Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 64
भावतः संविशुद्धात्मा स्वर्गं मोक्षं च विंदति । ज्ञानामलांभसा पुंसः सद्वैराग्यमृदा पुनः
bhāvataḥ saṃviśuddhātmā svargaṃ mokṣaṃ ca viṃdati | jñānāmalāṃbhasā puṃsaḥ sadvairāgyamṛdā punaḥ
தூய உள்ளநிலையால் ஆன்மா முற்றிலும் சுத்தமடைந்து, மனிதன் சொர்க்கமும் மோட்சமும் அடைகிறான். உண்மைக் ஞானத்தின் தெளிந்த நீர் அறியாமையின் மாசை கழுவுகிறது; நிலையான வைராக்யத்தின் மண் மீண்டும் உறுதியை அளிக்கிறது.
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: An allegorical purification: a pilgrim’s inner self becomes luminous as clear water labeled 'jñāna' washes away dark stains of 'avidyā'; beneath, firm earth labeled 'vairāgya' supports a steady lotus-seat leading upward toward svarga and then a higher, formless mokṣa light.
FAQs
Purity and liberation arise from inner right disposition, cleansed by true knowledge and stabilized by lasting dispassion.
No specific tīrtha is named in this verse; it presents a general purāṇic teaching on jñāna and vairāgya.
No external rite is prescribed; the verse emphasizes inner practice—knowledge and dispassion—as the means of purification.