Kurukshetra

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຍັງແດນບຸນຊື່ “ສະມັນຕະປັນຈະກະ” ອັນເປັນທີ່ທວິຊະທັງຫຼາຍເຂົ້າໄປນະມັດສະການ; ທີ່ນັ້ນໃນການກ່ອນ ໄດ້ເກີດສົງຄາມໃຫຍ່ລະຫວ່າງປານຑະວະ ແລະ ກຸຣຸ ທັງຍັງພົວພັນເຖິງບັນດາກະສັດທົ່ວພິພົບ

ເມື່ອລາວໄດ້ກຳຈັດກຳລັງກະສັດຕຣິຍະທັງໝົດດ້ວຍວິລະກຳຂອງຕົນແລ້ວ, ລາວ—ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດໄຟ—ໄດ້ສ້າງສະນ້ຳຫ້າແຫ່ງໃນສະມັນຕະປັນຈະກະ, ຊຶ່ງຕາມປະເພນີກ່າວວ່າເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ.

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຈະນະເມຊະຍະ ບຸດຂອງປາຣີກຊິດ ພ້ອມດ້ວຍພີ່ນ້ອງ ໄດ້ປະກອບສັດຕຣະ-ຍັຊະນາອັນຍາວນານ ຢູ່ກຸຣຸເກດສະຕຣະ. ພີ່ນ້ອງຊາຍສາມຄົນຂອງລາວຊື່ ສຣຸຕະເສນະ, ອຸກຣະເສນະ, ແລະ ພີມະເສນະ

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ລາວມຸ່ງໜ້າໄປຫາ ກຸຣຸເກສຕຣະ ແລ້ວອອກເດີນທາງ. ເມື່ອເຫນື່ອຍລ້າ ແລະຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມຫິວແລະກະຫາຍ ລາວເດີນໄປໂດຍຖາມທາງຢູ່ເລື້ອຍໆ।

ຈາກທິດຕາເວັນອອກເຖິງທິດຕາເວັນຕົກ ແລະ ຈາກທິດໃຕ້ເຖິງທິດເໜືອ—ໃນແດນກຸຣຸ—ທີ່ສະມັນຕະປັນຈະກະ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດທະເລສາບເລືອດຫ້າແຫ່ງ

ວາຣານະສີ, ກຸຣຸເກສຕຣະ, ປຣະຍາກ; ແລະ ຈາຫນະວີ (ຄື ຄົງຄາ) ດ້ວຍ; ຍະມຸນາ ແລະ ນັຣມະດາອັນບໍລິສຸດ; ປຣາຈີ ແລະ ສະຣັສວະຕີອັນສັກສິດ—ທັງໝົດນັ້ນ (ລ້ວນມາປະຊຸມ)។

ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ໃນພຣະພຣົມໂລກ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຫາຍາກ—ຈະເປັນທີ່ ໂກກາມຸຂ, ກຸຣຸກເຩດຣ, ໄນມິສ ຫຼື ທີ່ຊຸມນຸມຂອງລິສີກໍຕາມ।

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຕໍ່ຈາກນັ້ນພຶງໄປຍັງກຸຣຸເກດສະຕຣະອັນໂດ່ງດັງ; ສັດທັງປວງທີ່ໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ຈະພົ້ນຈາກບາບ.”

ໃນບັນດາໂລກທັງສາມ ກຸຣຸກເຩດຕຣະເປັນທີ່ຍິ່ງກວ່າ. ແມ່ນແຕ່ຝຸ່ນດິນແຫ່ງກຸຣຸກເຩດຕຣະ ເມື່ອຖືກລົມພັດກະພື້ນນຳໄປ ກໍຍິ່ງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງຫຼາຍ.

ເມື່ອລູກຊາຍພຣາຫມັນເຫັນວ່າມ້າເມື່ອຍລ້າ ແລະຕົນໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ, ລາວຈຶ່ງເຫັນວ່າພຣະຫມາສະຕຣາແມ່ນທາງສຸດທ້າຍເພື່ອປົກປ້ອງຊີວິດ।

ໂດຍການເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງເພື່ອນ, ພະກິດສະນະໄດ້ນຳລົດຮົບເຂົ້າໄປຢູ່ລະຫວ່າງກອງທັບທັງສອງ. ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອາຍຸໄຂຂອງຝ່າຍກົງກັນຂ້າມສັ້ນລົງ ດ້ວຍການແນມເບິ່ງ. ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈົ່ງມີຕໍ່ເພື່ອນຂອງອໍລະຊຸນຜູ້ນັ້ນ.

ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະສີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນອົງຈອມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ເມື່ອພຣະອົງເດີນນຳໜ້າໃນສະໜາມຮົບ ກໍຊົງດຶງເອົາອາຍຸ ກຳລັງໃຈ ແລະພະລັງຄວາມຄິດຂອງກອງທັບເກົາຣະວະທີ່ນຳໂດຍ ພີສະມະ ກັນນະ ໂທຣະນະ ສັນລະຍະ ແລະອື່ນໆ।