Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 137
अपमर्दश्च सततं गजैर्वन्यैश्च देहिभिः । तृड्बुभुक्षा च सर्पाणां क्रोधो दुःखं च दारुणम्
apamardaśca satataṃ gajairvanyaiśca dehibhiḥ | tṛḍbubhukṣā ca sarpāṇāṃ krodho duḥkhaṃ ca dāruṇam
காட்டுயானைகள் மற்றும் பிற உடலுடைய உயிர்களால் இடையறாது நசுக்கப்படுதல், மிதிக்கப்படுதல் நிகழ்கிறது. பாம்புகளுக்கும் தாகம்-பசி வேதனை, மேலும் கொடிய கோபமே பயங்கர துயரமாகிறது।
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Listener: Mother (Pārvatī/Umā)
Scene: Wild elephants crash through undergrowth, trampling smaller creatures; serpents writhe in thirst and hunger, their anger flaring as a visible aura of suffering; the forest feels oppressive and unsafe.
FAQs
Embodiment brings recurring afflictions—fear, hunger, and destructive emotions—encouraging restraint and detachment.
None; the verse is part of a general teaching on saṃsāra.
None explicitly.