Adhyaya 36: Account of the Maṇija Kings and a Hymn to Govinda Leading to Liberation

Verse 1

महातपा उवाच । आदितरेतासु राजानो मणिजा ये प्रकीर्तिताः । कथयिष्यामि तान् राजन् यत्र जातोऽपि पार्थिव ॥ ३६.१ ॥

மகாதபா கூறினார்—அரசே, ஆதிதரேதஸின் வம்சத்தில் ‘மணிஜா’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசர்களை நான் விவரிக்கிறேன்; அந்த வம்சத்திலேயே அந்தப் பார்திவனும் பிறந்தான்।

Verse 2

योऽसौ सुप्रभानामासीत्त स त्वं राजन् कृते युगे । जातोऽसि नाम्ना विख्यातः प्रजापाल इति शोभनः ॥ ३६.२ ॥

அரசே, க்ருதயுகத்தில் ‘சுப்ரபா’ எனப் புகழப்பட்டவன் நீயே. இப்போது நீ ‘பிரஜாபால’ என்ற நாமத்தால் பிரசித்தியடைந்து பிறந்துள்ளாய், ஒளிமிக்கவனே!

Verse 3

शेषास्त्रेतायुगॆ राजन् भविष्यन्ति महाबलाः । यो दीप्ततेजा मणिजः स शान्तेति प्रकीर्तितः ॥ ३६.३ ॥

அரசே, மீதமுள்ளோர் திரேதாயுகத்தில் மஹாபலமுடையவர்களாக தோன்றுவர். மணியிலிருந்து பிறந்து தீப்த தேஜஸுடையவன் ‘சாந்தி’ எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 4

सुरश्मिर्भविता राजा शशकर्णो महाबलः । शुभदर्शनः पाञ्चालो भविष्यति नराधिपः ॥ ३६.४ ॥

‘சுரஷ்மி’ என்ற பெயருடைய அரசன் தோன்றுவான்; ‘சசகர்ண’ மஹாபலமுடையவன்; மேலும் அழகிய தரிசனமுடைய ‘பாஞ்சால’ மனிதர்களின் அரசனாக ஆவான்.

Verse 5

सुशान्तिरङ्गवंशे वै सुन्दरोऽप्यङ्ग इत्युत । सुन्दश्च मुचुकुन्दोऽभूत्सुद्युम्नस्तुर एव च ॥ ३६.५ ॥

அங்க வம்சத்தில் நிச்சயமாக ‘சுசாந்தி’ இருந்தான்; மேலும் ‘சுந்தர’ என்பவனும் ‘அங்க’ என அழைக்கப்பட்டான். ‘சுந்த’ மற்றும் ‘முசுகுந்த’ இருந்தனர்; அதுபோல ‘சுத்யும்ன’ மற்றும் ‘துர’வும் இருந்தனர்.

Verse 6

सुमनाः सोमदत्तस्तु शुभः संवरणोऽभवत् । सुशीलो वसुदानस्तु सुखदो सुपतिर्भवत् ॥ ३६.६ ॥

‘சுமனா’ மற்றும் ‘சோமதத்த’ ‘சுப’ மற்றும் ‘சம்வரண’ ஆகியவர்களாக ஆனார்கள். அதுபோல் ‘சுசீல’ மற்றும் ‘வசுதான’ ‘சுகத’ மற்றும் ‘சுபதி’ ஆகியவர்களாக ஆனார்கள்.

Verse 7

शम्भुः सेनापतिरभूत् सुकान्तो दशरथः स्मृतः । सोमोऽभूज्जनको राजा एते त्रेतायुगॆ नृप ॥ ३६.७ ॥

சம்பு சேனாபதியாக ஆனான்; சுகாந்தன் தசரதன் என நினைவுகூரப்படுகிறான். சோமன் ஜனக அரசனானான்—இவர்கள் திரேதா யுகத்தின் மன்னர்கள்.

Verse 8

सर्वे भूमिमिमां राजन् भुक्त्वा ते वसुधाधिपाः । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्दिवं प्राप्स्यन्त्यसंशयम् ॥ ३६.८ ॥

அரசே, அந்த எல்லா பூமியாதிபதிகளும் இந்த நிலத்தை அனுபவித்து (அதாவது ஆட்சி செய்து) பலவகை யாகங்களைச் செய்து, ஐயமின்றி விண்ணுலகை அடைவார்கள்.

Verse 9

श्रीवराह उवाच । एवं श्रुत्वा स राजर्षिर्ब्रह्मविद्याममृतं प्रभुः । आख्यानं परमं प्रीतस्तपश्चर्तुमियाद्वनम् ॥ ३६.९ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்ட அந்த ராஜரிஷி, வல்லமைமிக்க தலைவர், அமுதம் போன்ற பிரம்மவித்தையைப் பெற்று, உயர்ந்த ஆக்யானத்தில் மகிழ்ந்து தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 10

ऋषिरध्यात्मयोगेन विहायेदं कलेवरम् । ब्रह्मभूतोऽभवद्धात्री हरौ लयमवाप च ॥ ३६.१० ॥

ரிஷி ஆத்யாத்ம யோகத்தால் இந்த உடலை விட்டு நீங்கினார். பிரம்மத்தில் நிலைபெற்று, தாத்ரீயும் ஹரியில் லயத்தை அடைந்தாள்.

Verse 11

वृन्दावनं च राजा असौ तपोऽर्थं गतवान् प्रभुः । तत्र गोविन्दनामानं हरिं स्तोतुमथारभत् ॥ ३६.११ ॥

அந்த அரசன், உயர்ந்த தலைவர், தவத்திற்காக விருந்தாவனத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே கோவிந்தன் என்ற நாமமுடைய ஹரியைப் புகழத் தொடங்கினான்.

Verse 12

राजोवाच । नमामि देवं जगतां च मूर्तिं गोपेन्द्रमिन्द्रानुजमप्रमेयम् । संसारचक्रक्रमणैकदक्षं क्षितीधरं देववरं नमामि ॥ ३६.१२ ॥

அரசன் கூறினான்—உலகங்களின் மூர்த்தியாகிய தேவனை, கோபேந்திரனை, இந்திரனின் இளையோனை, அளவிடமுடியாதவனை, சம்சாரச் சக்கரத்தை இயக்குவதில் ஒப்பற்ற திறனுடையவனை, பூமியைத் தாங்கும் தேவவரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 13

भवोदधौ दुःखशतोर्मिभीमे जरावर्ते कृष्णपातालमूले । तदन्तमेको दधते सुखं मे नमोऽस्तु ते गोपतिरप्रमेय ॥ ३६.१३ ॥

பவக் கடலில்—துன்பத்தின் நூறு அலைகளால் அச்சமூட்டும்—மூப்பின் சுழலில், கரிய பாதாளத்தின் அடியில், அதன் முடிவையும் எனக்கு நலனையும் நீ ஒருவனே ஏற்படுத்துகிறாய். கோபதி, அளவிடமுடியாதவனே, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 14

व्याध्यादियुक्तः पुरुषैर्ग्रहैश्च सङ्घट्टमानं पुनरेव देव । नमोऽस्तु ते युद्धरते महात्मा जनार्दनो गोपतिरुग्रबाहुः ॥ ३६.१४ ॥

தேவனே! நோய் முதலிய துன்பங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும், பகைமைச் சக்திகளால் சூழப்பட்டவர்களும் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்டு நசுங்கும்போது, போரில் ஈடுபடும் மகாத்மா—ஜனார்தனன், கோபதி, உக்ரபாஹு—உனக்கு வணக்கம்।

Verse 15

त्वमुत्तमः सर्वविदां सुरेश त्वया ततं विश्वमिदं समस्तम् । गोपेन्द्र मां पाहि महानुभाव भवाद्भीतं तिग्मरथाङ्गपाणे ॥ ३६.१५ ॥

தேவர்களின் ஆண்டவனே, எல்லா ஞானிகளிலும் நீயே முதன்மை; உன்னால் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் நிறைந்துள்ளது. கோபேந்திரனே, மகானுபாவனே, சம்சாரப் பயத்தில் நடுங்கும் என்னை—கூரிய சக்கரத்தைத் தாங்கியவனே—காத்தருள்வாய்।

Verse 16

परोऽसि देव प्रवरः सुराणां पुंसः स्वरूपोऽसि शशिप्रकाशः । हुताशवक्त्राच्युत तीव्रभाव गोपेन्द्र मां पाहि भवे पतन्तम् ॥ ३६.१६ ॥

தேவனே, நீ பரமன்; தேவர்களில் சிறந்தவன். நீ பரமபுருஷனின் உண்மைச் சொரூபம், நிலவொளிபோல் பிரகாசிப்பவன். அச்யுதனே, தீயைப் போன்ற முகமுடையவனே, தீவிர வல்லமையுடையவனே, கோபேந்திரனே—பவத்தில் விழும் என்னை காத்தருள்வாய்।

Verse 17

संसारचक्रक्रमणान्यनेका- न्याविर्भवन्त्यच्युत देहिनां यत् । त्वन्मायया मोहितानां सुरेश कस्ते मायां तरते द्वन्द्वधामा ॥ ३६.१७ ॥

ஹே அச்யுதா! உடலுடைய உயிர்களுக்கு ஸம்ஸாரச் சக்கரத்தில் சுழலும் பல விதங்கள் வெளிப்படுகின்றன. ஹே சுரேசா! உன் மாயையால் மயங்கியவர்கள், இருமைத் தாமமான அந்த மாயையை யார் கடக்க முடியும்?

Verse 18

अगोत्रमस्पर्शमरूपगन्ध- मनामनिर्देशमजं वरेण्यम् । गोपेन्द्र त्वां यद्युपासन्ति धीराः- स्ते मुक्तिभाजो भवबन्धमुक्ताः ॥ ३६.१८ ॥

ஹே கோபேந்திரா! குலமற்றவன், தொடுதலற்றவன், ரூப-கந்தம் அற்றவன், மனமும் சொல்லும் குறிக்க இயலாதவன், பிறவியற்றவன், வேரணியன் ஆகிய உன்னை உறுதியான ஞானிகள் வழிபட்டால், அவர்கள் பவபந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு முக்தியின் பங்காளிகள் ஆவர்.

Verse 19

शब्दातिगं व्योमरूपं विमूर्त्तिं विकर्म्मिणां शुभभावं वरेण्यम् । चक्राब्जपाणिं तु तथोपचारादुक्तं पुराणे सततं नमामि ॥ ३६.१९ ॥

புராணத்தில் கூறிய விதிப்படி உபசாரங்களுடன் நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்—சப்தத்தைத் தாண்டியவன், ஆகாய-ஸ்வரூபன், உருவமற்றவன்; கர்மத்தில் ஈடுபடுவோர்க்கு சுபபாவ-ஸ்வரூபன், வேரணியன்; கைகளில் சக்கரமும் தாமரையும் உடையவன்.

Verse 20

त्रिविक्रमं क्रान्तजगत्त्रयं च चतुर्मूर्त्तिं विश्वगतां क्षितीशम् । शम्भुं विभुं भूतपतिं सुरेशं नमाम्यहं विष्णुमनन्तमूर्त्तिम् ॥ ३६.२० ॥

நான் அனந்தமூர்த்தியான விஷ்ணுவை வணங்குகிறேன்—மூன்று உலகங்களையும் அடியெடுத்து அளந்த திரிவிக்ரமனை; நான்கு மூர்த்தியாய், எங்கும் நிறைந்த, பூமியின் ஆண்டவனை; சாம்புவை, விபுவை, பூதபதியையும் சுரேசனையும்.

Verse 21

त्वं देव सर्वाणि चराचराणि सृजस्यथो संहरसे त्वमेव । मां मुक्तिकामं नय देव शीघ्रं यस्मिन् गता योगिनो नापयान्ति ॥ ३६.२१ ॥

ஹே தேவா! அசையும் அசையாத அனைத்தையும் நீயே படைக்கிறாய்; நீயே மீண்டும் ஒடுக்குகிறாய். ஹே பகவான்! முக்தியை நாடும் என்னை விரைவாக அந்த நிலையிற்கு அழைத்துச் செல்; அங்கு சென்ற யோகிகள் மீண்டும் திரும்பார்.

Verse 22

जयस्व गोविन्द महानुभाव जयस्व विष्णो जय पद्मनाभ । जयस्व सर्वज्ञ जयाप्रमेय जयस्व विश्वेश्वर विश्वमूर्ते ॥ ३६.२२ ॥

ஜெயம் கோவிந்தா, மகானுபாவா; ஜெயம் விஷ்ணுவே; பத்மநாபனுக்கு ஜெயம். சர்வஜ்ஞனுக்கு ஜெயம், அளவிலாதவனுக்கு ஜெயம்; விஸ்வேஸ்வரா, விஸ்வமூர்த்தியே, உமக்கு ஜெயம்.

Verse 23

श्रीवराह उवाच । एवं स्तुत्वा तदा राजा निधाय स्वं कलेवरम् । परमात्मनि गोविन्दे लयमागाच्छ शाश्वते ॥ ३६.२३ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து அந்த அரசன் தன் உடலை விட்டு, சாச்வத பரமாத்மா கோவிந்தனில் லயமடைந்தான்.