Adhyaya 132: Expiatory Rites for Contact with a Corpse and with a Menstruating Woman

Verse 1

अथ मृतकस्पर्शप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ गत्वा तु मैथुनं भद्रे अस्नातो यः शवं स्पृशेत् ॥ रेतः पिबति दुर्बुद्धिः सहस्रं नव पञ्च च ॥

ఇప్పుడు మృతకస్పర్శ ప్రాయశ్చిత్తము. శ్రీవరాహుడు పలికెను—హే భద్రే, సంభోగం చేసి స్నానం చేయకుండానే శవాన్ని తాకినవాడు, ఆ దుర్బుద్ధి ‘రేతస్సు’ను వెయ్యి తొమ్మిది మరియు ఐదు (అంటే 1014) సార్లు త్రాగినట్లుగా చెప్పబడును।

Verse 2

वर्षं नारायणाच्छ्रुत्वा सा मही संशितव्रता ॥ ततो दीनमना भूत्वा प्रोवाच मधुसूदनम् ॥

నారాయణుని నుండి అది విని, వ్రతంలో స్థిరమైన భూమి దుఃఖితమనసుతో తరువాత మధుసూదనునితో పలికింది।

Verse 3

धरण्युवाच ॥ किमिदं भाषसे देव धर्मं भीषणसङ्कटम् ॥ कथमेवं पुमान्वै स रेतःपानपरो भवेत् ॥

ధరణి పలికింది—ఓ దేవా! మీరు ఏమి పలుకుతున్నారు? ఇది భయంకరమైన సంకటధర్మం. ఒక పురుషుడు ఈ విధంగా వీర్యపానంలో ఆసక్తుడెట్లా అవుతాడు?

Verse 4

एतनमे परमं दुःखं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदं गुह्यमनुत्तमम् ॥

ఇది నా పరమ దుఃఖం; మీరు దీనిని చెప్పవలసినవారు. శ్రీవరాహుడు పలికెను—ఓ దేవీ! తత్త్వముగా నా మాట విను; ఇది అత్యుత్తమమైన గోప్యోపదేశం.

Verse 5

चिह्नमैतद्वरारोहे आधिचारविनिश्चयः ॥ पुरुषः स्त्रीषु कर्माणि यो विकुर्वीत निर्घृणः ॥

ఓ వరారోహే! ఇది ఒక చిహ్నం—దురాచార నిర్ణయం: కరుణలేకుండా స్త్రీల పట్ల అనుచిత కర్మలు చేసే పురుషుడు.

Verse 6

दृष्टं तस्यापराधस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ एवमेतद्वरारोहे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

మనిషి ఆ అపరాధానికి ప్రత్యక్ష ఫలాన్ని పొందుతాడు. ఓ వరారోహే! నీవు నన్ను అడుగుతున్నది నిజంగా ఇదే.

Verse 7

अपराधस्य दोषेण विशुद्धिश्च न जायते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि रागदोषेण दोषितम् ॥

అపరాధ దోషం వల్ల శుద్ధి కలగదు. రాగదోషంతో కలుషితుడైనవానికి నేను ప్రాయశ్చిత్తాన్ని ప్రకటిస్తాను.

Verse 8

गृहस्थाः पुरुषा भद्रे मम कर्मपरायणाः ॥ यावकेन त्रयं क्षिप्त्वा पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥

హే భద్రే, నా విధికర్మలో నిష్ఠగల గృహస్థ పురుషులు—మూడు రోజులు యావక (యవ)తో, తరువాత మూడు రోజులు పిణ్యాక (నూనెపిండి)తో (వ్రతం) ఆచరిస్తారు.

Verse 9

वायुभक्षं दिनं त्वेकं ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एवम् कुरुते भूमे विधिदृष्टेन कर्मणा ॥

తర్వాత ఒక రోజు వాయుభక్షణం చేసి, ఆపై పాపం నుండి విముక్తి పొందుతాడు. హే భూమే, విధి ప్రకారం ఇలా కర్మ చేయువాడు.

Verse 10

प्रायश्चित्तं महाभागे मम लोकसुखावहम् ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं भद्रे नरं पञ्चत्वमागतम् ॥

హే మహాభాగే, నేను చెప్పిన ప్రాయశ్చిత్తం నా లోకంలో సుఖప్రదం. కానీ హే భద్రే, పంచత్వం పొందిన మృతదేహాన్ని స్పర్శించిన మనిషి…

Verse 11

मम शास्त्रं बहिष्कृत्य यः श्मशानं प्रपद्यते ॥ पितरस्तस्य सुश्रोणि आत्मनश्च पितामहाः ॥

నా శాస్త్రాన్ని విసర్జించి శ్మశానాన్ని ఆశ్రయించేవాడు, హే సుశ్రోణీ, అతని పితరులు మరియు అతని స్వపితామహులు కూడా (క్లేశం పొందుతారు).

Verse 12

श्मशाने जम्बुका भूत्वा भक्षयन्ति शवांस्तथा ॥ ततो हरेर्वर्चः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥

శ్మశానంలో వారు నక్కలై శవాలను అలాగే భక్షిస్తారు. ఆపై హరి యొక్క పవిత్ర తేజస్సును విని, ధర్మకామినీ వసుంధర (ఆ దిశగా దృష్టి పెట్టింది).

Verse 13

उवाच मधुरं वाक्यं सर्वलोकहिताय वै ॥ धरण्युवाच ॥ तव नाथ प्रपन्नानां क्व पापं विद्यते प्रभो ॥

ఆమె సమస్త లోకాల హితార్థంగా మధుర వాక్యాలు పలికింది. ధరణి చెప్పింది—హే నాథా, నీ శరణు పొందినవారిలో, హే ప్రభూ, పాపం ఎక్కడ ఉంటుంది?

Verse 14

प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन मुच्यन्ति किल्बिषात् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

వారు దోషం నుండి విముక్తి పొందేందుకు ఏ ప్రాయశ్చిత్తమో అది నాకు చెప్పండి. శ్రీవరాహుడు అన్నాడు—హే సుందరీ, నీవు నన్ను అడుగుతున్నదాన్ని తత్త్వంగా విను.

Verse 15

कथयिष्यामि ते हीदं शोभनं पापनाशनम् ॥ एकाहारो दिनान्सप्त त्रिरात्रं चाप्युपोषितः ॥

నేను నీకు ఈ శుభకరమైన, పాపనాశకమైన విధానాన్ని చెబుతాను. ఏడు రోజులు ఒక్కసారి భోజనం చేసి, మూడు రాత్రులు ఉపవాసం కూడా చేయాలి.

Verse 16

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ शवॆ स्पृष्टेऽपराधस्य एष ते कथितो विधिः ॥

తర్వాత పంచగవ్యాన్ని త్రాగితే దోషం నుండి విముక్తి పొందుతాడు. శవాన్ని తాకిన అపరాధానికి ఇది నేను నీకు చెప్పిన విధానం.

Verse 17

सर्वथा वर्जनीयं वै सर्वभागवतेन तु ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

ఇది అన్ని విధాలా వర్జించవలసినదే—ప్రతి భాగవత భక్తుడిచే. అయితే ఎవడు ఈ విధాన ప్రకారం ప్రాయశ్చిత్తాన్ని ఆచరిస్తాడో…

Verse 18

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो नापराधोऽस्ति तस्य वै ॥ नारीं रजस्वलां स्पृष्ट्वा यो मां स्पृशति निर्भयः ॥

అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు; నిజంగా అతనికి ఏ అపరాధమూ మిగలదు. అయితే రజస్వల స్త్రీని తాకి, ఎవడు భయంలేక నన్ను (పవిత్ర వస్తువు/స్థలం) తాకుతాడో…

Verse 19

अन्धश्च जायते देवि दरिद्रो ज्ञानमूर्खवान् ॥ न च विन्दति चात्मानं पतितो नरके यथा ॥

హే దేవీ, అతడు అంధుడిగా, దరిద్రుడిగా జన్మిస్తాడు; అతని జ్ఞానం భ్రమితమై మూర్ఖత్వంతో కూడి ఉంటుంది. నరకంలో పడినవాడిలా తన ఆత్మను గ్రహించడు.

Verse 20

अपराधमिमं कृत्वा तत्रैवं नास्ति संशयः ॥ धरण्युवाच ॥ तव देव प्रपन्नानां मोक्षं संसारसागरात् ॥

ఈ అపరాధం చేసినవానికి ఫలితం ఇలానే జరుగుతుంది—సందేహం లేదు. ధరణి చెప్పింది: ఓ దేవా, నీ శరణు పొందినవారికి సంసారసాగరంనుండి మోక్షాన్ని (ఉపాయం) చెప్పుము.

Verse 21

अपराधसमायुक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ कर्मणा येन शुध्येत तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥

అపరాధాలతో కూడినవాడైనా, నీ విధించిన కర్మాచరణలో నిమగ్నుడై ఉంటే—ఏ కర్మచేత శుద్ధి పొందుతాడు? ఓ జనార్దన, అది నాకు చెప్పుము.

Verse 22

श्रीवराह उवाच ॥ स्पृष्ट्वा रजस्वलां नारीं नरो मद्भक्तितत्परः ॥ तपः कृत्वा त्रिरात्रं तु आकाशशयने वसेत् ॥

శ్రీ వరాహుడు పలికెను: నా భక్తిలో నిమగ్నుడైన పురుషుడు రజస్వల స్త్రీని తాకినట్లయితే, అతడు మూడు రాత్రులు తపస్సు చేసి ఆకాశశయనంలో నివసించాలి (పైకప్పు లేక బహిరంగంగా శయనించాలి)।

Verse 23

शुद्धो भागवतो भूत्वा मम कर्मपरायणः ॥ एवं कृत्वा महाभागे प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥

శుద్ధుడై, భాగవత భక్తుడై, నా ఆజ్ఞారూప కర్మాలలో పరాయణుడవు. ఓ మహాభాగే, ఇలా చేసిన ఈ ప్రాయశ్చిత్తం నాకు ప్రియము.

Verse 24

मुच्यते किल्बिषाद्देवि आचारेण बहिष्कृतः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे यत्स्पृष्ट्वा तु रजस्वलाम् ॥

ఓ దేవి, ఆచారభ్రంశం వల్ల బహిష్కృతుడైనవాడు సరైన ఆచారాన్ని పునః పాటించడంతో పాపం నుండి విముక్తుడవుతాడు. ఓ భద్రే, రజస్వలిని స్పర్శించిన తరువాత చేయవలసినదాన్ని నీకు చెప్పాను.

Verse 25

स्पृष्ट्वा तु मृतकं देवि यो मत्क्षेत्रेषु तिष्ठति ॥ शतवर्षसहस्राणि गर्भेषु परिवर्तते ॥

ఓ దేవి, శవాన్ని స్పర్శించి నా పవిత్ర క్షేత్రాలలో నిలిచినవాడు శతసహస్ర సంవత్సరాలు గర్భాలలో తిరుగుతాడు.

Verse 26

दशवर्षसहस्राणि चाण्डालश्चैव जायते ॥ अन्धः सप्तसहस्राणि मण्डूकश्च शतं समाः ॥

పది వేల సంవత్సరాలు చాండాల జన్మ పొందుతాడు; ఏడు వేల సంవత్సరాలు అంధుడవుతాడు; మరియు వంద సంవత్సరాలు కప్పగా జన్మిస్తాడు.

Verse 27

मक्षिका त्रीणि वर्षाणि टिट्टिभैकादशं समाः ॥ दंशो वै सप्त चान्यानि कृकलासो भवेत्समाः ॥

మూడు సంవత్సరాలు ఈగగా ఉంటాడు; పదకొండు సంవత్సరాలు టిట్టిభ (ఒక పక్షి)గా ఉంటాడు; ఏడు సంవత్సరాలు కాటేసే కీటకంగా ఉంటాడు; మరియు ఇతర సంవత్సరాలలో బల్లి అవుతాడు.

Verse 28

एवं स चात्मदोषेण मम कर्मपरायणः ॥ प्राप्नोति सुमहद्दुःखं देवि चैवं न संशयः ॥

ఇట్లుగా, నా విధానకర్మలలో పరాయణుడైనవాడైనా తన స్వదోషం వల్ల, ఓ దేవీ, అత్యంత మహాదుఃఖాన్ని పొందుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 29

ततो हरेर्वचः श्रुत्वा दुःखेन परिपृच्छति ॥ सर्वसंसारमोक्षाय प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

అప్పుడు హరి వచనాలను విని ఆమె దుఃఖంతో ప్రశ్నించింది; సమస్త సంసారచక్ర విమోచనార్థం వసుంధర సమాధానం చెప్పింది.

Verse 30

धरण्युवाच ॥ किमिदं भाषसे देव मानुषाणां दुरासदम् ॥ वाक्यं भीषणमत्यन्तं मम मर्मप्रभेदकम् ॥

ధరణి చెప్పింది: ఓ దేవా, మానవులకు అత్యంత దుర్లభమైన ఈ మాటలు ఎందుకు పలుకుతున్నావు? నీ వాక్యం అత్యంత భయంకరం; అది నా మర్మాన్ని చీల్చుతుంది.

Verse 31

आचाराच्च परिभ्रष्टस्तवकर्मपरायणः ॥ यथा तरति दुर्गाणि प्रायश्चित्तं तथा वद ॥

నీ విధికర్మలలో పరాయణుడై ఉండి కూడా ఆచారభ్రష్టుడైనవాడు, దుర్గమ కష్టాలను ఎలా దాటగలడో—అటువంటి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని చెప్పుము.

Verse 32

श्रुत्वा पृथ्व्यास्तथा वाक्यं लोकनाथो जनार्दनः ॥ धर्मसंरक्षणार्थाय प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

పృథివి అలా పలికిన మాటలు విని, లోకనాథుడు జనార్దనుడు ధర్మసంరక్షణార్థం వసుంధరకు ప్రత్యుత్తరం చెప్పాడు.

Verse 33

श्रीवराह उवाच ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं भूमे मम कर्मपरायणः ॥ एकाहारं ततस्तिष्ठेद्दिनानि दश पञ्च च ॥

శ్రీవరాహుడు పలికెను—ఓ భూమీ, శవాన్ని స్పర్శించిన తరువాత నా విధివిధాన కర్మలలో నిష్ఠగలవాడు ఆపై పదిహేను దినములు రోజుకు ఒక్కసారి మాత్రమే భోజనం చేయుచు ఉండవలెను।

Verse 34

तत एवं विधिं कृत्वा पञ्चगव्यं तु प्राशयेत् ॥ शुद्धभावं विशुद्धात्मा कर्मणा च न लिप्यते ॥

ఇలా విధిని నిర్వహించిన తరువాత పంచగవ్యమును సేవించవలెను. శుద్ధభావముతో, విశుద్ధాత్ముడై ఉన్నవాడు ఆ కర్మచేత లిప్తుడుకాడు।

Verse 35

एतत्ते कथितं देवि स्पृष्ट्वा मृतकमेव च ॥ दोषं चैव विशुद्ध्यर्थं यत्त्वया पूर्वपृच्छितम् ॥

దేవీ, శవస్పర్శవలన కలిగే దోషమును మరియు శుద్ధి సాధనమును—నీవు పూర్వం అడిగినదానిని—ఇప్పుడు నీకు వివరించితిని।

Verse 36

य एतेन विधानेंन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ अपराधविमुक्तो वै मम लोकं स गच्छति ॥

ఈ విధానమునుబట్టి ప్రాయశ్చిత్తమును ఆచరించువాడు అపరాధమునుండి విముక్తుడై నిశ్చయంగా నా లోకమునకు చేరును।

Verse 37

ज्ञात्वा कर्मापराधं तु न स पापेन लिप्यते ॥ एतत्ते कथितं भद्रे मिथुनं योऽभिगच्छति ॥

కర్మలోని అపరాధమును గ్రహించినవాడు పాపముచేత లిప్తుడుకాడు. ఓ భద్రే, నేను నీకు చెప్పితిని—మైథునమునకు సమీపించువాని విషయముగా।

Verse 38

रागमोहेन संयुक्तः कामेन च वशीकृतः ॥ वर्षाणां तु सहस्रैकं रजः पिबति निर्घृणः ॥

రాగమోహాలతో యుక్తుడై, కామవశుడైన ఆ నిర్దయుడు వెయ్యి ఒక సంవత్సరాలు ‘రజస్’ను పానము చేస్తాడు.

Verse 39

हस्ती वर्षशतं चैव खरो द्वात्रिंशकं भवेत् ॥ मार्जारो नववर्षाणि वानरो दशपञ्च च ॥

(అతడు) వంద సంవత్సరాలు ఏనుగుగా, ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు గాడిదగా, తొమ్మిది సంవత్సరాలు పిల్లిగా, పదిహేను సంవత్సరాలు కోతిగా అవుతాడు.