Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 131
प्रायेण श्रीमदालेपान्नहुषाद्या महानृपाः । स्वर्गं प्राप्यापि पतिताः कः श्रियो विंदते सुखम्
prāyeṇa śrīmadālepānnahuṣādyā mahānṛpāḥ | svargaṃ prāpyāpi patitāḥ kaḥ śriyo viṃdate sukham
பொதுவாக நஹுஷன் முதலிய மகாராஜர்கள் திருமகளின் ஒளியால் பூசப்பட்டவர்களாய் இருந்தும், சொர்க்கம் அடைந்தபின்பும் வீழ்ந்தனர்; செல்வம் மட்டுமே கொண்டு யார் உண்மையான இன்பம் பெறுவர்?
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa frame)
Scene: A radiant king (Nahuṣa) enthroned amid celestial splendor, yet a shadow of downfall behind him; sages in the foreground as moral counterweight; the glitter of prosperity depicted as a smear/overlay that cannot protect from descent.
FAQs
Even heavenly attainment is unstable when pride and attachment remain; lasting happiness is rooted in dharma and self-restraint, not mere prosperity.
No tīrtha is mentioned; the verse uses an itihāsa example (Nahuṣa) for moral instruction.
None directly; the implied practice is humility and righteous conduct to avoid the downfall that follows pride.