The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—നാരദാ, കേൾക്കുക; ഞാൻ നരഹരിയുടെ ദിവ്യ മന്ത്രങ്ങളെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. അവയെ ആരാധിച്ച് ബ്രഹ്മാദികൾ സൃഷ്ട്യാദി കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു।

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

അവൻ സംവർതകൻ, ചന്ദ്രമൗലി, അഗ്നിവിഭൂഷിതനായ മനു. ഭജിക്കുന്നവർക്ക് അവൻ ഏകാക്ഷര മന്ത്രമായും ദേവ-കല്പവൃക്ഷംപോലെ വരദാതാവായും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

ഇവിടെ ഋഷി അത്രി, ഛന്ദസ് ജഗതി, ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ. ദേവത നൃഹരി (നരസിംഹൻ) എന്നു പ്രസ്താവിച്ചു; ഇതിന്റെ വിനിയോഗം സർവ്വലാഭപ്രാപ്തിക്കായി।

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

‘ക്ഷം’ ബീജം, ‘ഈ’ ശക്തി എന്നു പ്രസ്താവിച്ചു; ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ ഷഡംഗ-ന്യാസം. സൂര്യ-ചന്ദ്ര-അഗ്നിസദൃശ നേത്രങ്ങളുള്ളവനായി, ശരദ്ചന്ദ്രന്റെ കാന്തിപോലെ ദീപ്തനായി, ദിവ്യകരങ്ങളോടെ ദേവനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

ധനുസ്, ചക്രം, അഭയമുദ്ര, വരദഹസ്തം ധരിച്ച നൃഹരിയെ ധ്യാനിക്കണം. മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം ജപിച്ച്, അതിന്റെ ദശാംശം നെയ്യും പായസവും കൊണ്ട് ഹോമം ചെയ്യണം.

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

വൈഷ്ണവ പീഠത്തിൽ യജിച്ച്, പദ്മദളങ്ങളിൽ അങ്കപൂജ നടത്തണം. ദിക്കുകളുടെ ആവരണങ്ങളിൽ ഖഗേശൻ (ഗരുഡൻ), ശങ്കരൻ, ശേഷൻ, ശതാനന്ദൻ എന്നിവരെ പൂജിക്കണം.

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

കോണപത്രങ്ങളിൽ ശ്രീ, ഹ്രീ, ധൃതി, പുഷ്ടി എന്നിവയെ പൂജിക്കണം. ദന്തച്ച്ഛദങ്ങളിൽ അതേ എണ്ണത്തിലുള്ള നൃഹരിമാരെ ക്രമമായി പൂജിക്കണം.

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

അവൻ തന്നെയാണ് കൃഷ്ണൻ; അവൻ തന്നെയാണ് രുദ്രൻ—മഹാഘോരൻ. അവൻ ഭീമൻ, ഭീഷണനായിട്ടും ഉജ്ജ്വലൻ; കരാളനും വികരാളനും; ദൈത്യാന്തകൻ മധുസൂദനൻ.

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

അവൻ രക്താക്ഷൻ, പിംഗലാക്ഷൻ, അഞ്ജനനിറമുള്ളവൻ, ദീപ്തതേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്നവൻ. അവൻ സുഘോരൻ, സുഹനു (ദൃഢഹനു), വിശ്വവ്യാപി, രാക്ഷസാന്തകൻ.

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(അവൻ) വിശാലകായൻ, ധൂമ്രകേശൻ, ഹയഗ്രീവൻ, ഘനസ്വനൻ; മേഘവർണ്ണൻ, കുംഭകർണ്ണൻ, കൃതാന്തസമമായ തീക്ഷ്ണതേജസ്സുള്ളവൻ।

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

പിന്നെ അഗ്നിവർണ്ണൻ, മഹോഗ്രൻ, വിശ്വവിഭൂഷണൻ, വിഘ്നക്ഷമൻ, മഹാസേനൻ, സിംഹൻ—ഇങ്ങനെ മുപ്പത്തിരണ്ട് നാമങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

പിന്നീട് (അന്തര്യാഗത്തിന്റെ) പുറത്തായി പണ്ഡിതസാധകൻ ലോകപാലന്മാരെ അവരുടെ ചിഹ്നങ്ങളും ആയുധങ്ങളും സഹിതം യഥാവിധി ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ മന്ത്രസാധകൻ എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നേടുന്നു।

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

പിന്നീട് പ്രദ്യുമ്നയുക്തനായ ശാർങ്ഗധാരി വിഷ്ണുവിനെ അഗ്നിയോടുകൂടെ ധ്യാനിക്കണം; തുടർന്ന് മഹാവീരനെ; പിന്നെ ജ്വലിക്കുന്ന തേജസ്സായ വിഷ്ണുവിനെ; തുടർന്ന് ഭൃഗുക്കളുടെ ഈശനെ; തുടർന്ന് ജലത്തെ; തുടർന്ന് പദ്മാസനനായ (ബ്രഹ്മാവിനെ) ധ്യാനിക്കണം।

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

ഹരിയെ വാസുദേവൻ, വിഷ്ണുസംയുക്തനായ വൈകുണ്ഠൻ, ഗദാധാരി (ഗദീ), (സ)ഇന്ദു-നൃസിംഹൻ, കൂടാതെ ഭീഷണൻ എന്നും ഭദ്രൻ എന്നും ഈ നാമങ്ങളാലും സ്തുതിക്കുന്നു।

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

അതിനുശേഷം ‘മൃത്യു-മൃത്യു’ മന്ത്രം; പിന്നെ ശൗരി മന്ത്രം; തുടർന്ന് നാരായണനാമം ചേർന്ന ഭാനു മന്ത്രം. ഇത് നൃഹരി (നൃസിംഹ) യുടെ ഇരുപത്തിരണ്ട് അക്ഷരമുള്ള മന്ത്രം; സാമ്രാജ്യവും അധിപത്യവും ദാനം ചെയ്യുന്നു.

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി ബ്രഹ്മാ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുപ് എന്നു പറയുന്നു. ഇതിന്റെ ദേവത നൃഹരി; അവൻ എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നൽകുന്നവൻ.

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

ബീജം ‘ഹം’ എന്നും ശക്തി ‘ഇം’ എന്നും. ഇതിന്റെ വിനിയോഗം സർവ്വലക്ഷ്യസിദ്ധിക്കായി. ഇത് നാലു വേദങ്ങൾ, എട്ട് വസുക്കൾ, ആറു വേദാംഗങ്ങൾ, കൂടാതെ യുഗത്തിന്റെ ഷഡക്ഷരീ മന്ത്രം എന്നിവയാൽ പ്രതിപാദിതം.

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

പിന്നീട് ഷഡംഗ-ന്യാസം ചെയ്ത് ശിരോമണി, ലലാടം, നേത്രങ്ങൾ എന്നിവയിൽ സ്ഥാപിക്കണം; തുടർന്ന് മുഖം, ഭുജങ്ങൾ, പാദങ്ങളുടെ അഗ്ര-സന്ധിസ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ; പിന്നെ ഉദരത്തിലും ഹൃദയത്തിലും ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

ശ്രേഷ്ഠ സാധകൻ കണ്ഠത്തിൽ, ഇരുവശങ്ങളിലും, പിന്നിലും മനുവിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച അക്ഷരങ്ങളെ ന്യാസം ചെയ്യണം—ഓരോ അക്ഷരത്തിനും മുമ്പിൽ പ്രണവം (ഓം) ഇടിച്ച്.

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

ശ്രീ നൃസിംഹന്റെ സാന്നിധ്യം വരുത്തുന്ന ന്യാസം ശാസ്ത്രോക്തമായി പത്തു വിധം. കൈയും കാലും ഉള്ള എട്ട് വിരലുകളുടെ ആദ്യവും അവസാനവും സന്ധികളിൽ വേർതിരിച്ച് വിന്യസിക്കണം॥ ૨૦ ॥

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

എല്ലാ വിരലുകളിലും വിന്യസിച്ച ശേഷം ശേഷിക്കുന്നതു രണ്ടുതലങ്ങളിലും ന്യസിക്കണം. അതുപോലെ ശിരസ്സ്, ലലാടം, ഭ്രൂമധ്യം, നേത്രങ്ങൾ, കർണങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലും ന്യാസം ചെയ്യണം॥ ২১ ॥

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

കപോളത്തിലും കർണമൂലത്തിലും, ചിബുക്കിലും മേൽ-കീഴ് അധരങ്ങളിലും, കണ്ഠത്തിലും നാസികയിലും, ഇരുഭുജങ്ങളിലും, ഹൃദയപ്രദേശത്തും, കൂടാതെ കടിയിലും നാഭിമണ്ഡലത്തിലും (ന്യാസം ചെയ്യണം)॥ २२ ॥

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

‘ദ’ മുതലായ അക്ഷരങ്ങളെ പാദതലങ്ങളിൽ ന്യസിക്കണം; തുടർന്ന് കടിയിൽ, ഗുഹ്യത്തിൽ, ഊരു, ജാനു, ജംഘ എന്നിവിടങ്ങളിൽ. ഗുൽഫങ്ങളിൽ, പാദ-കര വിരലുകളിൽ, എല്ലാ സന്ധികളിലും, രോമങ്ങളിലും (ന്യാസം ചെയ്യണം)॥ ২৩ ॥

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

വിവേകമുള്ള সাধകൻ ശരീരത്തിൽ രക്തം, അസ്ഥി, മജ്ജ എന്നിവിടങ്ങളിലും പവിത്ര വർണങ്ങളെ ന്യസിക്കണം. കൂടാതെ പാദം, ഗുൽഫം, ജാനു, കടി, നാഭി, ഹൃദയപ്രദേശം എന്നിവിടങ്ങളിലും ആ വർണങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം॥ २४ ॥

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

ബാഹുക്കളിലും കണ്ഠത്തിലും ചിബുക്കിലും അധരങ്ങളിലും കവിളുകളിലും വിധിപൂർവ്വം ന്യാസം ചെയ്യണം. അതുപോലെ കർണങ്ങളിൽ, മുഖത്തിൽ, നാസാപുടങ്ങളിൽ, നേത്രങ്ങളിൽ, ശിരോശിഖരത്തിലും സ്ഥാപിക്കണം॥२५॥

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

പവിത്രപദങ്ങളെ മുഖത്തിൽ, ശിരസ്സിൽ, നാസികയിൽ, നേത്രങ്ങളിൽ, കർണങ്ങളിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം. പിന്നെ മുഖമണ്ഡലത്തിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, നാഭിയിൽ—അവസാനം സർവ്വാംഗങ്ങളിലും ആ പദങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം॥২৬॥

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

മന്ത്രത്തിന്റെ രണ്ടു അർദ്ധങ്ങളും ശിരസ്സിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം; ഹൃദയം മുതൽ പാദാന്തം വരെ അതത് അംഗങ്ങളിൽ വിന്യസിക്കണം. ഇവിടെ ‘ഉഗ്ര…’ മുതലായ പദങ്ങളോടെ ഞാൻ മൃത്യുമൃത്യു—മരണജയിയെ—നമസ്കരിക്കുന്നു॥२७॥

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

ഇങ്ങനെ മുൻപറഞ്ഞ ന്യാസം പൂർത്തിയാക്കി, മുഖത്തിൽ, ഘ്രാണത്തിൽ, നേത്രങ്ങളിൽ, കർണങ്ങളിൽ, കൺപീലികളിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം. ഹൃദയത്തിൽ, നാഭിയിൽ, കൂടാതെ കടി മുതൽ പാദാന്തം വരെ—ഇങ്ങനെ ഒമ്പത് സ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം॥२८॥

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

‘വീര’ മുതലായ അവയെയും മുൻപുപറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ന്യാസം ചെയ്യണം. അതുപോലെ ‘നൃസിംഹ’ മുതലായവയും ബുദ്ധിമാൻ সাধകൻ മുൻവണ്ണം വിന്യസിക്കണം॥२९॥

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, വേദങ്ങൾ, ഷഡംഗങ്ങൾ, രാമൻ, നേത്രങ്ങൾ, ദിക്കുകൾ, ഭുജങ്ങൾ, ഭൂമി—ഇവയ്ക്കായി വിഭജിച്ച മന്ത്രവർണങ്ങളെ ക്രമമായി തത്തസ്ഥാനം അനുസരിച്ച് വിന്യസിക്കണം।

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

മൂലാധാരത്തിൽ നിന്ന് നാഭിവരെ, നാഭിയിൽ നിന്ന് ഹൃദയപ്രദേശത്തോളം, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഭ്രൂമധ്യാന്തം വരെ, പിന്നെ മസ്തകത്തിലെ തൃതീയ നേത്രത്തിൽ—ഇവയാണ് ക്രമാനുസൃതമായ അന്തഃസ്ഥ ധ്യാനസ്ഥാനങ്ങൾ।

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

ഭുജങ്ങളിലും വിരലുകളിലും, പ്രാണവായുക്കളിലും, മസ്തകത്തിൽ നിന്ന് പാദം വരെ—ദിവ്യ നാമങ്ങളുടെ ന്യാസം ബുദ്ധിമാൻ സാധകൻ ചെയ്യണം; ഇതാണ് ‘ഹരി-ന്യാസം’ എന്നു ഉപദേശിച്ചത്।

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

ഈ ന്യാസത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം സ്വയം ഹരിയേ ഒരുവനായി അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ന്യാസവിധി നിർവഹിച്ചു ഹൃദയത്തിൽ നൃഹരിയെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

കണ്ഠത്തിൽ ചേർന്നു തിളങ്ങുന്ന ഭുജങ്ങളോടെ, പോരാട്ടത്തിൽ അലഞ്ഞുകിടക്കുന്ന കേശങ്ങളോടെ, പദ്മവും ചക്രവും ധരിച്ച്—നഖാഗ്രങ്ങളാൽ ദൈത്യേശനെ പിളർത്തി, ജ്വാലാമാലയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി അദ്ദേഹം ദീപ്തനായി।

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

ദീപ്തജിഹ്വയും ത്രിനേത്രവും തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രകളാൽ ഭയങ്കരവദനവും ധരിച്ച ശ്രീനൃസിംഹൻ—സ്ഥലം, ജലം, ഗഗനം എന്നിവയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ—ഞങ്ങളെ സദാ രക്ഷിക്കട്ടെ।

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച ശേഷം മഹാത്മനായ ശ്രീനൃസിംഹന്റെ മുദ്ര പ്രദർശിപ്പിക്കണം; രണ്ടു മുട്ടുകൾക്കിടയിലെ സ്ഥലത്ത് താടി (ചിബുകം)യും അധരങ്ങളും സമമായി സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

ഇരു കൈകളും ഭൂമിയിൽ ചേർത്ത് അമർത്തി അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വിറയ്ക്കണം; വായ് വിശാലമായി തുറന്ന് നാവുകൊണ്ട് ആവർത്തിച്ച് ലേലിഹനം ചെയ്യണം।

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

ഈ മുദ്ര ‘നാരസിംഹീ’ എന്നു പ്രസിദ്ധം; മുദ്രകളിൽ പ്രധാനം. ഇടത് കൈയിൽ അങ്കുഷ്ഠംകൊണ്ട് ബന്ധിച്ച് മൂന്നു വിരലുകളെ കനിഷ്ഠവരെ ചേർക്കണം।

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

ത്രിശൂലത്തെപ്പോലെ മുന്നിൽ ഉയർത്തി നൃസിംഹ-മുദ്ര ചെയ്യണം; കൂടാതെ ഇരുകൈകളിലെ അങ്കുഷ്ഠങ്ങളാൽ കനിഷ്ഠ വിരലുകളെ അതുപോലെ അമർത്തണം।

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

അതിനുശേഷം ശേഷിക്കുന്ന വിരലുകൾ ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം അധോമുഖമായി ക്രമപ്പെടുത്തി നൃഹരിയെ ഉദ്ദേശിച്ച് ക്രിയ ചെയ്യണം. ഇരുകൈകളും അധോമുഖമാക്കി നാഭിപ്രദേശത്തേക്ക് നീട്ടണം.

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

രണ്ട് ചൂണ്ടുവിരലുകളാൽ ഭുജങ്ങളെ സ്പർശിച്ച്/സൂചിപ്പിക്കണം; ഇതിനെ ‘ആന്ത്രണ മുദ്ര’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. തുടർന്ന് കൈകൾ ഊർധ്വമുഖമാക്കി മദ്ധ്യത്തിൽ കരതലങ്ങൾ ചേർക്കണം.

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

ഇടങ്കൈയിലെ അനാമിക വിരലിൽ വലത് (കൈ/വിരൽ) സ്ഥാപിക്കണം. രണ്ട് ചൂണ്ടുവിരലുകളും പിന്നിൽ നിന്ന് ചേർന്നിരിക്കണം; രണ്ട് അങ്കുഷ്ഠങ്ങളും ചൂണ്ടുവിരലുകളെ ആശ്രയിച്ച് നിലകൊള്ളണം.

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

നൃഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ ഇതിനെ ‘ചക്ര മുദ്ര’ എന്നു കരുതുന്നു. ഇങ്ങനെ ചക്ര മുദ്ര രൂപപ്പെടുത്തി രണ്ട് ചൂണ്ടുവിരലുകളെ മദ്ധ്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

ഈ ‘ദംഷ്ട്രാ മുദ്ര’ നിർവഹിക്കണം; അത് സർവ്വപാപനാശിനിയാണ്. നൃസിംഹന്റെ ഈ മുദ്രകൾ എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളിലും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവയാണ്.

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; പിന്നെ അതിന്റെ ദശാംശമായി നെയ്യ് കലർത്തിയ പായസം അഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ച്, മുൻപ് നിർദേശിച്ച പീഠം/വേദിയിൽ ആ നിവേദ്യം സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

അംഗന്യാസാദി വിധികൾ ശരിയായി ചെയ്ത് ദേവതയെ സമാരാധിച്ച ശേഷം, ദിക്-പത്രങ്ങളിൽ വീണ്ടും പൂജ ചെയ്യണം; വിദിക്കുകളിൽ ഗരുഡാദികളെയും ശ്രീമുഖ സേവകരെയും, പുറത്തായി ലോകപാലകരെയും പൂജിക്കണം।

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

ഇങ്ങനെ സമ്യക്‌ സിദ്ധമായ മന്ത്രം എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റും. സൗമ്യകാര്യത്തിൽ സൗമ്യരൂപം, ക്രൂരകാര്യത്തിൽ ജ്ഞാനി ക്രൂരരൂപം സ്മരിക്കണം।

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

മരണസന്നിഹിത നിമിഷത്തിൽ ശത്രുവിന്റെ പേര് ആദ്യം വെച്ച്, പിന്നെ സ്വയം ഹരിയെ സ്മരിക്കണം—മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങളും ദംഷ്ട്രാഗ്രങ്ങളും കൊണ്ട് അവനെ ഭക്ഷിക്കുന്നതായി ധ്യാനിക്കണം।

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

ദിവസേന അശ്രദ്ധയില്ലാതെ മന്ത്രം അഷ്ടോത്തരശതം (108) പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. അപ്പോൾ മണ്ഡലത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ശത്രുവും ശമിച്ച് അതിഥിപോലെ മാറുന്നു।

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

ഇപ്പോൾ സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്ന ധ്യാനഭേദങ്ങൾ ഞാൻ പറയുന്നു. ശ്രീ-സമൃദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മുൻപ് വർണ്ണിച്ച ശ്വേതപ്രഭ നൃഹരിയെ നിരന്തരം ധ്യാനിക്കട്ടെ॥50॥

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

ഇടത്തങ്കത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന പദ്മഹസ്തയായ ലക്ഷ്മി ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന ആ ഹരി അകാലമരണം, രോഗം മുതലായ സർവ്വ ഉപദ്രവങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു॥51॥

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

ഞാൻ നരസിംഹനെ ധ്യാനിക്കുന്നു—അത്യന്തം ഭീകരൻ, പ്രളയകാലാഗ്നിയെപ്പോലെ ദീപ്തൻ; രൗദ്രൻ, ആന്ത്രമാല ധരിച്ചവൻ, കണ്ഠഹാരാൽ അലങ്കൃതൻ॥52॥

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

സർപ്പരൂപ യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചവൻ, പഞ്ചാനനങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്നവൻ; ചന്ദ്രമൗലി, നീലകണ്ഠൻ, ഓരോ മുഖത്തിലും ത്രിനേത്രമുള്ളവൻ॥53॥

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

പത്ത് ഭുജങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്നവൻ—ഓരോന്നും പരിഘംപോലെ; കൈകളിൽ അക്ഷസൂത്രം, ഗദ, പദ്മം, ഗോക്ഷീരസമമായ ശ്വേത ശംഖം ധരിച്ചവൻ॥54॥

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

അവൻ നൃഹരിയെ ദർശിച്ചു—രുദ്രസദൃശ രൂപം ധരിച്ചു—ധനുസ്സും മുശലവും, ഉത്തമചക്രം, ഖഡ്ഗം, ശൂലം, ബാണം എന്നിവ ധരിച്ചവനായി।

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

അതിന്റെ വർണം ഇന്ദ്രഗോപത്തെപ്പോലെ നീലാഭ-രക്തവർണം, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദീപ്തം, സ്വർണ്ണത്തെപ്പോലെ കാന്തിമയം; കിഴക്കിൽ നിന്ന് വടക്കുവരെ അത് ഊർധ്വമുഖമായി സർവ്വവർണ്ണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രസാധകൻ സർവ്വരോഗവിമുക്തിക്കായി ജപിക്കണം. ഈ ദിവ്യ മന്ത്രം എല്ലാ മരണങ്ങളെയും ഹരിക്കുന്നു; ഇതിന്റെ സ്മരണയാൽ സർവ്വസിദ്ധികളും ലഭിക്കുന്നു।

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

മഹത്തായ കർമ്മം (അനുഷ്ഠാനം) ആരംഭിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും, പതിനാറു കൈകളുള്ള, സർവ്വലോകേശൻ, സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ ഭൂഷിതനായ നൃസിംഹനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

രണ്ട് കൈകൾ വിദാരണകർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവ, രണ്ട് ചന്ദ്രോദ്ധരണശക്തിയാൽ യുക്തമായവ; രണ്ട് ശംഖചക്രം ധരിക്കുന്നു, കൂടാതെ രണ്ട് ബാണവും ധനുസ്സും ധരിക്കുന്നു।

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

രണ്ടുപേർ ഖഡ്ഗവും ഖേടവും (ഢാൽ) ധരിച്ചു; രണ്ടുപേർ ഗദയും പദ്മവും; രണ്ടുപേർ പാശവും അങ്കുശവും; മറ്റുരണ്ടുപേർ ശത്രു അർപ്പിച്ച മകുടങ്ങളാൽ അലങ്കൃതരായി।

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

ഇങ്ങനെ, ഹേ നാരദാ! പതിനാറു ഭുജങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനും നീലാഭ വർണ്ണകാന്തിയുള്ളവനും ഉഗ്രകർമ്മപരാക്രമിയുമായ സർവ്വവ്യാപിയായ നൃഹരിയെ ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

അത്യന്ത മഹത്തായ കാര്യങ്ങളിൽ പണ്ഡിതർ മുപ്പത്തിരണ്ട് ഭുജങ്ങളുള്ള നൃസിംഹനെ ധ്യാനിക്കണം—അവൻ പരമൻ, സർവ്വഭൂതേശ്വരൻ, സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നവൻ।

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

വലതുകൈകളിൽ ചക്രവും പദ്മവും; കൂടാതെ പരശുവും പാശവും; പിന്നെ ഹലവും മുശലവും; അതോടൊപ്പം അഭയമുദ്രയും, അങ്കുശവും ഉണ്ട്।

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

അവൻ പട്ടിശവും ഭിന്ദിപാലവും; കൂടാതെ ഖഡ്ഗം, മുദ്ഗരം, തോമരം എന്നിവയും ധരിക്കുന്നു। ഇടതുഭാഗത്തെ കൈകളിൽ ശംഖം, ഖേടം, പാശം, ശൂലം എന്നിവയും ഉണ്ട്।

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

അവൻ അഗ്നി, വരദമുദ്ര, ശക്തി, തുടർന്ന് കുണ്ടിക, ധനുസ്സ്, തർജനീമുദ്ര, ഗദ, ഡമരു, ശൂർപം (ചാലനി) എന്നിവ ധരിക്കുന്നു।

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

രണ്ട് കൈകളാൽ ശത്രുവിന്റെ മുട്ടുകളും തലയും അമർത്തി ചതയ്ക്കുന്നു; ഉയർത്തിയ രണ്ട് ഭുജങ്ങളാൽ ആന്ത്രമാല ധരിച്ച വിഭുവിനെ ധരിക്കുന്നു।

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

താഴെ നിലകൊള്ളുന്ന രണ്ട് ഭുജങ്ങളാൽ ഹിരണ്യകനെ പിളർത്തുന്നു; ഭക്തർക്കു പ്രിയദായകൻ, ദൈത്യർക്കു ഭയങ്കരൻ।

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ഇങ്ങനെ മഹാമൃത്യുഭയം അകറ്റുന്ന ആ നൃസിംഹനെ സ്മരിക്കണം. ഇപ്രകാരം ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രസാധകൻ സർവകാര്യാർത്ഥസിദ്ധിക്കായി മന്ത്രജപം ചെയ്യണം।

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

ഇപ്പോൾ മുഖരോഗങ്ങളെ അകറ്റുന്ന മറ്റൊരു ശുഭധ്യാനം പറയുന്നു—സ്വർണ്ണവർണ്ണനായി, ഗരുഡാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, മിന്നൽപോലുള്ള മാലയും ദീപ്തമായ സടയും (കേശര) ധരിച്ച പ്രഭുവിനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

കോടി പൂർണ്ണചന്ദ്രസമമായ വർണ്ണം, സുമുഖതയും ത്രിനേത്രദൃഷ്ടിയും ഉള്ള, പീതാംബരം ധരിച്ച, ദിവ്യാഭരണസമൃദ്ധനായ, ശാന്തവിഗ്രഹനായ ഭഗവാൻ നൃസിംഹനെ ധ്യാനിക്കണം. അവന്റെ কোমല പദ്മകരങ്ങളിൽ ചക്രം, ശംഖം, അഭയമുദ്രയും വരദമുദ്രയും ദീപ്തമാണ്.

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

സ്വനിശ്ചിത ധ്യാനസാധനകളാൽ—ദേവന്മാർ വന്ദിക്കുന്ന—ക്ഷ്വേഡരോഗാദി വ്യാധികളുടെ ശമനത്തിനായി সাধകൻ പരിശ്രമിക്കണം; കൂടാതെ ശത്രുസേനയെ തടയുന്നതിനും യത്നിക്കണം.

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

അക്ഷകാഷ്ഠംകൊണ്ട് ജ്വലിപ്പിച്ച അഗ്നിയിൽ, ശത്രുമർദകനായ ദേവൻ നൃസിംഹനെ ധ്യാനിച്ച്; പുഷ്പാദി ഉപചാരങ്ങളാൽ ആ നൃസിംഹനെ സമ്യക് പൂജിക്കണം.

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

സമൂലമൂല വസ്തുവിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ ശരങ്ങളാൽ, വേർതിരിച്ച് നൂറ്റി പത്ത് ആഹുതികൾ ഹോമിക്കണം. ജപം ശത്രുവിനെ തിന്നുന്നതുപോലെ ചെയ്യണം; പിന്നെ അവനെ കത്തിക്കുന്നതുപോലെ ഭാവിച്ച് അത് ക്ഷേപിക്കണം.

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

ഏഴ് ദിവസം ഹോമം നടത്തി കഴിഞ്ഞാൽ, രാജാവിന്റെ മന്ത്രി രാജാവിന് പ്രിയമായ സൈന്യത്തെ ശുഭ ലഗ്നത്തിൽ, പരരാജ്യജയാഭിലാഷത്തോടെ പുറപ്പെടുവിക്കണം.

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

അവളുടെ സന്നിധിയിൽ ശത്രുമണ്ഡലത്തെ സംഹരിക്കുന്ന നൃഹരി (നരസിംഹൻ)നെ സ്മരിച്ചു, അവൾ വീണ്ടും വരുവോളം മന്ത്രജപം ചെയ്യണം।

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും എളുപ്പത്തിൽ ജയിച്ച് വീരശ്രീയാൽ സമ്പന്നനായ രാജാവ്, സന്തുഷ്ടഹൃദയത്തോടെ മന്ത്രിയെ വിഭവദാനങ്ങളാൽ പ്രീതിപ്പെടുത്തണം।

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

ആന, കുതിര, രഥം, രത്നം, ഗ്രാമം, ഭൂമി, ധനം മുതലായവ നൽകിയിട്ടും മന്ത്രി തൃപ്തനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ രാജാവിന് അനർത്ഥം സംഭവിക്കും।

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

അവന്റെ രാജ്യങ്ങളിൽ പ്രാണഭയത്തേക്കാളും വലിയ മഹാഭയം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; മൂലമന്ത്രം 108 പ്രാവശ്യം ജപിച്ച് മന്ത്രിതഭസ്മംകൊണ്ട് (കർമ്മം) ചെയ്താൽ.

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

ഇത് എലി, ചിലന്തി, തേൾ മുതലായവയിൽ നിന്നുയരുന്ന വിഷം നശിപ്പിക്കുന്നു. ഇതു ശരീരത്തിൽ ലേപിച്ചാൽ എല്ലാ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തി ലഭിക്കും—സംശയമില്ല।

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

സേവന്തി പുഷ്പങ്ങളാൽ ഹോമം ചെയ്താൽ മഹത്തായ ശ്രീ-സമൃദ്ധി ലഭിക്കും; ഔദുംബര സമിധകളാൽ ഹോമം ചെയ്താൽ ധാന്യസമൃദ്ധി ഉണ്ടാകും।

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

അപൂപം എന്ന പുണ്യകേക്ക് കൊണ്ട് ലക്ഷാഹുതി ഹോമം ചെയ്താൽ വൈശ്രവണൻ (കുബേരൻ) പോലെയുള്ള സമൃദ്ധി ലഭിക്കും; ക്രുദ്ധനായ രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ മന്ത്രം 108 പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം।

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

ഇതിലൂടെ साधകൻ ഉടൻ തന്നെ നിർമലത നേടുകയും ദൈവപ്രസാദം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും. കുന്ദപുഷ്പങ്ങളാൽ ഹോമം ചെയ്താൽ ഉന്നതിയും ശ്രീസമൃദ്ധിയും; വാഴമോച അർപ്പിച്ചാൽ വിഘ്നനാശം സംഭവിക്കും।

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

തുളസിയിലകൾ ഹോമത്തിൽ അർപ്പിച്ചാൽ മഹത്തായ കീർത്തി ലഭിക്കും; അരിയിൽ നിന്നുള്ള സത്തു (വറുത്ത ധാന്യപ്പൊടി) ഹോമം ചെയ്താൽ സർവ്വലോകവും വശമാകും।

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

മധൂക പുഷ്പങ്ങളാൽ തയ്യാറാക്കിയ ഇഷ്ടം (കിണ്വിത ഔഷധം) ഹിതകരമെന്നു പറയുന്നു; ധാത്രി (ആമലകി) ഖണ്ഡങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്തംഭന-ഫലം ഉണ്ടാകും. കൂടാതെ തൈര്, തേൻ, നെയ്യ് എന്നിവ ചേർത്ത് നാല് അങ്കുല അളവുള്ള ഗുഡൂചി സേവിക്കണം।

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

അഗ്നിയിൽ പത്തായിരം ആഹുതികൾ അർപ്പിക്കുന്നവൻ രോഗങ്ങളെ ജയിച്ച് നൂറു വർഷം ജീവിക്കും. ശനൈശ്ചരദിനമായ ശനിയാഴ്ച അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തെ സ്പർശിച്ച് നൂറ്റെട്ടു പ്രാവശ്യം ഇത് ചെയ്യണം.

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

ഈ ജപംകൊണ്ട് അവൻ അപമൃത്യുവിനെ ജയിച്ച് നൂറു വർഷം ജീവിക്കും. ഇനി ‘ത്രൈലോക്യമോഹനം’ എന്ന യന്ത്രത്തെ ഞാൻ നിനക്കു പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കുന്നു.

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

അത് ധരിക്കുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ സർവസമ്പത്തുകളും ഉദ്ഭവിക്കും. വെളുത്ത ഭൂർജപത്രത്തിൽ മുപ്പത്തിരണ്ട് സിംഹങ്ങളോടുകൂടിയ പദ്മം വരയ്ക്കണം.

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

മദ്ധ്യത്തിലെ സിംഹാകൃതിക്കുള്ളിൽ മുൻപുപോലെ സ്വന്തം ബീജാക്ഷരം എഴുതണം. പിന്നെ ശ്രീബീജംകൊണ്ട് സംസ്കരിച്ചു മൂന്നു വലയങ്ങളോടുകൂടിയതാക്കണം.

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

പാശവും അങ്കുശവുംകൊണ്ട് ചുറ്റി ആ ഉത്തമ യന്ത്രത്തെ പൂജിക്കണം. ‘ത്രൈലോക്യമോഹനം’ എന്ന നാമമുള്ളത് സർവകാമ്യാർത്ഥങ്ങളും സിദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

ചക്രരാജനായ മഹാരാജനും സർവ്വ ചക്രായുധങ്ങളുടെ അധീശ്വരനായ പരമേശ്വരനെയും ധരിച്ചാൽ വിജയം ലഭിക്കും. ഇത് സത്യം, സത്യമേ; സംശയമില്ല.

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു യന്ത്രം ഞാൻ പറയുന്നു; കേൾക്കൂ, ഹേ നാരദ—ഇത് സിദ്ധിയിലേക്കുള്ള ഉപായമാണ്. എട്ട് അരകളുള്ള, മൃദുവായി നന്നായി തീർത്ത, കർണിക (മധ്യനാഭി)യോടുകൂടിയ യന്ത്രം വരയ്ക്കണം.

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

അവിടെ പ്രണവം (ഓം) ചേർന്ന മൂലമന്ത്രം എഴുതണം. പിന്നെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഏകാക്ഷര നാരസിംഹമന്ത്രവും, സാധ്യം (അഭീഷ്ട ലക്ഷ്യം) സഹിതം എഴുതണം.

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

പിന്നീട് എട്ട് ആയിരം ജപം ചെയ്ത്, അതിന്റെ പുറത്ത് നൂൽകൊണ്ട് പൊതിയണം. തുടർന്ന് ബുദ്ധിമാൻ സാധകൻ ക്രമമായി സ്വർണം, വെള്ളി, ചെമ്പ് എന്നിവകൊണ്ടും വീണ്ടും പൊതിയണം.

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

ലാക്ഷകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ശേഷം വീണ്ടും മന്ത്രം ചൊല്ലി അഭിമന്ത്രിക്കണം. പിന്നെ ആ ഉത്തമ യന്ത്രം കഴുത്തിലോ, ഭുജത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ ശിഖയിലോ ധരിക്കണം.

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

ഭൂമിയിൽ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും നരേന്ദ്രന്മാരും എല്ലാം അവന്റെ വശത്തിലാകുന്നു. ദുഷ്ടർ അവനെ ഒരിക്കലും പീഡിപ്പിക്കില്ല—പിശാചുകളും സർപ്പങ്ങളും രാക്ഷസന്മാരും പോലും അല്ല।

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

‘യന്ത്രരാജ’ത്തിന്റെ പ്രസാദത്താൽ साधകൻ എല്ലായിടത്തും വിജയം നേടുന്നു. ഇനി ഞാൻ മറ്റൊരു യന്ത്രം പ്രസ്താവിക്കുന്നു—സകലരെയും വശീകരിക്കുന്നതു.

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

സുധീ সাধകൻ മുൻപ് പറഞ്ഞ രീതിയിൽ പന്ത്രണ്ടു അരങ്ങളുള്ള മഹാചക്രം വരയ്ക്കണം. പണ്ഡിതൻ അതിനെ പന്ത്രണ്ടു മാത്രകളായി വിഭജിച്ച ദളങ്ങളോടുകൂടി രേഖപ്പെടുത്തണം.

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

മദ്ധ്യത്തിൽ ശക്തിയുക്തമായ മന്ത്രം സ്ഥാപിച്ച് അതിനെ ‘ശ്രീ’ ബീജത്തോടെ ചുറ്റിവെയ്ക്കണം. ഇത് ‘കാലാന്തക’ എന്ന ചക്രം; ദേവാസുരരെ വശീകരിച്ച് ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

ഭൂർജപത്രത്തിൽ ചക്രം രേഖപ്പെടുത്തണം; അത് എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും അകറ്റുന്നു. അതിനെ ധരിക്കുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടു മനുഷ്യൻ എല്ലായിടത്തും വിജയിയാകും.

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

ഇപ്പോൾ ‘ജ്വാലാമാലി’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സർവേഷ്ടദായക മന്ത്രം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ബീജം ‘ഭഗവാൻ …’ എന്ന ഹൃദയമന്ത്രം; അത് പൂർണ്ണമായി ശ്രീ നരസിംഹനു സമർപ്പിതം.

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

ജ്വാലാമയൻ, മാലാധാരി, ദീപ്തദംഷ്ട്രയുള്ള അഗ്നിരൂപ പ്രഭുവിന് ഈ പദം സമർപ്പിക്കുന്നു. ഹേ ആദിമുതൽ സർവ ശത്രു-രക്ഷോഘ്നാ, ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊൾക; സർവ ജീവികൾക്കായി ഞങ്ങൾക്ക് ആശ്രയവും ആധാരവും ആകുക.

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

അവസാനത്തിൽ വിനാശാർത്ഥം ‘ഹരി’ എന്നു ജപിക്കണം—അവൻ സർവജ്വരനാശകൻ. പിന്നെ നാമാന്തത്തിൽ ‘ദഹ ദഹ’ എന്ന യುಗ്മവും ‘പച പച’ എന്ന ദ്വയവും ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

ധ്രുവാദി അക്ഷരങ്ങളാൽ ആരംഭിച്ച്, ‘രക്ഷാ’ യುಗ്മം ഉൾക്കൊണ്ട്, ‘വർമ–അസ്ത്ര’ പദത്തിൽ ഇരട്ട ‘ഠ’ കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്ന—ഈ ഉത്തമ മന്ത്രം ‘ജ്വാലാമാലി’ എന്നു ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇത് അറുപത്തെട്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ളത്, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ.

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

മുമ്പ് പറഞ്ഞ ‘പുണ്യ’ തുടങ്ങി വരുന്ന മന്ത്രം പതിമൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളുള്ളതെന്ന് പറയുന്നു. പംക്തികളായി രുദ്ര-സംഖ്യ പ്രകാരം ക്രമപ്പെടുത്തിയതു പതിനെട്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ളതാണ്.

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

മന്ത്രരൂപമായ കിരണങ്ങളും കരണം-ന്യാസ ഹസ്തമുദ്രകളും കൊണ്ട് সাধകൻ ദേവതയുടെ ശ്രേഷ്ഠ അവയവങ്ങളെ ന്യാസമായി സ്ഥാപിക്കണം. തുടർന്ന് മുൻപറഞ്ഞ സ്വരൂപനായ, ജ്വാലാമാലാഭൂഷിത നൃഹരിയെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

ഒരു ലക്ഷം ജപം ചെയ്ത്, അതിന്റെ ദശാംശം കപിലാ പശുവിന്റെ ഘൃതംകൊണ്ട് അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യണം. ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! ഈ ‘രൗദ്രാ’ ഉത്തമ മന്ത്രം അപസ്മാരവും ഭൂതാദി ഉപദ്രവങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

ഇതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ‘പ്രാണ’, ‘മായാ’, ‘നൃസിംഹ’ 그리고 ‘സൃഷ്ടി’യെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഇതിനെ ബ്രഹ്മാസ്ത്രമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ഷഡക്ഷര മഹാമന്ത്രം എല്ലാ അഭീഷ്ടഫലങ്ങളും നൽകുന്നു।

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി ബ്രഹ്മാ; ഛന്ദസ് പങ്ക്തി; ദേവത നൃകേസരീ (നൃസിംഹ). ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങൾ ഉള്ള ബീജമന്ത്രംകൊണ്ട് ഷഡംഗ-ന്യാസം വിധിപൂർവ്വം ആചരിക്കണം।

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം തന്നെ ധ്യാനവും പൂജയും യഥാവിധി ആചരിക്കണം. ഈ സിദ്ധ മന്ത്രംകൊണ്ട് മനുഷ്യർക്കു സർവ്വസിദ്ധികളും ലഭിക്കുന്നു।

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

രമാ (ലക്ഷ്മി) ബീജത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഈ മന്ത്രം അനുഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സിലാണ്. ഇത് മുപ്പത്തിമൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മനു; ഋഷി പ്രജാപതി; ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുപ്; അധിദേവത ലക്ഷ്മീ–നൃകേസരി (ലക്ഷ്മിയോടുകൂടിയ നരസിംഹൻ).

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

ദേവതയുടെ പദങ്ങളാൽ സർവ്വാംഗങ്ങളിൽ വിന്യാസ-കല്പന ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പഞ്ചാംഗ-ന്യാസം ചെയ്ത് ശേഷം സ്വാത്മരക്ഷ ആചരിക്കണം.

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

വലത് ഭുജം സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് ശരഭയുടെ മനു ജപിക്കണം—പ്രണവം ‘ഓം’ മുൻപാക്കി ‘ഹൃച്ഛിവായ’ എന്നു, അവസാനം ‘മഹതേ ശരഭായ’ എന്നു ചൊല്ലണം.

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

‘വഹ്നിപ്രിയാ’ എന്ന വാക്കിൽ അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രം രക്ഷാർത്ഥം പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ രാമമന്ത്രാന്തത്തിൽ ‘ക്ഷ’ അക്ഷരം രണ്ടുതവണ പാരായണം ചെയ്യണം.

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

അല്ലെങ്കിൽ കേശവാദി നാമങ്ങളാൽ പരിശ്രമത്തോടെ രക്ഷാആഹ്വാനം ചെയ്യണം—കേശവൻ എന്റെ പാദങ്ങളെ കാക്കട്ടെ, നാരായണൻ എന്റെ ജംഘകളെ (കാൽപിണ്ഡങ്ങളെ) രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

മാധവൻ എന്റെ കടി രക്ഷിക്കട്ടെ; ഗോവിന്ദൻ എന്റെ ഗുഹ്യാംഗങ്ങളെയും രക്ഷിക്കട്ടെ. വിഷ്ണു എന്റെ നാഭി രക്ഷിക്കട്ടെ; മധുസൂദനൻ എന്റെ ഉദരം രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

ത്രിവിക്രമൻ എന്റെ ഊരുക്കൾ (തുടകൾ) രക്ഷിക്കട്ടെ; നരൻ എന്റെ ഹൃദയം രക്ഷിക്കട്ടെ. ശ്രീധരൻ എന്റെ കണ്ഠം രക്ഷിക്കട്ടെ; ഹൃഷീകേശൻ എന്റെ മുഖം രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

പദ്മനാഭൻ എന്റെ സ്തനങ്ങളെ രക്ഷിക്കട്ടെ; ദാമോദരൻ എന്റെ ശിരസ്സ് കാക്കട്ടെ. ഇങ്ങനെ അങ്ങങ്ങളിൽ ന്യാസം സ്ഥാപിച്ച്, സാധകൻ യഥാകാലം ജപം ചെയ്യട്ടെ.

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

അവൻ ഭൂതം, വേതാളം, ഗ്രഹം, രാക്ഷസൻ എന്നിവയിൽ നിന്ന് നിർഭയനാകുന്നു. പിന്നെ പരിശ്രമത്തോടെ വീണ്ടും ന്യാസം ചെയ്ത്, സമാഹിതനായി ധ്യാനം ചെയ്യണം.

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

കിഴക്കോട്ട് ചക്രധാരിയായ, ജാംബൂനദസ്വർണ്ണപ്രഭപോലെ ദീപ്തനായ കേശവൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ. പടിഞ്ഞാറോട്ട് പിന്നിൽ നിന്ന്, ശംഖധാരിയായ നീലമേഘസന്നിഭനായ നാരായണൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ.

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

മുകളിൽ നീലതാമരനിറമുള്ള ഗദാധാരിയായ മാധവൻ വിരാജിക്കുന്നു. വലതുപാർശ്വത്തിൽ ഗോവിന്ദൻ—മഹാൻ, ചന്ദ്രപ്രഭപോലെ ദീപ്തൻ, ധനുർധാരി—സ്ഥിതനാകുന്നു.

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

ഉത്തരദിക്കിൽ ഹലധൃക് വിഷ്ണു—താമരപ്പരാഗംപോലുള്ള വർണ്ണകാന്തിയോടെ. ആഗ്നേയദിക്കിൽ അരവിന്ദാക്ഷൻ, മുസലധാരി മധുസൂദനൻ വിരാജിക്കുന്നു.

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

നൈഋത്യദിക്കിൽ ഖഡ്ഗപാണിയായ ത്രിവിക്രമൻ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപ്രഭപോലെ ദീപ്തൻ. വായവ്യദിക്കിൽ വജ്രധാരി മാധവൻ നവോദിത സൂര്യസദൃശൻ.

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

ഈശാന്യദിക്കിൽ പുണ്ഡരീകാക്ഷനായ ശ്രീധരൻ പട്ടിശായുധധാരിയായി എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. മുകളിൽ വിദ്യുത്പ്രഭ ഹൃഷീകേശൻ സമുദ്ഗരായുധസഹിതം എന്നെ കാക്കട്ടെ.

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

എന്റെ താഴെ പദ്മനാഭൻ നിലകൊള്ളുന്നു; സഹസ്ര സൂര്യന്മാരുടെ സമപ്രഭയോടെ ദീപ്തൻ. അവൻ സർവായുധധാരി, സർവശക്തിസമ്പന്നൻ, സർവാദി, സർവതോമുഖൻ.

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

ഇന്ദ്രഗോപനെപ്പോലെ ദീപ്തനായ, പാശഹസ്തനായ, അപരാജിതനായ ശ്രീഹരി എന്നെ കാക്കട്ടെ; ദാമോദര ഹരി എന്റെ ദേഹത്തെ പുറത്തും അകത്തും സംരക്ഷിക്കട്ടെ।

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

ഇങ്ങനെ എല്ലായിടത്തും ചിദ്രമില്ലാത്ത ‘ദ്വാദശ നാമ’ പഞ്ജരത്തിൽ ഞാൻ പ്രവേശിച്ചതിനാൽ, എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഒന്നിനും ഭയം ഇല്ല।

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

ഇങ്ങനെ രക്ഷാവിധാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ദുര്ധർഷൻ (അജേയൻ) ആകുന്നു. നൃഹരി (നരസിംഹ)യുടെ എല്ലാ മന്ത്രവർഗങ്ങൾക്കും ഇതേ വിധിയാണ് അംഗീകൃതം।

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

മുമ്പ് പറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം ധ്യാനം, പൂജ മുതലായ എല്ലാം ആചരിക്കണം. ‘ജയം നിനക്കേ, ഓ പുണ്ഡരീകാക്ഷ; നമസ്കാരം നിനക്ക്, ഓ വിശ്വഭാവന!’

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

നമസ്കാരം നിനക്ക്, ഹൃഷീകേശ; മഹാപുരുഷാ, നിനക്ക് നമഃ. ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ച്, ജപവും പാരായണവും ചെയ്ത്, സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രഭുവിനെ വിധിപൂർവ്വം സമാപിപ്പിച്ച് വിടണം।

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

ഈ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ साधകൻ സമ്പത്തും സിദ്ധിയും ലഭിക്കുന്ന പദത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകും. ഇതാണ് പരമ അഷ്ടാക്ഷര മന്ത്രം— “ജയ-ദ്വയം—ശ്രീ-നൃസിംഹ”।

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി ബ്രഹ്മാവാണ്, ഛന്ദസ് ഗായത്രി, ദേവത ശ്രീമാൻ ജയ-നൃസിംഹൻ—എല്ലാ അഭീഷ്ടവും നൽകുന്നവൻ।

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങൾ കൊണ്ട് അമിതഭാരമുള്ള പാഠത്തിൽ വിവേകി ജപകൻ ഷഡംഗ-രചന ചെയ്യരുത്. ‘സെന്ദു–ഗോവിന്ദ’ ക്രമത്തിലുള്ള മുൻനിയമം അനുസരിച്ച് നിശ്ചിത ഇടവേളയിൽ വീണ്ടും മാത്ര അളക്കണം।

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

അതിനുശേഷം ഹൃദയത്തിൽ സർവ്വവ്യാപിയായ നൃസിംഹപ്രഭുവിനെ ധ്യാനിക്കണം; അദ്ദേഹം ശിരസ്സിൽ ചന്ദ്രനെ ധരിച്ചവൻ।

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

ഹേ ശ്രീമാൻ നര-കേസരി-തനുവേ! ഹേ ജഗത്തിന്റെ ഏകബന്ധുവേ! ഹേ ശ്രീനീലകണ്ഠ, കരുണാസമുദ്രത്തിന്റെ സാമ്രാട്ടേ! അഗ്നി-ചന്ദ്രസമം തീക്ഷ്ണനേത്രനേ, പിനാകപാണേ! ശീതാംശുശേഖരാ, രമേശ്വരാ! ഹേ വിഷ്ണോ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ।

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രസാധകൻ ലക്ഷാഷ്ടകം (ഒരു ലക്ഷം എട്ടായിരം) ജപിക്കണം. പിന്നെ അതിന്റെ ദശാംശമായി നെയ്യും പായസാന്നവും കൊണ്ട് ഹോമം ചെയ്ത്, മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം തന്നെ പൂജ നടത്തണം.

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

പ്രണവവും മായാ (ഹ്രീം)യും എടുത്ത്, സ്വന്തം ബീജാക്ഷരത്തിൽ അവസാനിപ്പിച്ച്, ചെവിയുടെ അഗ്രത്തിൽ മൃദുവായി ‘വീര’ എന്നു ഉച്ചരിക്കണം. തുടർന്ന് സർവതോമുഖനായി ജ്വലിക്കുന്ന മഹാവിഷ്ണുവിനെ ആഹ്വാനിച്ച് ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

അടുത്തതായി ‘സ്ഫുരത്’ എന്ന ദ്വയം, ‘പ്രസ്ഫുരേതി’ എന്ന ദ്വയം ഉച്ചരിച്ച്, പിന്നെ ‘ഘോര’ പദം പറയണം. തുടർന്ന് ‘ഘോരതര’ എന്നു പറഞ്ഞ്, അവസാനം സൂക്ഷ്മ-തനുരൂപമായ ‘ഠ’ ദ്വയം ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

‘പ്രചട’ രണ്ടുതവണ ഉച്ചരിച്ച്, തുടർന്ന് ‘കഹ’ യുഗ്മവും ‘മ’ രണ്ടുതവണയും പറയണം. പിന്നെ ‘ബന്ധദ്വയം ഘാതയേ’ എന്ന വാക്യം രണ്ടുതവണ ഉച്ചരിച്ച്, ഇങ്ങനെ വർമ്മാസ്ത്രം (രക്ഷാ-അസ്ത്രമന്ത്രം) ജപിക്കണം.

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

ഞാൻ നൃസിംഹനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു—അധർമികൾക്ക് ഭീഷണനും ഭക്തർക്കു ഭദ്രനും, മരണത്തിനും മരണമായവൻ. എൺപത്തഞ്ച് അക്ഷരങ്ങളുള്ള ഈ മന്ത്രം ഭജിക്കുന്നവർക്ക് ഇഷ്ടഫലം നൽകുന്നു.

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷികൾ അഘോരനും ബ്രഹ്മാവും; ഛന്ദസ്സുകൾ ത്രിഷ്ടുഭും അനുഷ്ടുഭും; ദേവതയായി ഘോര നൃസിംഹനെയാണ് കരുതുന്നത്।

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

സുധീൻ ഇതിന് ധ്യാനം, അർച്ചന മുതലായവ ചെയ്യുകയും അനുഷ്ടുഭ പാഠം/ജപവും നടത്തുകയും വേണം. ഈ ശ്രേഷ്ഠമന്ത്രം പ്രത്യേകമായി സർവ്വദിക്കിലും രക്ഷ നൽകുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു।

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

ഇതിന്റേ ബീജം ‘ജയയുഗം’ എന്നു പറയുന്നു; തുടർന്ന് ‘നൃസിംഹ’ എന്ന അഷ്ടവർണ്ണ പദം വരുന്നു. ഇതിന്റെ ഋഷി പ്രജാപതി; ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുഭ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു।

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

ഇതിന്റേ ദേവതയായി ‘വിദാരണ-നൃസിംഹൻ’ എന്നു കീർത്തിക്കുന്നു. ‘ജം’ ബീജം, ‘ഹം’ ശക്തി; വിനിയോഗം അഖിലാപ്തിക്കായി।

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

ദീർഘയുക്തമായ നൃസിംഹമന്ത്രം കൊണ്ട് ഷഡംഗ-ന്യാസം ആചരിക്കണം. തുടർന്ന് രൗദ്ര നൃസിംഹനെ ധ്യാനിക്കണം—ശത്രുക്കളുടെ വക്ഷം പിളർക്കുന്നവനെ।

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

നഖങ്ങളും ദംഷ്ട്രകളും ആയുധമായുള്ളവൻ, ഭക്തർക്കു അഭയം നല്കുന്നവൻ, ശ്രീ (ലക്ഷ്മി)യുടെ നികേതനം; തപ്ത സ്വർണ്ണംപോലെ കേശാഗ്രങ്ങൾ ദീപ്തവും അഗ്നിപോലെ നേത്രങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്നവൻ—അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു।

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

വജ്രത്തേക്കാൾ ശക്തമായ നഖസ്പർശമുള്ള ദിവ്യസിംഹമേ! നിനക്കു നമസ്കാരം. ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മുനി ബ്രഹ്മാ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുപ് എന്നു പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

‘രദാർണ’ എന്ന അക്ഷരസമൂഹത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാത്രി ദേവത ദിവ്യാക്ഷരപൂർവക നൃകേസരി (നൃസിംഹൻ) ആകുന്നു. മന്ത്രത്തിന്റെ നാലു പാദങ്ങളും മുഴുവനായി ഉപയോഗിച്ച് വിധിപൂർവം പഞ്ചാംഗവിധി ആചരിക്കണം।

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

ഹേ മുനീശ്വരാ! ധ്യാനം, പൂജ മുതലായ എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളും മുമ്പുപോലെ തന്നെ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു; മുമ്പ് പറഞ്ഞ എല്ലാ നടപടികളും സിദ്ധിയിലേക്കെത്തുന്നു।

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

ॐ (താര). ഭഗവാൻ നൃസിംഹായ നമസ്കാരം. എന്റെ ഹൃദയത്തിലും നീ വസിക്കണമേ. ഹേ ജയതേജസ്സേ! വജ്രസദൃശ നഖാഗ്രങ്ങളിൽ നിന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും അവിർഭവിക്കണമേ।

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

കർമ്മാന്തത്തിൽ ‘വ്രജദംഷ്ട്ര’ എന്നു ജപിക്കണം; തുടർന്ന് ‘ത്വാസാ’ എന്നു പറഞ്ഞ് ആ യുഗളത്തെ ക്രന്ദിപ്പിക്കണം. പിന്നെ ‘തമോഗ്രസ’ കൊണ്ട് ആ യുഗളത്തെ ഗ്രസിച്ച് (ശമിപ്പിച്ച്); സ്വാഹാ-അന്തത്തിൽ ‘അഭയ’ എന്നു ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

ആദിയിൽ ‘ആ’കാരവും അവസാനം ‘മ’കാരവും സ്ഥാപിക്കണം; മദ്ധ്യത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന ധ്വനികൾ ഭൂരിപക്ഷമായി വിന്യസിക്കപ്പെടുന്നു. ‘ധ്രുവ’ സ്ഥിരഭാഗം, ‘ബീജ’ കാരണാക്ഷരം, ‘മനു’ അന്തിമമന്ത്രം. ഇത് അറുപത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള വിദ്യ; ഋഷ്യാദി എല്ലാം മുൻപുപോലെ അറിയണം.

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

ആദ്യം താരകം (ഓം), തുടർന്ന് നൃസിംഹ-ബീജം; പിന്നെ ‘നമോ ഭഗവതേ’. അതിനുശേഷം ‘നരസിംഹായ’ എന്നു പറയണം; ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ബീജം പറയുമ്പോൾ അവസാനം വീണ്ടും താരകം (ഓം) ചേർക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

‘രൂപ’ ദേവതയ്ക്ക് താര (ഓം) സ്വർഗ്ഗ-ബീജം; ‘കൂർമരൂപ’ത്തിന് താരകം. ‘വരാഹരൂപ’ത്തിന് ബീജം നിർദ്ദേശിതം; ‘നൃസിംഹ’ത്തിന് താര തന്നെയാണ് ബീജം.

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

‘രൂപ’യ്ക്ക് താര തന്നെയാണ് ബീജം; വാമനാന്തത്തിലും ‘രൂപ’ സംബന്ധിച്ച് അതേ. ‘രാമ’യ്ക്ക് ‘പാപ–ധ്രുവ’ എന്ന ത്രയം ബീജം, നിഗമാദിയിൽ ഉപദേശിച്ചതുപോലെ.

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

കൃഷ്ണനായി താരാന്ത ബീജം ചേർത്ത്, തുടർന്ന് കല്കിനിയുടെ ബീജവും യോജിപ്പിക്കണം. പിന്നെ ‘ജയ ജയ’ എന്ന് രണ്ടുതവണ ഉച്ചരിച്ച്, അവസാനം ‘ശാലഗ്രാമാന്തേ നിവാസിനേ’ എന്ന് സമർപ്പിക്കണം॥

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

ദിവ്യസിംഹനായി ‘ഡേന്തഃ’ എന്ന അക്ഷരം നിശ്ചിതം; സ്വയംഭൂ (ബ്രഹ്മാ)യും പുരുഷനും ഹൃദയത്തിൽ വിന്യാസം ചെയ്യണമെന്ന് പറയുന്നു. ‘താര’ തന്നെയാണ് സ്വബീജം; ഈ ക്രമം മഹാസാമ്രാജ്യം ദാനം ചെയ്യുന്നു॥

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

നൃസിംഹമന്ത്രം ‘ഖാങ്’ അക്ഷരത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നതായി പ്രസിദ്ധം; ഇതിന്റെ ഋഷി അത്രി. ഛന്ദസ് ‘അതിജഗതി’ എന്നും, ദേവത ‘മനഃ’ (മാനസ) എന്നും പറയുന്നു॥

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

നൃഹരിയെ ദശാവതാരസ്വരൂപ ബീജമന്ത്രമായി ധ്യാനിച്ച്, ‘ഖം’നെ അവ്യയ ശക്തിയായി കരുതണം. ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ബീജംകൊണ്ട് അങ്കന്യാസം ചെയ്ത് ദിവ്യാംഗങ്ങളെ ഭാവിക്കണം॥

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

അനേകം ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തനായ, ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ മുഖത്തിൽ സ്നേഹദൃഷ്ടി നിർത്തുന്ന, ദശാവതാരങ്ങളോടുകൂടിയ നൃഹരി ഞങ്ങൾക്ക് സുഖം പകരട്ടെ॥

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

പതിനായിരം ജപം ചെയ്യണം; അതിന്റെ ദശാംശമായി പായസം (ഖീർ) കൊണ്ട് ഹോമം ചെയ്യണം. മുൻപറഞ്ഞ പീഠത്തിൽ മൂലമന്ത്രസങ്കൽപത്തോടെ മൂർത്തി സ്ഥാപിച്ച് പിന്നെ പൂജിക്കണം.

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

ആദ്യം അംഗവിന്യാസം ചെയ്യണം; പിന്നെ ദിക്കുകളുടെ ദളങ്ങളിൽ മത്സ്യാദി ചിഹ്നങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം. തുടർന്ന് വജ്രാദി ആയുധചിഹ്നങ്ങളോടുകൂടി ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാരെ സമ്യക് പൂജിച്ച് ഇഷ്ടഫലം നേടണം.

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

തന്ത്രങ്ങളിൽ ഗോപിതമായ സഹസ്രാക്ഷര മഹാമന്ത്രം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. അതിന്റെ ബീജങ്ങൾ—താര, മായാ, രമാ, കാമ; പിന്നെ ക്രോധപദം.

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

‘മൂർത്തി’ എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ‘നൃസിംഹ’ ഉച്ചരിക്കണം; ‘നൃസിംഹ’യുടെ അവസാനം ‘മഹാപുരുഷ’ എന്നും പറയണം. ‘പ്രധാന–ധർമ്മ–അധർമ്മ’യുടെ അവസാനം ‘നിഗഡേതി’ എന്ന പദവും പറയണം.

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

നിർമോചനത്തിന്റെ അവസാനം ‘കാലേതി’ എന്നു പറയണം; തുടർന്ന് ‘പുരുഷ’ എന്നും ഉച്ചരിക്കണം. ഈ ജലം കാലാന്തകനെപ്പോലെ; സ്വേശ്വരൻ നിശ്ചയിച്ച അതിരിന്റെ അവസാനം ഇതും സമാപ്തികാരകമാകുന്നു.

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

ഛന്ദസ്സിന്റെ ഘടകാന്ത്യത്തിൽ ഇതിനെ ‘നിവിഷ്ട’—സ്ഥാപിതം—എന്ന് ഗ്രഹിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അത് ‘ചൈതന്യ-ചിത്-സദാ’—നിത്യശുദ്ധ ചൈതന്യം—എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുന്നു. പ്രകാശഘടകാന്ത്യത്തിൽ ‘കാലാദി-അതീത-നിത്യ-ഉദിത’—കാലത്തിനപ്പുറം, സദാ ഉദിതം, ശാശ്വതം—എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

‘ഉദയ-അസ്തമയാക്രാന്ത’ എന്നും ‘മഹാകാരുണിക’ എന്നും—ഇവയും ഹൃദയപദ്മത്തിനുള്ളിലെ നാല് നാമഭേദങ്ങളായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവന്റെ സ്ഥിതി ദളത്തിന്റെ അഗ്രാന്തത്തിലാണ്.

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

ആത്മാവിനെ ‘ചൈതന്യം’ എന്നു പറയുന്നു; പിന്നെ ‘ചതുരാത്മ’ എന്നും. തുടർന്ന് ‘ദ്വാദശാത്മ’; അതിനുശേഷം ‘ചതുര്വിംശാത്മ’; ഒടുവിൽ ‘നിത്യ പഞ്ചവിംശാത്മ’—ശാശ്വതമായ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം ആത്മാവ്—എന്നും പറയുന്നു.

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

സഹസ്രത്തിന്റെ അവസാനം ‘ബക’ മൂർത്തിയായി പ്രത്യക്ഷനായ ഹരിയെ ‘ഏഹി ഏഹി’—‘വാ, വാ’—എന്ന ഉച്ചാരണംകൊണ്ട് ആഹ്വാനിച്ചു: “ഭഗവൻ! നൃസിംഹപുരുഷ! ക്രോധേശ്വര! രസസഹിതം വരിക।”

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

ഹേ മഹാദേവാ! ശബ്ദങ്ങളുടെ ദശവിധ നികായക്രമപ്രകാരം—പ്രവാഹമായി നടക്കുന്ന ജപ/പാരായണത്തിന്റെ അവസാനം ‘പാദ’ എന്നു പറയുന്നു; കല്പാന്തത്തിൽ അത് സഹസ്ര അഗ്നികളുപോലെ ദീപ്തമായി, കോടികളുടെ പ്രഭപോലെ ജ്വലിക്കുന്നു.

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

‘ശതയജ്ഞാതലം’ എന്ന ലോകം അറിയുക; അതിന് ശേഷം ‘അമല’ എന്ന ഇരട്ടലോകം ഉണ്ട്. അവിടെ പിംഗളനേത്രങ്ങളുള്ള, കേശരവും ദംഷ്ട്രകളും ഉള്ള ജീവികൾ വസിക്കുന്നു—ദംഷ്ട്രകളാണ് ആയുധം, നഖങ്ങളാണ് ആയുധം.

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

അതിനുശേഷം ‘ദാനവേന്ദ്രാന്തക’ അഗ്നിയുടെ രക്തചിഹ്നിത പാതയെന്നായി ഗ്രഹിക്കണം. ഒട്ടിപ്പിടിച്ച സംഘർഷത്തിന്റെ അവസാനം ഇത് ഭൂതങ്ങൾ, അപസ്മാരസദൃശ പീഡകൾ, യാതുധാനാദി വൈരാത്മാക്കളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

ദേവരും അസുരരും ഒരുപോലെ വന്ദിക്കുന്ന പാദപങ്കജത്തെ ഘോഷിക്കുന്ന ആ ശബ്ദത്താൽ, വ്യോമചക്രേശ്വരനായ ഭഗവാൻ അവസാനം എല്ലാ പ്രകടിത പ്രഭാവവും ലയിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

നിന്റെ സത്യസ്വരൂപത്തിൽ എഴുന്നേൽക്കുക—എഴുന്നേൽക്കുക, ഉണരുക! അവിദ്യയുടെ സഞ്ചിതകൂമ്പാരം ദഹിപ്പിക്കുക. ജ്ഞാനാഗ്നിയാൽ ഐശ്വര്യം ജ്വലിപ്പിച്ച്, പിന്നെ ആ പ്രകാശത്തോടെ യുഗത്തെയും (ലോകത്തെയും) പ്രകാശിപ്പിക്കുക.

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

‘ഓം’ എന്ന പ്രണവം ഉച്ചരിക്കണം. ‘സർവ്വജ്ഞ’ എന്ന പദത്തിന് ശേഷം, ‘അരോഷ’ പദാന്തത്തിൽ ‘ജംഭാ–ആജൃംഭ്യ–അവതാരക’ സഹിതം ഉച്ചരിക്കണം. ‘സത്യപുരുഷ’ പദത്തിന് ശേഷം ‘സത്’ ‘അസത്’ എന്ന പദങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ ഇതു ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

ബന്ധനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ദുഃസ്വപ്നഭയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. വനശബ്ദത്തിന്റെ അവസാനം ഭയം ഉയരുന്നു; ‘വിഷം’ എന്ന പദോച്ചാരണത്താലും ഭയം ജനിക്കുന്നു॥१७५॥

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

ജ്വരത്തിന്റെ അവസാനം ഡാകിനി, കൃത്യാ, അധ്വരേവതീ എന്നിവയുടെ ഭയം ഉണ്ടാകുന്നു. പിന്നെ ഇടിമിന്നലിന്റെ അവസാനം ഭയം; ‘മാരി’ എന്ന അപശകുനശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് ദുര്ഭിക്ഷഭയം ഉയരുന്നു॥१७६॥

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

‘മാരീച’ എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ഭയസൂചന; അതുപോലെ ‘ഛായാ’ എന്ന പദത്തിലും ഭയം. ‘സ്കന്ദ–അപസ്മാര’ എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ അവസാനം ഭയം; പിന്നെ കള്ളഭയം ഉയരുന്നു॥१७७॥

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

ജലം, സ്വപ്നം, അഗ്നി എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഭയം ജനിക്കുന്നു; അതുപോലെ ആന, സിംഹം, സർപ്പം എന്നിവയിൽ നിന്നുമും. ജന്മവും ജരയും അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഭയത്തോടെ ‘മരണം’ മുതലായ പദങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു॥१७८॥

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

അതിനുശേഷം നൃസിംഹ ബൃഹത്-സാമം കൊണ്ടു ഭയം മോചിപ്പിക്കുന്ന യുഗ്മകർമ്മവും ഭയം ശമിപ്പിക്കുന്ന യുഗ്മകർമ്മവും ആചരിക്കണം. ധ്യേയരൂപധാരണത്തിന്റെ അവസാനം ഇത് വിധിപൂർവ്വം വിനിയോഗിക്കണം॥१७९॥

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

പുരുഷമന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം ശേഷം സർവ്വഭയനിവാരണപദം ഉച്ചരിക്കണം. തുടർന്ന് ‘അഷ്ടാഷ്ടകം’യും ‘ചതുഃഷഷ്ടി’യും ജപിച്ച് ചേടികാഭയം അകറ്റുന്ന മന്ത്രം പ്രസ്താവിക്കണം।

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

വിദ്യയാൽ ആവൃതനായി, മുപ്പത്തിമൂന്ന് കോടി ദേവതകളെ ആഹ്വാനിക്കുന്ന വാക്കുകളോടെ അത് ഉച്ചരിക്കണം. പ്രണാമാന്തത്തിൽ, പദം പദമായി, പദ്മഭാവം അലങ്കാരമാക്കി ജപിക്കണം।

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

‘സഹസ്രവദന’ എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ‘സഹസ്രോദര’ എന്നു പറയണം. ‘സഹസ്രേക്ഷണ’ പദത്തിന്റെ അവസാനം ‘സഹസ്രപാദ’ എന്നു ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

ആദ്യം ‘സഹസ്രഭുജ’ എന്നു ഉച്ചരിച്ച്, തുടർന്ന് ‘സഹസ്രജിഹ്വ’ എന്നു പറയണം. അവസാനം ‘സഹസ്രലലാട’ എന്നു പറഞ്ഞ്, അവനെ സഹസ്രായുധധാരിയായി ധ്യാനിക്കണം।

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

ഈ മന്ത്രം തമസ്സിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതും അന്ധകാരനാശകവുമാണ്; ‘പുരമഥന’ കർമാന്തത്തിൽ ഇത് സർവ്വഥാ പ്രയോഗിക്കണം. മന്ത്രത്തിൽ ‘രാജേശ്വര’ പദത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഭാഗം ‘വിഹായസഗതി’ എന്ന ദിവ്യഗതി നൽകുന്നു।

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

പാതാളഗതി നൽകുന്ന മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം ‘യന്ത്രമർദ്ദന’ എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം. തുടർന്ന് ‘ഘോര-അട്ടഹാസ-ഹസിത–വിശ്വ-ആവാസ’ എന്ന പദം ജപിക്കണം.

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

തുടർന്ന് (ഭഗവാൻ) ‘വാസുദേവ’ എന്നും, പിന്നെ ‘അക്രൂര’ എന്നും, പിന്നെ ‘ഹയമുഖ’ എന്നും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ പരമഹംസൻ, വിശ്വേശൻ; വിശ്വാന്തത്തിൽ ‘വിഡംബന’ എന്നും കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

പിന്നീട് ആസനകർമ്മത്തിന്റെ അവസാനം പ്രത്യക്ഷത വരുത്തുന്ന ആവാഹനമന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം. തുടർന്ന് ഹൃഷീകേശനെയും സ്വച്ഛന്ദ പ്രഭുവിനെയും സ്മരിച്ചു, ശേഷമില്ലാതെ എല്ലാ ജീവികളിലും വിധിപൂർവ്വം ന്യാസം സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

ഗ്രാസകർമ്മത്തിന്റെ അവസാനം ‘പിശിതാസൃക്’ എന്ന മഹാമന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം. ‘ലംപട’ കർമത്തിന്റെ അവസാനം ‘ഖേചരീ’ എന്നും പറയണം. ഇവ സിദ്ധി നൽകുന്നവയെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

അവൻ ‘അജേയ’, ‘അവ്യയ’, ‘അവ്യക്ത’, കൂടാതെ ‘ബ്രഹ്മാണ്ഡോദര’ എന്നും കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് ആയിരം ബ്രഹ്മചക്രങ്ങളുടെ അവസാനം ‘കോടി-സ്രഗ്രുണ്ഡ’ എന്ന ശബ്ദം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

ക്രമമായി ഈ നാമങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കണം—“മാല, പണ്ഡിത, മുണ്ഡ”; തുടർന്ന് “മത്സ്യ”യും “കൂർമ”യും. “വരാഹ”യുടെ അവസാനം “നൃസിംഹ” എന്നു, “വാമന”യുടെ അവസാനം കൂടി ക്രമത്തിൽ അടുത്ത നാമം ജപിക്കണം.

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

“ത്രൈലോക്യാക്രമണ” അവസാനത്തിൽ “പാദശാലിക” എന്നു ഉച്ചരിക്കണം. തുടർന്ന് “രാമത്രയം” എന്ന സൂചനയ്ക്കു ശേഷം, “വിഷ്ണുരൂപ” അവസാനത്തിലും “ധര” എന്ന പദം ചേർത്ത് പറയണം.

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

തത്ത്വത്രയത്തിന്റെ അവസാനം, പ്രണവം (ഓം) ആധാരമാക്കി ‘ശിഖാ’ചിഹ്നിതമായ പദം ന്യസിക്കണം. അഗ്നിജ തത്ത്വത്തിന്റെ ന്യാസം പൂർത്തിയായിടത്ത് ‘സ്വധാ’ ചേർക്കുക; തുടർന്ന് ‘വഷട്’ എന്നു പറയുക.

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

നേത്ര-രക്ഷ, വർമ്മം (കവചം), അസ്ത്രം എന്നീ മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച്, തുടർന്ന് “പ്രാണാധാര” എന്നു പറയണം. പിന്നെ ആദിദേവപദത്തിൽ നിന്ന് പ്രാണവും അപാനവും വിധിപ്രകാരം ക്രമത്തിൽ ന്യസിക്കണം.

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

പാഞ്ചരാത്ര പ്രയോഗത്തിൽ “ദിതിജ” എന്നതിന് ശേഷം “-വിനിധന” പ്രത്യയം ചേർത്താൽ “കരേതി” എന്ന രൂപം സിദ്ധമാകുന്നു. അതുപോലെ “മഹാമായാ”യ്ക്ക് ശേഷം “-അമോഘ” പ്രത്യയം, “ദര്യം”യ്ക്ക് ശേഷം “ദൈത്യേന്ദ്ര” എന്ന പദം ലഭിക്കുന്നു—ഇവയെല്ലാം ശബ്ദപ്രമാണപ്രകാരം.

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

“ദര്യാ” എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം “ദലന” എന്നു പറയുന്നു. “തേജോ-രാശി” സമാസത്തിൽ സ്ഥിരനിയമം “സ്മര”. “തേജസ്വര” പദാന്തത്തിൽ “പുരുഷ്പംṅ” ആകുന്നു; അവസാനം “സത്യ-പുരുഷ” എന്നു നിശ്ചയം॥१९५॥

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

“താര” അക്ഷരം അച്യുതാസ്ത്രമന്ത്രത്തോടു ചേർന്നാൽ “അസ്ത്ര” മന്ത്രമാകും. വാക്കോടു ചേർന്നാൽ “സുദേവ ഫട്”. മായാമൂർത്തിയോടു ചേർന്നാൽ “(താര)… ഫട്”. കൂടാതെ “വഃ” സ്വരാദിയായ “കാമ” എന്നു പറയുന്നു॥१९६॥

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

സാകാര ദേവതയ്ക്കു അവ്യയ ബീജാക്ഷരം “ത്രം”; വിശ്വമൂർത്തി പ്രഭുവിനു അവ്യയ ബീജം “ത്രിം”. മായയാൽ വിശ്വാത്മസ്വരൂപനു ആറു അക്ഷരങ്ങൾ പറയുന്നു. അന്തരാത്മയ്ക്കു “താര” (ഓം) നിർദ്ദേശം; തുരീയമായ ചതുർത്ഥാത്മയ്ക്കു “സൗച” (ശുദ്ധി) എന്നു പറയുന്നു॥१९७॥

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

ആദ്യം “ഫട്” ഉച്ചരിച്ച്, പിന്നെ “താരോഹം” ജപിക്കണം. തുടർന്ന് “വിശ്വരൂപിൻ” അസ്ത്രമന്ത്രം ചൊല്ലണം. പിന്നെ പരമ “താരൗഹ്രൈ” യുടെ അവസാനം “ഹ്രംസ”, “ഫട്” എന്നും, ഒടുവിൽ പ്രണവം (ഓം) ജപിക്കണം॥१९८॥

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

“ഹ്രഃ” എന്ന ബീജം ഹിരണ്യഗർഭ-രൂപധാരണയുടെ ധ്യാനാന്തത്തിൽ “ഫട്” സഹിതം സ്ഥിരമായി പ്രയോഗിക്കണം. തുടർന്ന് അതുപോലെ “ഹ്രൗം”—അനുപമ രൂപധാരിയുടെ അസ്ത്രമന്ത്രം—ഇതും ധ്രുവം (നിയതം) എന്നു പറയുന്നു॥१९९॥

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

ആഹ്വാനം ചെയ്യുക—“ക്ഷൗം, ഹേ നൃസിംഹരൂപധാരീ; ഓം; ക്ലം; ശ്ല”—സ്വരാദികളോടെ ആരംഭിച്ച്. ഷഡംഗന്യാസംകൊണ്ട് സ്ഥാപിതമായ മൂർത്തിധാരി ദേവനെ ധ്യാനിച്ച് അവസാനം “ഫട്” ഉച്ചരിക്കുക.