Adhyaya 132: Expiatory Rites for Contact with a Corpse and with a Menstruating Woman
Mṛtakasparśa-rajovalāsaṃsparśa-prāyaścitta
Ritual-Manual (Prāyaścitta) with Ethical-Discourse on Social Purity Norms
อัธยายะ 132 เป็นบทสนทนาเชิงสั่งสอนระหว่างพระวราหะกับพระปฤถวี (ธารณี) พระวราหะกล่าวถึงปรायัศจิตตะ (พิธีชดใช้) ที่เกี่ยวกับการสัมผัสศพ (มฤตกสปर्श) และการสัมผัสสตรีมีระดู (รชัสวลา-สัมสปर्श) ปฤถวีตั้งคำถามถึงความเป็นไปได้และเหตุผลทางศีลธรรมของผลกรรมอันรุนแรง ว่าการกระทำเช่นนี้จะนำไปสู่ผลสุดโต่งได้อย่างไร และผู้ศรัทธาจะชำระตนได้อย่างไร พระวราหะอธิบายว่าอัปมงคลเกิดจากความผิดที่จงใจด้วยราคะ โมหะ กามะ และกำหนดวิธีแก้เป็นลำดับ เช่น อาหารจำกัด (เอกาหาระ) อดอาหารสามคืน (ตรีราตระ) ดื่มปัญจคัวยะ และตบะอย่างการนอนกลางแจ้ง (อากาศศยนะ) พร้อมยกเรื่อง “ผล” เพื่อข่มใจ—การเวียนเกิดและความเสื่อมทางสังคม—เพื่อให้รักษาวินัยและฟื้นฟูระเบียบธรรมบนแผ่นดิน
Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 132
Verse 1
अथ मृतकस्पर्शप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ गत्वा तु मैथुनं भद्रे अस्नातो यः शवं स्पृशेत् ॥ रेतः पिबति दुर्बुद्धिः सहस्रं नव पञ्च च ॥
บัดนี้ว่าด้วยปรายัศจิตตะเกี่ยวกับการสัมผัสศพ พระศรีวราหะตรัสว่า: “โอ้สตรีผู้ดี ผู้ใดหลังร่วมเพศแล้วมิได้อาบน้ำแต่ไปสัมผัสศพ ผู้นั้นผู้มีปัญญาทราม ถูกกล่าวว่า ‘ดื่มน้ำกาม’ หนึ่งพันเก้าและห้า คือ 1014 ครั้ง”
Verse 2
वर्षं नारायणाच्छ्रुत्वा सा मही संशितव्रता ॥ ततो दीनमना भूत्वा प्रोवाच मधुसूदनम् ॥
ครั้นได้สดับจากนารายณะแล้ว พระธรณีผู้มั่นคงในพรต ก็บังเกิดความเศร้าในใจ แล้วกราบทูลพระมธุสูทนะ
Verse 3
धरण्युवाच ॥ किमिदं भाषसे देव धर्मं भीषणसङ्कटम् ॥ कथमेवं पुमान्वै स रेतःपानपरो भवेत् ॥
พระธรณีกล่าวว่า “ข้าแต่เทวะ ท่านตรัสสิ่งใดเล่า—ธรรมะอันน่าหวาดหวั่นและคับขันยิ่ง? ชายคนหนึ่งจักเป็นผู้หมกมุ่นในการดื่มน้ำกามได้อย่างไร?”
Verse 4
एतनमे परमं दुःखं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदं गुह्यमनुत्तमम् ॥
“นี่คือทุกข์อันลึกที่สุดของข้า ท่านควรอธิบายให้แจ้งเถิด” ศรีวราหะตรัสว่า “จงฟังเถิด โอ เทวี ตามความจริง นี่เป็นคำสอนอันสูงสุดและเป็นความลับยิ่ง”
Verse 5
चिह्नमैतद्वरारोहे आधिचारविनिश्चयः ॥ पुरुषः स्त्रीषु कर्माणि यो विकुर्वीत निर्घृणः ॥
“โอ นางผู้สะโพกงาม นี่เป็นเครื่องหมาย—ข้อวินิจฉัยว่าด้วยความประพฤติผิด: ชายผู้ไร้เมตตากระทำการอันไม่สมควรต่อสตรีทั้งหลาย”
Verse 6
दृष्टं तस्यापराधस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ एवमेतद्वरारोहे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥
“มนุษย์ย่อมได้รับผลอันประจักษ์แห่งความผิดนั้น ดังนี้แล โอ นางผู้สะโพกงาม ในเรื่องที่เจ้าถามเรา”
Verse 7
अपराधस्य दोषेण विशुद्धिश्च न जायते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि रागदोषेण दोषितम् ॥
เพราะโทษที่แฝงอยู่ในความผิด ความบริสุทธิ์ย่อมไม่บังเกิด เราจักประกาศ “ปรायัศจิตตะ” แก่ผู้มัวหมองด้วยโทษแห่งราคะ
Verse 8
गृहस्थाः पुरुषा भद्रे मम कर्मपरायणाः ॥ यावकेन त्रयं क्षिप्त्वा पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥
โอ้ผู้เป็นมงคล เหล่าคฤหัสถ์บุรุษผู้ตั้งมั่นในวัตรกรรมที่เรากำหนด—ถืออยู่สามวันด้วยธัญพืชยาวกะ แล้วสามวันด้วยปิณยากะ (กากเมล็ดน้ำมัน)…
Verse 9
वायुभक्षं दिनं त्वेकं ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एवम् कुरुते भूमे विधिदृष्टेन कर्मणा ॥
ครั้นดำรงชีพด้วยลมเพียงวันเดียว แล้วก็พ้นจากบาปโดยแท้ โอ้พระแม่ธรณี ผู้ใดกระทำดังนี้ตามกรรมที่บัญญัติไว้โดยวินัย…
Verse 10
प्रायश्चित्तं महाभागे मम लोकसुखावहम् ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं भद्रे नरं पञ्चत्वमागतम् ॥
โอ้มหาภาคี ปรायัศจิตตะที่เราสั่งสอนย่อมนำสุขสวัสดิ์ในโลกของเรา แต่โอ้ผู้เป็นมงคล หากบุรุษได้สัมผัสศพ—ผู้ถึงสภาพแห่งธาตุทั้งห้า (ความตาย)…
Verse 11
मम शास्त्रं बहिष्कृत्य यः श्मशानं प्रपद्यते ॥ पितरस्तस्य सुश्रोणि आत्मनश्च पितामहाः ॥
ผู้ใดละทิ้งศาสตราของเราแล้วไปยังฌาปนสถาน (ศฺมศาน) โอ้ผู้มีสะโพกงาม บรรพชน (ปิตฤ) ของผู้นั้น แม้ปู่ย่าตายายของตนเองก็…
Verse 12
श्मशाने जम्बुका भूत्वा भक्षयन्ति शवांस्तथा ॥ ततो हरेर्वर्चः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥
ในป่าช้า พวกเขากลายเป็นสุนัขจิ้งจอกแล้วกัดกินศพเช่นนั้น ครั้นได้สดับถึงเดชานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของพระหริ วสุธรา ผู้ใฝ่ธรรม จึงหันจิตไปสู่สิ่งนั้น
Verse 13
उवाच मधुरं वाक्यं सर्वलोकहिताय वै ॥ धरण्युवाच ॥ तव नाथ प्रपन्नानां क्व पापं विद्यते प्रभो ॥
นางกล่าววาจาอ่อนหวานเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพโลก ธรณีกล่าวว่า: “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ผู้ที่เข้าถึงที่พึ่งในพระองค์แล้ว บาปจะมีอยู่ที่ไหนได้เล่า โอ้พระนาถ?”
Verse 14
प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन मुच्यन्ति किल्बिषात् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥
“ขอพระองค์โปรดตรัสบอกการไถ่บาป (ปรายัศจิตตะ) ที่ทำให้พวกเขาพ้นจากความผิดด้วยเถิด” ศรีวราหะตรัสว่า: “โอ้ผู้เลอโฉม จงฟังโดยความจริงในสิ่งที่เจ้าถามเรา”
Verse 15
कथयिष्यामि ते हीदं शोभनं पापनाशनम् ॥ एकाहारो दिनान्सप्त त्रिरात्रं चाप्युपोषितः ॥
“เราจักบอกแก่เจ้า ซึ่งเป็นวิธีอันเป็นมงคลและทำลายบาปได้: ให้ฉันอาหารเพียงมื้อเดียวตลอดเจ็ดวัน และให้อดอาหาร (อุปวาส) สามราตรีด้วย”
Verse 16
पञ्चगव्यं ततः पीत्वा ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ शवॆ स्पृष्टेऽपराधस्य एष ते कथितो विधिः ॥
“แล้วจึงดื่มปัญจคัวยะ (ของห้าประการจากโค) จากนั้นย่อมพ้นจากความผิด นี่คือวิธีที่เราได้กล่าวแก่เจ้าสำหรับโทษแห่งการแตะต้องศพ”
Verse 17
सर्वथा वर्जनीयं वै सर्वभागवतेन तु ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥
แท้จริงแล้วพึงเว้นเสียโดยประการทั้งปวง—สำหรับผู้ภักดีภาควตะทุกคน แต่ผู้ใดประกอบการไถ่บาป (ปรายัศจิตตะ) ตามวิธีนี้…
Verse 18
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो नापराधोऽस्ति तस्य वै ॥ नारीं रजस्वलां स्पृष्ट्वा यो मां स्पृशति निर्भयः ॥
เขาย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง; แท้จริงแล้วไม่มีความล่วงเกินเหลืออยู่แก่เขา แต่เมื่อได้สัมผัสสตรีมีระดูแล้ว ผู้ใดไม่เกรงกลัวมาสัมผัสเรา (คือวัตถุ/พื้นดินอันศักดิ์สิทธิ์ตามบริบท)…
Verse 19
अन्धश्च जायते देवि दरिद्रो ज्ञानमूर्खवान् ॥ न च विन्दति चात्मानं पतितो नरके यथा ॥
โอ้เทวี เขาย่อมเกิดมาเป็นคนตาบอด และยากจน มีความเข้าใจที่หลงผิด เขาไม่อาจพบ (ตระหนัก) อาตมันของตน ดุจผู้ตกสู่นรก
Verse 20
अपराधमिमं कृत्वा तत्रैवं नास्ति संशयः ॥ धरण्युवाच ॥ तव देव प्रपन्नानां मोक्षं संसारसागरात् ॥
เมื่อกระทำความล่วงเกินนี้แล้ว ย่อมเป็นเช่นนั้นจริง—ไม่มีข้อสงสัย ธรณีกล่าวว่า: “โอ้เทพ โปรดตรัสถึงโมกษะของผู้ที่พึ่งพิงพระองค์ ให้พ้นจากมหาสมุทรแห่งสังสาระ”
Verse 21
अपराधसमायुक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ कर्मणा येन शुध्येत तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥
แม้จะประกอบด้วยความล่วงเกิน แต่หากตั้งมั่นในกรรมและวัตรที่พระองค์ทรงกำหนด เขาจะบริสุทธิ์ด้วยกรรมใด? โปรดบอกข้าพเจ้าเถิด โอ้ชนารทนะ
Verse 22
श्रीवराह उवाच ॥ स्पृष्ट्वा रजस्वलां नारीं नरो मद्भक्तितत्परः ॥ तपः कृत्वा त्रिरात्रं तु आकाशशयने वसेत् ॥
พระศรีวราหะตรัสว่า “หากบุรุษผู้ตั้งมั่นในภักติแด่เราได้สัมผัสสตรีมีระดูแล้ว พึงบำเพ็ญตบะสามราตรี และพำนักนอนบนที่นอนกลางแจ้งใต้ท้องฟ้าไร้หลังคา”
Verse 23
शुद्धो भागवतो भूत्वा मम कर्मपरायणः ॥ एवं कृत्वा महाभागे प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥
“เมื่อชำระตนให้บริสุทธิ์แล้ว จงเป็นภาควตะผู้ยึดมั่นในข้อบัญญัติแห่งกรรมของเรา; โอ้ผู้มีบุญยิ่ง การไถ่บาป (ปรายัศจิตตะ) ที่ทำเช่นนี้เป็นที่พอพระทัยเรา”
Verse 24
मुच्यते किल्बिषाद्देवि आचारेण बहिष्कृतः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे यत्स्पृष्ट्वा तु रजस्वलाम् ॥
“โอ้เทวี ผู้ใดถูกกันออกเพราะความบกพร่องแห่งอาจาระ (ความประพฤติอันถูกต้อง) ผู้นั้นย่อมพ้นบาปได้ด้วยการกลับมาถืออาจาระอีกครั้ง โอ้ผู้เป็นมงคล เราได้บอกแก่เธอแล้วว่าเมื่อสัมผัสสตรีมีระดูควรทำอย่างไร”
Verse 25
स्पृष्ट्वा तु मृतकं देवि यो मत्क्षेत्रेषु तिष्ठति ॥ शतवर्षसहस्राणि गर्भेषु परिवर्तते ॥
“โอ้เทวี ผู้ใดสัมผัสศพแล้วยังคงอยู่ภายในเขตศักดิ์สิทธิ์ของเรา ผู้นั้นย่อมเวียนว่ายอยู่ในครรภ์ทั้งหลายเป็นเวลานับพันคูณร้อยปี”
Verse 26
दशवर्षसहस्राणि चाण्डालश्चैव जायते ॥ अन्धः सप्तसहस्राणि मण्डूकश्च शतं समाः ॥
“ตลอดหนึ่งหมื่นปี เขาเกิดเป็นจัณฑาละ; ตลอดเจ็ดพันปีเกิดเป็นคนตาบอด; และตลอดหนึ่งร้อยปีเกิดเป็นกบ”
Verse 27
मक्षिका त्रीणि वर्षाणि टिट्टिभैकादशं समाः ॥ दंशो वै सप्त चान्यानि कृकलासो भवेत्समाः ॥
เขากลายเป็นแมลงวันเป็นเวลา ๓ ปี; เป็นนกฏิฏฺฏิภะ (นกชนิดหนึ่ง) เป็นเวลา ๑๑ ปี; เป็นแมลงกัดต่อยเป็นเวลา ๗ ปี; และในปีอื่น ๆ กลายเป็นกิ้งก่า (กฤกลาสะ)
Verse 28
एवं स चात्मदोषेण मम कर्मपरायणः ॥ प्राप्नोति सुमहद्दुःखं देवि चैवं न संशयः ॥
ดังนี้ ด้วยโทษของตนเอง แม้ผู้ยึดมั่นในข้อบัญญัติแห่งกรรมของเรา ก็ย่อมประสบทุกข์อันใหญ่ยิ่ง โอ้เทวี—ข้อนี้ไม่มีความสงสัย
Verse 29
ततो हरेर्वचः श्रुत्वा दुःखेन परिपृच्छति ॥ सर्वसंसारमोक्षाय प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥
ครั้นได้สดับพระวาจาของพระหริแล้ว นางก็ทูลถามด้วยความทุกข์; และเพื่อความหลุดพ้นจากวัฏสงสารทั้งปวง พระวสุธรา (แผ่นดิน) จึงกราบทูลตอบ
Verse 30
धरण्युवाच ॥ किमिदं भाषसे देव मानुषाणां दुरासदम् ॥ वाक्यं भीषणमत्यन्तं मम मर्मप्रभेदकम् ॥
พระธรณีกล่าวว่า: “โอ้เทพเจ้า ไฉนพระองค์ตรัสถ้อยคำนี้ ซึ่งมนุษย์ยากจะเข้าถึงหรือปฏิบัติได้? พระดำรัสของพระองค์น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก; มันแทงทะลุถึงแก่นใจของข้าพเจ้า”
Verse 31
आचाराच्च परिभ्रष्टस्तवकर्मपरायणः ॥ यथा तरति दुर्गाणि प्रायश्चित्तं तथा वद ॥
แม้ผู้ยึดมั่นในข้อบัญญัติของพระองค์ หากหลุดจากอาจาระ (ความประพฤติอันถูกต้อง) ขอพระองค์ตรัสบอก “ปรायัศจิตตะ” (การชดใช้บาป) ที่ทำให้เขาข้ามพ้นทุรคะ คือความยากลำบากทั้งหลายได้
Verse 32
श्रुत्वा पृथ्व्यास्तथा वाक्यं लोकनाथो जनार्दनः ॥ धर्मसंरक्षणार्थाय प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥
ครั้นทรงสดับถ้อยคำของพระปฤถวีแล้ว พระชนารทนะผู้เป็นเจ้าแห่งโลก ได้ตรัสตอบพระวสุธราเพื่อพิทักษ์ธรรมะ
Verse 33
श्रीवराह उवाच ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं भूमे मम कर्मपरायणः ॥ एकाहारं ततस्तिष्ठेद्दिनानि दश पञ्च च ॥
พระศรีวราหะตรัสว่า: “โอ้แผ่นดินเอ๋ย เมื่อได้สัมผัสศพแล้ว ผู้มุ่งมั่นในวัตรที่เรากำหนด พึงดำรงอยู่ด้วยอาหารเพียงวันละมื้อ เป็นเวลา ๑๕ วัน”
Verse 34
तत एवं विधिं कृत्वा पञ्चगव्यं तु प्राशयेत् ॥ शुद्धभावं विशुद्धात्मा कर्मणा च न लिप्यते ॥
“แล้วเมื่อประกอบวิธีตามนี้แล้ว พึงเสวยปัญจคัวยะ; ผู้มีจิตผ่องใสและอาตมันบริสุทธิ์ ย่อมไม่ถูกการกระทำนั้นทำให้มัวหมอง”
Verse 35
एतत्ते कथितं देवि स्पृष्ट्वा मृतकमेव च ॥ दोषं चैव विशुद्ध्यर्थं यत्त्वया पूर्वपृच्छितम् ॥
“ดูก่อนเทวี เราได้บอกแก่เธอแล้ว ถึงโทษที่เกิดจากการสัมผัสศพ และวิธีชำระให้บริสุทธิ์ ซึ่งเธอได้ทูลถามไว้ก่อนหน้านี้”
Verse 36
य एतेन विधानेंन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ अपराधविमुक्तो वै मम लोकं स गच्छति ॥
“ผู้ใดประกอบการไถ่บาป (ปรायัศจิตตะ) ตามบทบัญญัตินี้ ผู้นั้นย่อมพ้นจากความผิด และไปสู่โลกของเรา”
Verse 37
ज्ञात्वा कर्मापराधं तु न स पापेन लिप्यते ॥ एतत्ते कथितं भद्रे मिथुनं योऽभिगच्छति ॥
เมื่อรู้ชัดถึงความผิดในกรรมแล้ว ผู้นั้นย่อมไม่ถูกมลทินแห่งบาปติดเปื้อนเลย โอ้ผู้เป็นมงคล เราได้กล่าวแก่เธอแล้ว—ว่าด้วยผู้ที่เข้าไปสู่มิถุนะ (การร่วมเพศ)
Verse 38
रागमोहेन संयुक्तः कामेन च वशीकृतः ॥ वर्षाणां तु सहस्रैकं रजः पिबति निर्घृणः ॥
ผู้ที่ประกอบด้วยราคะและโมหะ และถูกกามตัณหาครอบงำ ย่อมเป็นผู้ไร้เมตตา ดื่ม ‘รชัส’ ตลอดหนึ่งพันหนึ่งปี
Verse 39
हस्ती वर्षशतं चैव खरो द्वात्रिंशकं भवेत् ॥ मार्जारो नववर्षाणि वानरो दशपञ्च च ॥
(ผู้นั้น) เป็นช้างหนึ่งร้อยปี เป็นลาอีกสามสิบสองปี เป็นแมวเก้าปี และเป็นลิงสิบห้าปี
Inside Adhyaya 132
How it unfolds
- Where it opens
Varāha and Pṛthivī (Dharāṇī) continue a didactic dialogue; Varāha introduces prāyaścitta rules for impurity arising from transgressive bodily contact—especially mṛtaka-sparśa (touching a corpse) and rajasvalā-saṃsparśa (touching a menstruating woman).
- Central event
Pṛthivī challenges the moral logic and proportionality of the severe karmaphala described for such contacts and asks how devotees/householders can regain purity; Varāha explains that culpability intensifies when the act is driven by rāga–moha–kāma and lays out graded remedial observances (dietary restraint, fasting, pañcagavya, and austerities).
- Climax resolution
Varāha resolves the tension by mapping ‘impurity’ to intention and discipline: deliberate or lust-driven contact demands stricter expiation, while regulated prāyaścitta (ekāhāra, trirātra, pañcagavya, ākāśa-śayana, etc.) restores ācāra and reintegrates the person into household and devotional order; deterrent rebirth/social-degradation outcomes function as enforcement rhetoric.
Geographical context
No explicit toponyms or river systems are named in this passage. Ritual setting terms include śmaśāna (cremation ground) as a liminal ecological-social space; the narrative also references ‘matkṣetra’ (Varāha’s sacred domain/field) in a non-toponymic way.
Ritual instructions
- Primary RitualPrāyaścitta for mṛtaka-sparśa and rajasvalā-saṃsparśa (graded expiatory purification).
- BenefitPurification from contact-based impurity, mitigation of karmic consequences, restoration of ritual-social standing (ācāra) and household/devotional continuity (including ancestral order).
The narrative frame
- VarāhaPṛthivī (Dharāṇī/Vasundharā) · Didactic and juridical (dharma-manual style) with moral interrogation by Pṛthivī and authoritative clarification by Varāha.
The emotional journey
- Dominant RasaŚānta (didactic calm) with undertones of Bhayānaka (deterrent fear)
- Emotional ProgressionConcern and moral doubt (Pṛthivī) → ethical clarification linking impurity to intention → disciplined resolve through graded remedies → sober deterrence via karmaphala warnings → re-stabilization of dharmic order.
Planning a pilgrimage
- Visit FeasibilityNot tirtha-specific; practices are portable and framed for householders/devotees. If contextualized, one may consult local dharma authorities for regionally accepted prāyaścitta norms; cremation-ground proximity is conceptual rather than a recommended visit.
Frequently Asked Questions
The chapter frames bodily-contact transgressions as ethically consequential when driven by rāga (attachment), moha (delusion), and kāma (desire), and it teaches that disciplined remedial practice (prāyaścitta)—dietary restraint, fasting, and prescribed purificatory acts—restores ritual-social order (ācāra) and prevents continued karmic entanglement.
No lunar tithi, month, or seasonal markers are specified. Timing is expressed through counted observances: dinatraya (three days), eka-dina (one day), sapta-dina (seven days), trirātra (three nights), daśa-pañca-dina (fifteen days), and varṣa/sahasra-varṣa durations in karmaphala statements.
Pṛthivī’s questioning positions Earth as a moral witness concerned with the destabilizing effects of harmful ācāra. The prescriptions can be read as a social-ecological stabilizing program: regulating interaction with liminal spaces (śmaśāna), enforcing hygienic-ritual boundaries, and promoting self-restraint to reduce disorder that symbolically burdens the terrestrial realm.
No royal dynasties or sage lineages are named. The chapter references culturally significant categories and relations—gṛhastha (householder), bhāgavata (devotional identity), pitṛ (ancestors), and pitāmaha (forefathers)—to situate expiation within household society and ancestral continuity.
Ask anything about Adhyaya 132 of the Varaha Purana
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
