Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
चन्द्रविस्पर्द्धिना देवि मुखेन त्वं विराजसे । मुकुटेन विचित्रेण केशबन्धेन शोभिना,“तुम (वर और अभय मुद्रा धारण करनेवाली) ऊपर उठी हुई दो विशाल भुजाओंको इन्द्रकी ध्वजाके समान धारण करती हो। तुम्हारे तीसरे हाथमें पात्र, चौथेमें कमल और पाँचवेंमें घण्टा सुशोभित है। छठे हाथमें पाश, सातवेंमें धनुष तथा आठवेंमें महान् चक्र शोभा पाता है। ये ही तुम्हारे नाना प्रकारके आयुध हैं। इस पृथ्वीपर स्त्रीका जो विशुद्ध स्वरूप है, वह तुम्हीं हो। कुण्डलमण्डित कर्णयुगल तुम्हारे मुखमण्डलकी शोभा बढ़ाते हैं। देवि! तुम चन्द्रमासे होड़ लेनेवाले मुखसे सुशोभित होती हो। तुम्हारे मस्तकपर विचित्र मुकुट है। बँधे हुए केशोंकी वेणी साँपकी आकृतिके समान कुछ और ही शोभा दे रही है। यहाँ कमरमें बँधी हुई सुन्दर करधनीके द्वारा तुम्हारी ऐसी शोभा हो रही है, मानो नागसे लपेटा हुआ मन्दराचल हो
candravisparddhinā devi mukhena tvaṃ virājase | mukuṭena vicitreṇa keśabandhena śobhinā ||
ദേവീ! ചന്ദ്രനോട് മത്സരിക്കുന്ന മുഖകാന്തിയാൽ നീ വിരാജിക്കുന്നു. വിചിത്രമായ മുകുടവും ശോഭയുള്ള കേശബന്ധവും നിന്റെ തേജസ്സിനെ വർധിപ്പിക്കുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
The verse models stuti (reverential praise): recognizing divine qualities—radiance, auspicious adornment, and beauty—as signs of higher power, encouraging humility and devotion rather than possessiveness or pride.
Vaiśampāyana continues a descriptive eulogy of a goddess-like figure, highlighting her moon-rivaling face, ornate crown, and beautifully bound hair as part of a larger portrayal of her divine form and majesty.