Shloka 7
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
नमोस्तु वरदे कृष्णे कुमारि ब्रह्मचारिणि । बालार्कसदृशाकारे पूर्णचन्द्रनिभानने,तत्पश्चात् भाइयोंसहित राजा युधिष्ठिरने देवीके दर्शनकी अभिलाषा रखकर नाना प्रकारके स्तुतिपरक नामोंद्वारा उन्हें सम्बोधित करके पुनः उनकी स्तुति प्रारम्भ की --इच्छानुसार उत्तम वर देनेवाली देवि! तुम्हें नमस्कार है। सच्चिदानन्दमयी कृष्णे! तुम कुमारी और ब्रह्मचारिणी हो। तुम्हारी अंगकान्ति प्रभातकालीन सूर्यके सदृश लाल है । तुम्हारा मुख पूर्णिमाके चन्द्रमाकी भाँति आह्वाद प्रदान करनेवाला है
namo'stu varade kṛṣṇe kumāri brahmacāriṇi | bālārka-sadṛśākāre pūrṇa-candra-nibhānane ||
ഹേ വരദായിനിയായ കൃഷ്ണേ, ഹേ കുമാരിയായ ബ്രഹ്മചാരിണീ! നിനക്കു നമസ്കാരം. നിന്റെ രൂപം ഉദയിക്കുന്ന ബാലസൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തമാണ്; നിന്റെ മുഖം പൗർണ്ണമിചന്ദ്രനെപ്പോലെ ശീതളാനന്ദം പകരുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dhārmic devotion: in hardship one approaches the divine with humility, self-restraint, and reverent speech, seeking boons not through entitlement but through disciplined praise and surrender.
Vaiśaṃpāyana narrates that Yudhiṣṭhira, with his brothers, resumes a hymn to the Goddess, addressing her as Kṛṣṇā, boon-giver, maiden, and brahmacāriṇī, describing her radiant, auspicious appearance like the rising sun and the full moon.