Shloka 26
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
“कमलदलके समान विशाल नेत्रोंवाली देवि! देवेश्वरि! मैं तुम्हारे चरणोंमें मस्तक रखकर प्रणाम करता हूँ। मेरी रक्षा करो। सत्ये! हमारे लिये वस्तुतः सत्यस्वरूपा बनो-- अपनी महिमाको सत्य कर दिखाओ ।। शरणं भव मे दुर्गे शरण्ये भक्तवत्सले । एवं स्तुता हि सा देवी दर्शयामास पाण्डवम्
kamaladalake samāna viśāla-netrāvalī devi! deveśvari! ahaṃ tava caraṇayoḥ mastakaṃ nidhāya praṇamāmi. māṃ rakṣa. satye! asmākaṃ kṛte vastutaḥ satya-svarūpā bhava—svāṃ mahimānaṃ satyaṃ kṛtvā darśaya. śaraṇaṃ bhava me durge śaraṇye bhakta-vatsale. evaṃ stutā hi sā devī darśayāmāsa pāṇḍavam.
കമലദളത്തെപ്പോലെ വിശാലനയനയുള്ള ദേവി, ദേവേശ്വരി! നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ തലവെച്ച് ഞാൻ പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു; എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. ഹേ സത്യേ! ഞങ്ങൾക്കായി യഥാർത്ഥത്തിൽ സത്യസ്വരൂപിണിയായി നിലകൊള്ളുക—നിന്റെ മഹിമയെ സത്യമായി വെളിപ്പെടുത്തുക. ഹേ ദുർഗ്ഗേ! എനിക്ക് ശരണമായിരിക്കണമേ—ശരണ്യേ, ഭക്തവത്സലേ! ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ആ ദേവി അപ്പോൾ പാണ്ഡവനെ ദർശിപ്പിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames devotion as an ethical act of surrender: one seeks refuge (śaraṇa) in the divine with humility, invoking truth (satya) and asking that divine power be made effective in lived reality—protection and guidance granted through grace to the devoted.
A speaker offers an intense hymn-like plea to the goddess Durgā—praising her lotus-like eyes and her love for devotees—and asks for protection and a truthful manifestation of her power. Pleased by the praise, the goddess responds by revealing a Pāṇḍava (making him appear/known).