Adhyaya 132: Expiatory Rites for Contact with a Corpse and with a Menstruating Woman

Verse 1

अथ मृतकस्पर्शप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ गत्वा तु मैथुनं भद्रे अस्नातो यः शवं स्पृशेत् ॥ रेतः पिबति दुर्बुद्धिः सहस्रं नव पञ्च च ॥

இப்போது சடல-ஸ்பரிசம் பற்றிய பிராயச்சித்தம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அம்மை, உடலுறவு செய்து குளிக்காமல் சடலத்தைத் தொடுபவன், அந்த மந்தபுத்தி ‘ரேதஸ்’ (விந்து) ஆயிரம் ஒன்பது மற்றும் ஐந்து (அதாவது 1014) முறை குடித்ததுபோல் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 2

वर्षं नारायणाच्छ्रुत्वा सा मही संशितव्रता ॥ ततो दीनमना भूत्वा प्रोवाच मधुसूदनम् ॥

நாராயணனிடமிருந்து அதை கேட்ட பின், விரதத்தில் உறுதியான பூமாதேவி மனம் தளர்ந்து, பின்னர் மதுசூதனனிடம் கூறினாள்।

Verse 3

धरण्युवाच ॥ किमिदं भाषसे देव धर्मं भीषणसङ्कटम् ॥ कथमेवं पुमान्वै स रेतःपानपरो भवेत् ॥

தரணி கூறினாள்—ஓ தேவா! நீர் என்ன கூறுகின்றீர்? இது மிகப் பயங்கரமான ஆபத்துநிறைந்த தர்மம். ஒரு ஆண் இவ்வாறு விந்து அருந்துதலில் பற்றுடையவன் எவ்வாறு ஆக முடியும்?

Verse 4

एतनमे परमं दुःखं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदं गुह्यमनुत्तमम् ॥

இது என் மிகப் பெரிய துயரம்; அதை நீர் விளக்கத் தகுதியுடையவர். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ தேவி! தத்துவத்தின்படி என் சொற்களை கேள்; இது உன்னதமான ரகசிய உபதேசம்.

Verse 5

चिह्नमैतद्वरारोहे आधिचारविनिश्चयः ॥ पुरुषः स्त्रीषु कर्माणि यो विकुर्वीत निर्घृणः ॥

ஓ வராரோஹே! இது ஒரு குறி—தவறான நடத்தையைப் பற்றிய உறுதி: இரக்கமின்றி பெண்களிடம் அநுசிதச் செயல்களைச் செய்கிற ஆண்.

Verse 6

दृष्टं तस्यापराधस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ एवमेतद्वरारोहे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

மனிதன் அந்தக் குற்றத்தின் வெளிப்படையான பலனை அடைகிறான். ஓ வராரோஹே! நீ என்னிடம் கேட்பது இதுவே உண்மை.

Verse 7

अपराधस्य दोषेण विशुद्धिश्च न जायते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि रागदोषेण दोषितम् ॥

குற்றத்தின் தோஷத்தால் தூய்மை உண்டாகாது. ஆசைத் தோஷத்தால் மாசுற்றவருக்கான பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 8

गृहस्थाः पुरुषा भद्रे मम कर्मपरायणाः ॥ यावकेन त्रयं क्षिप्त्वा पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥

அருள்மிகு பெண்ணே, என் விதிக்கர்மத்தில் பற்றுள்ள இல்லறத்தார்—மூன்று நாட்கள் யாவக (யவம்) கொண்டு, பின்னர் மூன்று நாட்கள் பிண்யாக (எண்ணெய்ப்பிண்டம்) கொண்டு (விரதம்) செய்கின்றனர்.

Verse 9

वायुभक्षं दिनं त्वेकं ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एवम् कुरुते भूमे विधिदृष्टेन कर्मणा ॥

பின்னர் ஒரு நாள் வாய் (காற்று) மட்டும் உணவாகக் கொண்டு, அதன் பின் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். ஓ பூமியே, விதிப்படி இவ்வாறு செய்பவன்.

Verse 10

प्रायश्चित्तं महाभागे मम लोकसुखावहम् ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं भद्रे नरं पञ्चत्वमागतम् ॥

மகாபாகையே, நான் கூறும் பிராயச்சித்தம் என் லோகத்தில் நலனளிப்பது. ஆனால் அருள்மிகு பெண்ணே, பஞ்சத்துவம் அடைந்த இறந்த உடலைத் தொடும் மனிதன்…

Verse 11

मम शास्त्रं बहिष्कृत्य यः श्मशानं प्रपद्यते ॥ पितरस्तस्य सुश्रोणि आत्मनश्च पितामहाः ॥

என் சாஸ்திரத்தை ஒதுக்கி சுடுகாட்டை நாடுபவன், அழகிய இடுப்புடையவளே, அவனுடைய பித்ருக்கள் மற்றும் அவனுடைய பிதாமகர்களும் (துன்புறுவர்).

Verse 12

श्मशाने जम्बुका भूत्वा भक्षयन्ति शवांस्तथा ॥ ततो हरेर्वर्चः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥

சுடுகாட்டில் அவர்கள் நரிகளாகி அதுபோலவே சவங்களை உண்ணுகின்றனர். பின்னர் ஹரியின் புனித வல்லமையைச் செவியுற்று, தர்மத்தை நாடும் வசுந்தரா (அதற்கு மனம் செலுத்தினாள்).

Verse 13

उवाच मधुरं वाक्यं सर्वलोकहिताय वै ॥ धरण्युवाच ॥ तव नाथ प्रपन्नानां क्व पापं विद्यते प्रभो ॥

அவள் எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக இனிய சொற்களை உரைத்தாள். தரணி கூறினாள்—ஓ நாதா, உம்மைச் சரணடைந்தவர்களிடம், ஓ பிரபுவே, பாவம் எங்கே இருக்க முடியும்?

Verse 14

प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन मुच्यन्ति किल्बिषात् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

அவர்கள் குற்றத்திலிருந்து விடுபடச் செய்யும் பிராயச்சித்தத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ அழகியவளே, நீ என்னிடம் கேட்பதை உண்மையுடன் கேள்.

Verse 15

कथयिष्यामि ते हीदं शोभनं पापनाशनम् ॥ एकाहारो दिनान्सप्त त्रिरात्रं चाप्युपोषितः ॥

இது மங்களகரமும் பாவநாசகமும் ஆன விதியை உனக்குச் சொல்கிறேன். ஏழு நாட்கள் ஒருமுறை உணவு கொண்டு, மூன்று இரவுகள் உபவாசமும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 16

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ शवॆ स्पृष्टेऽपराधस्य एष ते कथितो विधिः ॥

பின்னர் பஞ்சகவ்வியம் அருந்தினால் அவன் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுவான். சடலத்தைத் தொட்ட குற்றத்திற்கான விதி இதுவென உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 17

सर्वथा वर्जनीयं वै सर्वभागवतेन तु ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

இது எல்லா விதத்திலும் தவிர்க்கப்பட வேண்டியது—ஒவ்வொரு பகவத் பக்தராலும். ஆனால் யார் இந்த விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்கிறாரோ…

Verse 18

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो नापराधोऽस्ति तस्य वै ॥ नारीं रजस्वलां स्पृष्ट्वा यो मां स्पृशति निर्भयः ॥

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்; உண்மையில் அவனுக்கு எந்த அபராதமும் எஞ்சாது. ஆனால் மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணைத் தொட்டு, யார் அஞ்சாமல் என்னை (புனிதப் பொருள்/இடம்) தொடுகிறானோ…

Verse 19

अन्धश्च जायते देवि दरिद्रो ज्ञानमूर्खवान् ॥ न च विन्दति चात्मानं पतितो नरके यथा ॥

தேவி, அவன் குருடனாகவும் ஏழையாகவும் பிறக்கிறான்; அவனுடைய அறிவு குழப்பமுற்ற மூடத்தனமாகிறது. நரகத்தில் வீழ்ந்தவன் போல தன் ஆத்மாவை உணரமாட்டான்.

Verse 20

अपराधमिमं कृत्वा तत्रैवं नास्ति संशयः ॥ धरण्युवाच ॥ तव देव प्रपन्नानां मोक्षं संसारसागरात् ॥

இந்த அபராதத்தைச் செய்தால் விளைவு இப்படியே தான்—சந்தேகம் இல்லை. தரணி கூறினாள்: தேவரே, உம்மைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு சம்சாரக் கடலிலிருந்து மோக்ஷத்தை (வழியை) அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 21

अपराधसमायुक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ कर्मणा येन शुध्येत तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥

அபராதங்களால் சூழப்பட்டவனாக இருந்தாலும், உமது விதிப்படி கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால்—எந்தச் செயலில் அவன் தூய்மையடைவான்? ஜனார்தனரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 22

श्रीवराह उवाच ॥ स्पृष्ट्वा रजस्वलां नारीं नरो मद्भक्तितत्परः ॥ तपः कृत्वा त्रिरात्रं तु आकाशशयने वसेत् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: என் பக்தியில் ஈடுபட்ட மனிதன் மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணைத் தொட்டிருந்தால், அவன் மூன்று இரவுகள் தவம் செய்து, ஆகாச-சயனத்தில் வாழ வேண்டும் (மேல்கூரையின்றி வெளியில் உறங்க வேண்டும்)।

Verse 23

शुद्धो भागवतो भूत्वा मम कर्मपरायणः ॥ एवं कृत्वा महाभागे प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥

தூய்மையடைந்து, பகவத பக்தனாகி, என் விதிகளான கர்மங்களில் பற்றுடையவனாக இரு. ஓ மகாபாகே, இவ்வாறு செய்தால் இந்தப் பிராயச்சித்தம் எனக்கு பிரியமானது.

Verse 24

मुच्यते किल्बिषाद्देवि आचारेण बहिष्कृतः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे यत्स्पृष्ट्वा तु रजस्वलाम् ॥

ஓ தேவி, ஒழுக்கக் குறைவால் விலக்கப்பட்டவன் மீண்டும் முறையான ஆச்சாரத்தைப் பின்பற்றினால் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். ஓ பத்திரே, ரஜஸ்வலையைத் தொடிந்த பின் செய்யவேண்டியதை உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 25

स्पृष्ट्वा तु मृतकं देवि यो मत्क्षेत्रेषु तिष्ठति ॥ शतवर्षसहस्राणि गर्भेषु परिवर्तते ॥

ஓ தேவி, சடலத்தைத் தொடிந்து என் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களில் தங்குகிறவன், நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கருப்பைகளில் சுழன்று அலைவான்.

Verse 26

दशवर्षसहस्राणि चाण्डालश्चैव जायते ॥ अन्धः सप्तसहस्राणि मण्डूकश्च शतं समाः ॥

பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் சாண்டாள யோனியில் பிறக்கிறான்; ஏழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் குருடனாகிறான்; மேலும் நூறு ஆண்டுகள் தவளையாகிறான்.

Verse 27

मक्षिका त्रीणि वर्षाणि टिट्टिभैकादशं समाः ॥ दंशो वै सप्त चान्यानि कृकलासो भवेत्समाः ॥

மூன்று ஆண்டுகள் அவன் ஈயாகிறான்; பதினொன்று ஆண்டுகள் டிட்டிப (ஒரு பறவை) ஆகிறான்; ஏழு ஆண்டுகள் கடிக்கும் பூச்சியாகிறான்; மற்ற ஆண்டுகளில் பல்லியாகிறான்.

Verse 28

एवं स चात्मदोषेण मम कर्मपरायणः ॥ प्राप्नोति सुमहद्दुःखं देवि चैवं न संशयः ॥

இவ்வாறு, என் விதிக் கர்மங்களில் பற்றுடையவனாயினும், தன் சொந்தக் குற்றத்தினால், ஓ தேவி, மிகப் பெரிய துயரத்தை அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 29

ततो हरेर्वचः श्रुत्वा दुःखेन परिपृच्छति ॥ सर्वसंसारमोक्षाय प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

அப்போது ஹரியின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் துயரத்துடன் வினவினாள்; முழு சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலைக்காக வசுந்தரா பதிலளித்தாள்.

Verse 30

धरण्युवाच ॥ किमिदं भाषसे देव मानुषाणां दुरासदम् ॥ वाक्यं भीषणमत्यन्तं मम मर्मप्रभेदकम् ॥

தரணி கூறினாள்: ஓ தேவா, மனிதர்களுக்கு அணுக இயலாத அளவு கடினமான இதை ஏன் சொல்கிறீர்? உங்கள் வாக்கு மிகுந்த அச்சமூட்டுகிறது; அது என் உள்ளமர்மத்தைத் துளைக்கிறது.

Verse 31

आचाराच्च परिभ्रष्टस्तवकर्मपरायणः ॥ यथा तरति दुर्गाणि प्रायश्चित्तं तथा वद ॥

உங்கள் விதிக் கர்மங்களில் பற்றுடையவனாயிருந்தும் ஒழுக்கத்திலிருந்து வழுவியவன், கடினமான இடர்களை எவ்வாறு கடக்க முடியும்—அத்தகைய பிராயச்சித்தத்தை கூறுங்கள்.

Verse 32

श्रुत्वा पृथ्व्यास्तथा वाक्यं लोकनाथो जनार्दनः ॥ धर्मसंरक्षणार्थाय प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

பிருதிவியின் அந்தச் சொற்களை கேட்டபின், உலகநாதன் ஜனார்தனன் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு வசுந்தராவுக்கு பதிலளித்தான்.

Verse 33

श्रीवराह उवाच ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं भूमे मम कर्मपरायणः ॥ एकाहारं ततस्तिष्ठेद्दिनानि दश पञ्च च ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ பூமியே, பிணத்தைத் தொட்ட பின் என் விதிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானங்களில் பற்றுள்ளவன், அதன் பின் பதினைந்து நாட்கள் தினமும் ஒரே வேளை மட்டும் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 34

तत एवं विधिं कृत्वा पञ्चगव्यं तु प्राशयेत् ॥ शुद्धभावं विशुद्धात्मा कर्मणा च न लिप्यते ॥

இவ்விதமாக முறையை நிறைவேற்றிய பின் பஞ்சகவ்யத்தை அருந்த வேண்டும். தூய மனநிலையுடனும் தூய்மையடைந்த ஆத்மாவுடனும் இருப்பவன் அந்தச் செயலால் மாசுபடான்.

Verse 35

एतत्ते कथितं देवि स्पृष्ट्वा मृतकमेव च ॥ दोषं चैव विशुद्ध्यर्थं यत्त्वया पूर्वपृच्छितम् ॥

தேவி, பிணத்தைத் தொடுதலால் உண்டாகும் தோஷமும் அதற்கான சுத்தி முறையும்—நீ முன்பு கேட்டதையே—நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 36

य एतेन विधानेंन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ अपराधविमुक्तो वै मम लोकं स गच्छति ॥

இந்த விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவன் குற்றத்திலிருந்து விடுபட்டு நிச்சயமாக என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 37

ज्ञात्वा कर्मापराधं तु न स पापेन लिप्यते ॥ एतत्ते कथितं भद्रे मिथुनं योऽभिगच्छति ॥

செயலில் உள்ள குற்றத்தை உணர்ந்தால் அவன் பாவத்தால் மாசுபடான். ஓ பத்திரே, நான் உனக்குச் சொன்னேன்—மைதுனத்திற்குச் செல்லும்வனைப் பற்றியதாக.

Verse 38

रागमोहेन संयुक्तः कामेन च वशीकृतः ॥ वर्षाणां तु सहस्रैकं रजः पिबति निर्घृणः ॥

ராகமும் மோகமும் சேர்ந்தவனாய், காமத்தால் வசப்படுத்தப்பட்ட அந்த இரக்கமற்றவன் ஆயிரத்து ஒன்று ஆண்டுகள் ‘ரஜஸ்’ எனும் குணத்தைப் பருகுகிறான்.

Verse 39

हस्ती वर्षशतं चैव खरो द्वात्रिंशकं भवेत् ॥ मार्जारो नववर्षाणि वानरो दशपञ्च च ॥

(அவன்) நூறு ஆண்டுகள் யானையாகவும், முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் கழுதையாகவும், ஒன்பது ஆண்டுகள் பூனையாகவும், பதினைந்து ஆண்டுகள் குரங்காகவும் ஆகிறான்.