ஆனால் அது பல வடிவங்களாகத் தோன்றுகிறது. ஓ அக்னியே, வலிமைமிக்கவனே, யமனுடைய மனிதருக்கான சுமந்து (நல்ல எண்ணம்/நல்வழிகாட்டல்) என்பதைப் பாதுகாப்பாயாக—அப்ரயுச்சன், தவறாது காத்தருள்வாயாக.

Mantra 7

यस्मिन्देवा विदथे मादयन्ते विवस्वतः सदने धारयन्ते । सूर्ये ज्योतिरदधुर्मास्यक्तून्परि द्योतनिं चरतो अजस्रा ॥

தேவர்கள் விததே (ஊக்கமூட்டும் சபையில்) மகிழும் அந்த ஆசனத்தில், அவர்கள் விவஸ்வத்தின் சதனத்தைத் தாங்குகின்றனர். சூரியனில் அவர்கள் ஜ்யோதியை நிறுவினர்; மாதங்களின் வழியாக இரவுகளை ஒழுங்குபடுத்தினர்; மேலும் அஜஸ்ரமாக அந்த இரட்டையர் ஒளிரும் பாதையைச் சுற்றி நடக்கின்றனர்—காலத்தின் ருதம், தாளமிக்க ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகின்றனர்.

Mantra 8

यस्मिन्देवा मन्मनि संचरन्त्यपीच्ये न वयमस्य विद्म । मित्रो नो अत्रादितिरनागान्त्सविता देवो वरुणाय वोचत् ॥

தேவர்கள் ஒன்றுகூடி நடமாடும் அந்த மறைமுகமான மன-வெளியில்—அதை நாம் அறியோம். இங்கே மித்ரனும் அதிதியும் நம்மை அனாக (குற்றமற்றவர்) ஆக்கட்டும்; தேவன் சவிதா நமக்காக வருணனிடம் வாக்கு உரைக்கட்டும்—அவ்வாறு உள்ளார்ந்த ருதம் (ஒழுங்கு) மீண்டும் நிலைபெற்று, வழி மறுபடியும் திறக்கட்டும்.

Mantra 9

श्रुधी नो अग्ने सदने सधस्थे युक्ष्वा रथममृतस्य द्रवित्नुम् । आ नो वह रोदसी देवपुत्रे माकिर्देवानामप भूरिह स्याः ॥

அக்னியே, சதனத்தில், சதஸ்தே (உறுதியான ஆதாரத்தில்) எங்களைச் செவிமடு; அமிர்தத்தின் திரவிணம் (செல்வம்) ஏந்தும் ரதத்தை இணை. தேவபுத்ரனே, இரு ரோதஸீ (த்யாவா-பிருதிவீ) யையும் எங்களிடம் கொண்டு வா; தேவர்களிடமிருந்து விலகாதே—இங்கே எங்களுடன் இருப்பாய், செயலில் நிறைந்திருப்பாய்.