Sukta 39

Mantra 1

मन्द्रस्य कवेर्दिव्यस्य वह्नेर्विप्रमन्मनो वचनस्य मध्वः । अपा नस्तस्य सचनस्य देवेषो युवस्व गृणते गोअग्राः ॥

O diyos, pakupukulan mo para sa amin ang mga inspirasyon ng banal na manghuhula, ang banal na tagadala, ng kanyang pulot na salita na puno ng maliwanag na isip. Para sa umaawit na nagpupuri, pataasin mo ang mga kapangyarihan ng pakikipagkaibiganang iyon, na may mga sinag ng liwanag sa unahan.

Mantra 2

अयमुशानः पर्यद्रिमुस्रा ऋतधीतिभिॠतयुग्युजानः । रुजदरुग्णं वि वलस्य सानुं पणीँर्वचोभिरभि योधदिन्द्रः ॥

Si Indra na ito, na may hangaring nakakabigkis sa Katotohanan, na may mga pangitain ng katotohanan ay gumalaw sa paligid ng bato at naglabas ng mga kumikinang na sinag. Binasag niya ang hindi nabasag na gulod ng bakuran ni Vala; sa kapangyarihan ng salita ay nakipaglaban siya laban sa mga Paṇi.

Mantra 3

अयं द्योतयदद्युतो व्यक्तून्दोषा वस्तोः शरद इन्दुरिन्द्र । इमं केतुमदधुर्नू चिदह्नां शुचिजन्मन उषसश्चकार ॥

Ang sinagang ito ay nagliliwanag sa mga gabi, gabi at bukang-liwayway at mga panahon, O Indu, O Indra. Ang tandang ito ay inilagay ng mga araw; at ang Bukang-liwayway, na ipinanganak na dalisay, ay nagbuo nito.

Mantra 4

अयं रोचयदरुचो रुचानोऽयं वासयद्व्यृतेन पूर्वीः । अयमीयत ऋतयुग्भिरश्वैः स्वर्विदा नाभिना चर्षणिप्राः ॥

Siya, na nagliliwanag, ay nagpapaliwanag sa hindi nagniningning; kanyang iniuunat sa pamamagitan ng Katotohanan ang mga sinaunang anyo. Siya ay gumagalaw na may mga kabayong nakakabit sa Ṛta; natagpuan ang Swar, kanyang pinapaunlad ang mga tao sa pamamagitan ng sentrong pusod.

Mantra 5

नू गृणानो गृणते प्रत्न राजन्निषः पिन्व वसुदेयाय पूर्वीः । अप ओषधीरविषा वनानि गा अर्वतो नॄनृचसे रिरीहि ॥

Ngayon, na tinatanghal ng mang-aawit, O sinaunang Hari, mag-ugoy para sa nagkakaloob ng kasaganaan ang mga sinaunang agos ng inspirasyon. Ilagay sa galaw ang mga tubig, ang mga halamang panggagamot, ang mga kagubatang sagana sa katas; buhayin ang mga sinag, ang mga kabayo ng lakas, at ang mga kapangyarihang pantao para sa awit ng manghuhula.