Adhyaya 6

Verse 1

अपर अपर हूँ... अपर-क पा - पाण्डवलोग शव बँधी हुई शाखाकी ओर अँगुलीसे संकेत करके कहते थे--“यह हमारी माता है।' वे अपने आयुधोंकी रक्षा करनेके कारण शमीको ही अपनी माता मानते थे और उसीकी ओर उनका वास्तविक संकेत था। शव- बन्धनके व्याजसे वे अस्त्र-संरक्षणको ही पूर्वजोंद्वारा आचरित कुलधर्म घोषित करते थे। षष्ठो5 ध्याय: युधिष्ठिरद्वारा दुगदिवीकी स्तुति और देवीका प्रत्यक्ष प्रकट होकर उन्हें वर देना वैशम्पायन उवाच विराटनगरं रम्यं गच्छमानो युधिष्ठिर: । अस्तुवन्मनसा देवी दुर्गा त्रिभुवनेश्वरीम्‌

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! പാണ്ഡവർ ശവം കെട്ടിയ ശാഖയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി—“ഇവൾ നമ്മുടെ മാതാവാണ്” എന്നു പറയും. ആയുധങ്ങളെ കാക്കുന്നതിനാൽ അവർ ശമീമരത്തെയേ മാതാവായി കരുതി; യഥാർത്ഥ സൂചനയും അതിലേക്കായിരുന്നു. ശവബന്ധനത്തിന്റെ വ്യാജത്തിൽ അവർ അസ്ത്രസംരക്ഷണത്തെയേ പൂർവ്വികർ ആചരിച്ച കുലധർമ്മമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. തുടർന്ന് ആറാം അധ്യായത്തിൽ—വിരാടന്റെ രമ്യനഗരത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ മഹാരാജ യുധിഷ്ഠിരൻ മനസ്സിൽ ത്രിഭുവനേശ്വരി ദുർഗാദേവിയെ സ്തുതിച്ചു.

Verse 2

यशोदागर्भसम्भूतां नारायणवरप्रियाम्‌ । नन्दगोपकुले जातां मड़ल्यां कुलवर्धिनीम्‌

യശോദയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു പ്രത്യക്ഷയായവളെയും, നാരായണനു അത്യന്തം പ്രിയയായവളെയും; നന്ദഗോപകുലത്തിൽ ജനിച്ചവളെയും, മംഗളമയിയും കുലവർധിനിയുമായ ആ ദേവിയെ ഞാൻ ധ്യാനിക്കുന്നു.

Verse 3

कंसविद्रावणकरीमसुराणां क्षयंकरीम्‌ | शिलातटबविनिक्षिप्तामाकाशं प्रति गामिनीम्‌

കംസനെ വിറപ്പിക്കുന്നവളെയും അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവളെയും; ശിലാതട്ടിൽ എറിഞ്ഞിട്ടപ്പോഴും ആകാശത്തേക്കു പറന്നുപോയ ആ ദേവിയെ ഞാൻ ധ്യാനിക്കുന്നു.

Verse 4

वासुदेवस्य भगिनीं दिव्यमाल्यविभूषिताम्‌ । दिव्याम्बरधरां देवीं खड़्गखेटकधारिणीम्‌

വാസുദേവന്റെ സഹോദരിയായ, ദിവ്യമാലകളാൽ അലങ്കൃതയായ; ദിവ്യാംബരം ധരിച്ച, ഖഡ്ഗവും ഖേടകവും (ഢാലും) വഹിക്കുന്ന ആ ദേവിയെ ഞാൻ ധ്യാനിക്കുന്നു.

Verse 5

इस प्रकार श्रीमह्या भारत विराटपर्वके अन्तर्गत पाण्डवप्रवेशपर्वमें नगरप्रवेशके लिये अस्त्रस्थापनविषयक पाँचवाँ अध्याय पूरा हुआ

ഇങ്ങനെ ശ്രീമഹാഭാരതത്തിലെ വിരാടപർവത്തിന്റെ അന്തർഗതമായ പാണ്ഡവപ്രവേശപർവത്തിൽ നഗരപ്രവേശാർത്ഥം അസ്ത്രസ്ഥാപനവിഷയകമായ അഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. ഹേ പുണ്യമയീ ദേവീ, ഭൂമിയുടെ ഭാരമകറ്റുന്നവളേ, സദാ ശിവയും സർവ്വഹിതകാരിണിയുമായവളേ! നിന്നെ സ്മരിക്കുന്നവരെ നീ നിശ്ചയമായും പാപത്തിൽ നിന്നും പാപഫലമായ ദുഃഖത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നു—ചെളിയിൽ കുടുങ്ങിയ ദുർബലമായ പശുവിനെ ഒരാൾ പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 6

स्तोतुं प्रचक्रमे भूयो विविधै: स्तोत्रसम्भवै: । आमन्त्र्य दर्शनाकाड्क्षी राजा देवीं सहानुज:

അതിനുശേഷം ദേവിയുടെ പ്രത്യക്ഷ ദർശനം ആഗ്രഹിച്ച രാജാ യുധിഷ്ഠിരൻ, ഇളയ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം, സ്തോത്രങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന പല നാമവിശേഷണങ്ങളാൽ ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് വീണ്ടും സ്തുതി ആരംഭിച്ചു. ഈ ദൃശ്യം ധാർമ്മിക വിനയത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു—ഗൂഢവാസവും അപകടവും ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ധർമ്മരാജൻ ബലത്തിൽ അല്ല, ഭക്തിയോടെയുള്ള ആഹ്വാനത്തിൽ ദൈവരക്ഷ തേടുകയായിരുന്നു।

Verse 7

नमोस्तु वरदे कृष्णे कुमारि ब्रह्मचारिणि । बालार्कसदृशाकारे पूर्णचन्द्रनिभानने

ഹേ വരദായിനിയായ കൃഷ്ണേ, ഹേ കുമാരിയായ ബ്രഹ്മചാരിണീ! നിനക്കു നമസ്കാരം. നിന്റെ രൂപം ഉദയിക്കുന്ന ബാലസൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തമാണ്; നിന്റെ മുഖം പൗർണ്ണമിചന്ദ്രനെപ്പോലെ ശീതളാനന്ദം പകരുന്നു.

Verse 8

चतुर्भुजे चतुर्वक्त्रे पीनश्रोणिपयोधरे । मयूरपिच्छवलये केयूराजड़रदधारिणि । भासि देवि यथा पद्मा नारायणपरिग्रह:

ഹേ ദേവീ, നീ ചതുര്ഭുജയും ചതുര്വക്ത്രയും; പുഷ്ടമായ ശ्रोണി-പയോധരങ്ങളുള്ളവളും. മയൂരപിച്ഛവലയാൽ അലങ്കൃതയും, കേയൂരങ്ങൾ ധരിച്ചവളും, ജടാധാരിണിയുമായ നീ—നാരായണന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പദ്മംപോലെ ദീപ്തമാകുന്നു.

Verse 9

स्वरूपं ब्रह्मचर्य च विशदं गगनेश्वरी । कृष्णच्छविसमा कृष्णा संकर्षणसमानना

അവളുടെ രൂപവും അവളുടെ ബ്രഹ്മചര്യവും—ഇരണ്ടും നിർമലവും ദീപ്തവുമായിരുന്നു; അവൾ ആകാശത്തിന്റെ അധീശ്വരിയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. കൃഷ്ണനെപ്പോലെ ശ്യാമവർണ്ണയായ ആ കൃഷ്ണയ്ക്ക് സംകർഷണനെപ്പോലെയുള്ള മുഖമുണ്ടായിരുന്നു.

Verse 10

“तुम चार भुजाओंसे सुशोभित विष्णुरूपा और चार मुखोंसे अलंकृत ब्रह्मस्वरूपा हो। तुम्हारे नितम्ब और उरोज पीन हैं। तुमने मोरपंखका कंगन धारण किया है तथा केयूर और अंगद पहन रखे हैं। देवि! भगवान्‌ नारायणकी धर्मपत्नी लक्ष्मीजीके समान तुम्हारी शोभा हो रही है। आकाशगमें विचरनेवाली देवि! तुम्हारा स्वरूप और ब्रह्मचर्य परम उज्ज्वल है। श्यामसुन्दर श्रीकृष्णकी छबिके समान तुम्हारी श्याम कान्ति है

വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു— അവൾ ഇന്ദ്രധ്വജംപോലെ ഉയർത്തിയ രണ്ടു മഹാഭുജങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു. ഒരു കൈയിൽ പാത്രം, ഒരു കൈയിൽ പദ്മം, മറ്റൊരു കൈയിൽ ഘണ്ടയും ശോഭിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ സ്ത്രീ-വിശുദ്ധിയുടെ സാക്ഷാത് രൂപം അവളുതന്നെ.

Verse 11

पाशं धनुर्महाचक्रं विविधान्यायुधानि च । कुण्डलाभ्यां सुपूर्णाभ्यां कर्णाभ्यां च विभूषिता

അവൾ പാശം, ധനുസ്സ്, മഹാചക്രം—ഇങ്ങനെ നാനാവിധ ആയുധങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു; മനോഹരമായി നിറഞ്ഞ കുണ്ഡലങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അവളുടെ കർണയുഗളം അവളുടെ ശോഭ വർധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 12

चन्द्रविस्पर्द्धिना देवि मुखेन त्वं विराजसे । मुकुटेन विचित्रेण केशबन्धेन शोभिना

ദേവീ! ചന്ദ്രനോട് മത്സരിക്കുന്ന മുഖകാന്തിയാൽ നീ വിരാജിക്കുന്നു. വിചിത്രമായ മുകുടവും ശോഭയുള്ള കേശബന്ധവും നിന്റെ തേജസ്സിനെ വർധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 13

भुजज्भाभोगवासेन श्रोणिसूत्रेण राजता । विभ्राजसे चाबद्धेन भोगेनेवेह मन्दर:

സർപ്പവളയംപോലുള്ള കരധനിയും ദീപ്തമായ ശ്രോണിസൂത്രവും കൊണ്ട് നീ അത്യന്തം പ്രകാശിക്കുന്നു; ഇവിടെ മന്ദരാചലം അഴുക്കാതെ ചുറ്റിയ നാഗവളയത്തിൽ പൊതിഞ്ഞതുപോലെ.

Verse 14

ध्वजेन शिखिपिच्छानामुच्छ़ितेन विराजसे । कौमारं व्रतमास्थाय त्रिदिवं पावितं त्वया

മയൂരപിച്ഛചിഹ്നമുള്ള ഉയർന്ന ധ്വജത്താൽ നീ വിരാജിക്കുന്നു. കൗമാരവ്രതം (ബ്രഹ്മചര്യം) ആചരിച്ച് നീ ത്രിദിവത്തെ പവിത്രമാക്കി.

Verse 15

तेन त्वं स्तूयसे देवि त्रिदशै: पूज्यसेडपि च । त्रैलोक्यरक्षणार्थाय महिषासुरनाशिनि । प्रसन्ना मे सुरश्रेष्ठे दयां कुर॒ु शिवा भव

അതുകൊണ്ട്, ദേവീ, ത്രിദശന്മാരും നിന്നെ സ്തുതിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ത്രൈലോക്യരക്ഷാർത്ഥം മഹിഷാസുരനെ നശിപ്പിച്ചവളേ, ദേവശ്രേഷ്ഠേ, എന്നോടു പ്രസന്നയായി കരുണ കാണിക്ക; എനിക്കായി ശിവാ—മംഗളമയി—ആകുക.

Verse 16

जया त्वं विजया चैव संग्रामे च जयप्रदा । ममापि विजयं देहि वरदा त्वं च साम्प्रतम्‌,“तुम जया और विजया हो। तुम्हीं संग्राममें विजय देनेवाली हो, अतः मुझे भी विजय दो। इस समय तुम मेरे लिये वरदायिनी हो जाओ

നീ ജയയും നീ വിജയയും ആകുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ ജയം നൽകുന്നവളും നീ തന്നേ. എനിക്കും വിജയം ദയചെയ്യുക; ഈ നിമിഷം എനിക്കായി വരദായിനിയായി മാറുക.

Verse 17

विन्ध्ये चैव नगश्रेष्ठे तव स्थान हि शाश्व॒तम्‌ | कालि कालि महाकालि खड्गखट्वाड्रधारिणि

പർവതശ്രേഷ്ഠമായ വിന്ധ്യയിൽ നിന്റെ വാസസ്ഥലം നിശ്ചയമായും ശാശ്വതമാണ്. കാളീ, കാളീ, മഹാകാളീ—ഖഡ്ഗവും ഖട്വാംഗവും ധരിച്ചവളേ!

Verse 18

कृतानुयात्रा भूतैस्त्वं वरदा कामचारिणि । भारावतारे ये च त्वां संस्मरिष्यन्ति मानवा:

ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവീ! നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്ന ഭൂതപ്രാണികൾക്ക് നീ വരം നൽകുന്നു. കൂടാതെ തങ്ങളിലേയ്ക്ക് വീണ ദുരിതഭാരം ഇറക്കിവെക്കാൻ നിന്നെ സ്മരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ,

Verse 19

प्रणमन्ति च ये त्वां हि प्रभाते तु नरा भुवि । न तेषां दुर्लभ किंचित्‌ पुत्रतो धनतो5पि वा

ഭൂമിയിൽ പ്രഭാതത്തിൽ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കു—ഒന്നും ദുർലഭമല്ല: പുത്രനും ധനവും പോലും.

Verse 20

दुर्गात्‌ तारयसे दुर्गे तत्‌ त्वं दुर्गा स्मृता जनै: । कान्तारेष्ववसन्नानां मग्नानां च महार्णवे

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദുർഗേ! നീ ദുര്‍ഗതിയിൽ നിന്നു ജീവികളെ രക്ഷിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ജനങ്ങൾ നിന്നെ ‘ദുർഗാ’ എന്നു സ്മരിക്കുന്നത്. വഴിയില്ലാത്ത കാന്താരങ്ങളിൽ ദുരിതത്തിലായവരെയും മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നവരെയും നീയേ രക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 21

दस्युभिर्वा निरुद्धानां त्वं गति: परमा नृणाम्‌ | जलप्रतरणे चैव कान्तारेष्वटवीषु च

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—കള്ളന്മാർ ചുറ്റിപ്പറ്റി തടഞ്ഞിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കു നീയേ പരമഗതി. അതുപോലെ ജലം കടക്കുമ്പോഴും, നിർജ്ജന കാന്താരങ്ങളിലും വനപഥങ്ങളിലും നീയേ അവരുടെ ഉറച്ച ശരണം.

Verse 22

ये स्मरन्ति महादेवि न च सीदन्ति ते नरा: । त्वं कीर्ति: श्रीर्धति: सिद्धिद्नोर्विद्या संततिर्मति:

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാദേവി! നിന്നെ സ്മരിക്കുന്നവർ നിരാശയിൽ മുങ്ങുകയില്ല. നീയേ അവരുടെ കീർത്തിയും ശ്രീയും, ധൃതിയും സിദ്ധിയും; നീയേ വിദ്യയും സന്തതിയും സദ്വിവേകവും.

Verse 23

संध्या रात्रि: प्रभा निद्रा ज्योत्स्ना कान्ति: क्षमा दया । नृणां च बन्धन मोहूं पुत्रनाशं धनक्षयम्‌

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—നീ സന്ധ്യയും രാത്രിയും പ്രഭയും നിദ്രയും; നീ ജ്യോത്സ്നയും കാന്തിയും ക്ഷമയും ദയയും. മനുഷ്യർക്കുള്ള ബന്ധനവും മോഹവും, പുത്രനാശവും ധനക്ഷയവും (എല്ലാം നിന്റെ അധീനത്തിലാണ്).

Verse 24

व्याधिं मृत्युं भयं चैव पूजिता नाशयिष्यसि । सो5हं राज्यात्‌ परिभ्रष्ट: शरणं त्वां प्रपन्नचान्‌

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—യഥാവിധി പൂജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നീ രോഗവും മരണവും ഭയവും നശിപ്പിക്കും. ഞാൻ—രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടവൻ—നിന്റെ ശരണത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നു; നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് എന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു.

Verse 25

“दुर्गे! तुम दुःसह दुःखसे उद्धार करती हो

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ദുർഗ്ഗേ! അസഹ്യമായ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് ജീവികളെ നീ രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ ജനങ്ങൾ നിന്നെ ‘ദുർഗ്ഗ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ദുർഗമവനത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവർ, മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നവർ, കള്ളന്മാരുടെ അധീനതയിൽപ്പെട്ടവർ—അവർക്കെല്ലാം നീയേ പരമാശ്രയം; നീയേ അവരെ ആപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൾ. മഹാദേവി! വെള്ളത്തിൽ പൊരുതുമ്പോഴും, അപകടകരമായ പാതയിൽ നടക്കുമ്പോഴും, കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റുമ്പോഴും നിന്നെ സ്മരിക്കുന്നവർ ക്ലേശം പ്രാപിക്കുകയില്ല. നീയേ കീർത്തി, ശ്രീ, ധൃതി, സിദ്ധി, ലജ്ജ, വിദ്യ, സന്തതി, മതി, സന്ധ്യ, രാത്രി, പ്രഭ, നിദ്ര, ജ്യോത്സ്ന, കാന്തി, ക്ഷമ, ദയ. നീ പൂജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ ബന്ധനവും മോഹവും, പുത്രനാശ-ധനനാശ ആപത്തുകളും, വ്യാധിയും, മരണവും, സർവ്വഭയങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു. ഞാനും രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ; അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ശരണത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ഹേ ദേവി, ദേവേശ്വരി! തലകുനിച്ച് പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു. ഹേ പദ്മപത്രാക്ഷി! എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. ഹേ സത്യേ! ഞങ്ങൾക്കായി സത്യസ്വരൂപിണിയായി നിലകൊള്ളണമേ.

Verse 26

“कमलदलके समान विशाल नेत्रोंवाली देवि! देवेश्वरि! मैं तुम्हारे चरणोंमें मस्तक रखकर प्रणाम करता हूँ। मेरी रक्षा करो। सत्ये! हमारे लिये वस्तुतः सत्यस्वरूपा बनो-- अपनी महिमाको सत्य कर दिखाओ ।।

കമലദളത്തെപ്പോലെ വിശാലനയനയുള്ള ദേവി, ദേവേശ്വരി! നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ തലവെച്ച് ഞാൻ പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു; എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. ഹേ സത്യേ! ഞങ്ങൾക്കായി യഥാർത്ഥത്തിൽ സത്യസ്വരൂപിണിയായി നിലകൊള്ളുക—നിന്റെ മഹിമയെ സത്യമായി വെളിപ്പെടുത്തുക. ഹേ ദുർഗ്ഗേ! എനിക്ക് ശരണമായിരിക്കണമേ—ശരണ്യേ, ഭക്തവത്സലേ! ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ആ ദേവി അപ്പോൾ പാണ്ഡവനെ ദർശിപ്പിച്ചു.

Verse 27

देव्युवाच शृणु राजन्‌ महाबाहो मदीयं वचन प्रभो

ദേവി അരുളിച്ചെയ്തു— ശ്രദ്ധിക്ക, ഹേ രാജാവേ, മഹാബാഹുവായ പ്രഭോ, എന്റെ വചനം. സമർത്ഥ നരേന്ദ്രാ! അചിരത്തിൽ തന്നെ യുദ്ധത്തിൽ വിജയം നിനക്കായിരിക്കും. എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നീ കൗരവസേനയെ ജയിച്ച് സംഹരിക്കും; പിന്നെ ശത്രുകണ്ടകമില്ലാത്ത (നിഷ്കണ്ടക) രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച് വീണ്ടും ഈ ഭൂമിയുടെ സുഖം അനുഭവിക്കും. ഹേ രാജാവേ! സഹോദരന്മാരോടുകൂടെ നീ പൂർണ്ണമായ സന്തോഷവും തൃപ്തിയും പ്രാപിക്കും.

Verse 28

भविष्यत्यचिरादेव संग्रामे विजयस्तव । मम प्रसादान्निर्जित्य हत्वा कौरववाहिनीम्‌

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— അചിരത്തിൽ തന്നെ യുദ്ധവിജയം നിനക്കായിരിക്കും. എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നീ കൗരവവാഹിനിയെ ജയിച്ച് സംഹരിക്കും. പിന്നെ ശത്രുകണ്ടകമില്ലാത്ത (നിഷ്കണ്ടക) രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച് വീണ്ടും ഈ ഭൂമിയുടെ സുഖം അനുഭവിക്കും. ഹേ രാജാവേ! സഹോദരന്മാരോടുകൂടെ നീ പൂർണ്ണാനന്ദം പ്രാപിക്കും.

Verse 29

राज्यं निष्कपटकं कृत्वा भोक्ष्यसे मेदिनीं पुनः । भ्रातृभि:सहितो राजन प्रीति प्राप्स्पसि पुष्कलाम्‌

കപടവും വഞ്ചനയും ഇല്ലാത്ത രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച് നീ വീണ്ടും ഈ ഭൂമിയുടെ സുഖം അനുഭവിക്കും. ഹേ രാജാവേ! സഹോദരന്മാരോടുകൂടെ നീ സമൃദ്ധമായ പ്രീതിയും ആനന്ദവും തൃപ്തിയും പ്രാപിക്കും.

Verse 30

मत्प्रसादाच्च ते सौख्यमारोग्यं च भविष्यति । ये च संकीर्तयिष्यन्ति लोके विगतकल्मषा:

എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിനക്കു സുഖവും ആരോഗ്യവും ലഭിക്കും. ലോകത്തിൽ ഇതിനെ സംകീർത്തനമായി—പാരായണവും സ്തുതിയും—ചെയ്യുന്നവർ പാപകല്മഷങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തരാകും.

Verse 31

तेषां तुष्टा प्रदास्यामि राज्यमायुर्वपु: सुतम्‌ । प्रवासे नगरे चापि संग्रामे शत्रुसंकटे

അവരിൽ പ്രസന്നനായി ഞാൻ അവർക്കു രാജ്യം, ദീർഘായുസ്സ്, ദേഹക്ഷേമം, പുത്രസമ്പത്ത് എന്നിവ നൽകും—പ്രവാസത്തിലായാലും നഗരവാസത്തിലായാലും, ശത്രുസങ്കടമുള്ള യുദ്ധത്തിലും പോലും.

Verse 32

अटब्यां दुर्गकान्तारे सागरे गहने गिरौ । ये स्मरिष्यन्ति मां राजन्‌ यथाहं भवता स्मृता

ഹേ രാജാവേ, വനത്തിൽ, ദുർഗ്ഗമമായ കാന്താരത്തിൽ, സമുദ്രത്തിൽ, ഗഹനവും അഗമ്യവുമായ സ്ഥലത്ത്, അല്ലെങ്കിൽ പർവതത്തിൽ—നീ എന്നെ സ്മരിച്ചതുപോലെ ആരെങ്കിലും എന്നെ സ്മരിച്ചാൽ, അവർക്കു ഞാൻ സന്നിധനായിരിക്കും.

Verse 33

न तेषां दुर्लभ किंचिदस्मिललोके भविष्यति । इदं स्तोत्रवरं भकत्या शृणुयाद्‌ वा पठेत वा

അവർക്കു ഈ ലോകത്തിൽ ഒന്നും ദുർലഭമാകുകയില്ല. ഈ ശ്രേഷ്ഠസ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ ശ്രവിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ പാരായണം ചെയ്യുകയോ വേണം.

Verse 34

तस्य सर्वाणि कार्याणि सिद्धि यास्यन्ति पाण्डवा: । मत्प्रसादाच्च व: सर्वान्‌ विराटनगरे स्थितान्‌

ഹേ പാണ്ഡവന്മാരേ, അവന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സിദ്ധിയിലേക്കെത്തും. എന്റെ പ്രസാദത്താൽ വിരാടനഗരത്തിൽ പാർക്കുന്ന നിങ്ങൾ എല്ലാവരും സംരക്ഷിതരായി സമൃദ്ധി പ്രാപിക്കും.

Verse 35

न प्रज्ञास्यन्ति कुरवो नरा वा तन्निवासिन: । इत्युक्त्वा वरदा देवी युधिष्ठिरमरिंदमम्‌ । रक्षां कृत्वा च पाण्डूनां तत्रैवान्तरधीयत

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“കുരുക്കളോ അവിടെ പാർക്കുന്ന മനുഷ്യരോ നിങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയില്ല.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വരദായിനിയായ ദേവി ശത്രുദമനായ യുധിഷ്ഠിരനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു; പാണ്ഡവർക്കു രക്ഷാകവചം ഏർപ്പെടുത്തി അവിടെത്തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു.

Verse 263

उपगम्य तु राजानमिदं वचनमत्रवीत्‌ । “शरणागतोंकी रक्षा करनेवाली भक्तवत्सले दुर्गे! मुझे शरण दो।” इस प्रकार स्तुति करनेपर देवी दुर्गाने पाण्डुनन्दन युधिष्छिरको प्रत्यक्ष दर्शन दिया तथा राजाके पास आकर यह बात कही

രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു—“ശരണാഗതരെ കാക്കുന്ന, ഭക്തവത്സലേ ദുർഗേ! എനിക്ക് ശരണം തരണമേ.” ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ ദേവി ദുർഗ പാണ്ഡുനന്ദനായ യുധിഷ്ഠിരന് പ്രത്യക്ഷദർശനം നൽകി; പിന്നെ രാജാവിന്റെ സമീപത്ത് വന്ന് തന്റെ സന്ദേശം അറിയിച്ചു.