Shloka 20
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
दुर्गात् तारयसे दुर्गे तत् त्वं दुर्गा स्मृता जनै: । कान्तारेष्ववसन्नानां मग्नानां च महार्णवे
durgāt tārayase durge tat tvaṁ durgā smṛtā janaiḥ | kāntāreṣv avasannānāṁ magnānāṁ ca mahārṇave
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദുർഗേ! നീ ദുര്ഗതിയിൽ നിന്നു ജീവികളെ രക്ഷിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ജനങ്ങൾ നിന്നെ ‘ദുർഗാ’ എന്നു സ്മരിക്കുന്നത്. വഴിയില്ലാത്ത കാന്താരങ്ങളിൽ ദുരിതത്തിലായവരെയും മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നവരെയും നീയേ രക്ഷിക്കുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames Durgā as the divine refuge who ‘ferries across’ those trapped in extreme danger—whether in wilderness or ocean—highlighting the ethical posture of seeking protection through remembrance and devotion when human strength fails.
Vaiśampāyana recites a praise of Durgā, explaining her epithet ‘Durgā’ by her function: she saves beings from durga—hard-to-cross संकट—illustrated through images of being lost in forests or drowning in the sea.