Adhyaya 34
Varaha PuranaAdhyaya 3415 Shlokas

Adhyaya 34: Account of the Origin of the Ancestors (Pitṛs) and the Regulations for Śrāddha Offerings

Pitṛ-saṃbhava-kathanaṃ śrāddha-vidhiś ca

Ritual-Manual (Śrāddha / Pitṛ-tarpaṇa) with Cosmogonic Framing

अस्मिन्नध्याये वराहः पृथिवीं प्रति उपदिशति—ब्रह्मा सृष्ट्यर्थं ध्यानपरः सन् स्वशरीरात् धूम्रवर्णान् प्रजाः ससर्ज; ते “पिबाम” इति वदन्तः सोमसुराभिलाषिणः ऊर्ध्वं जग्मुः। तान् ब्रह्मा गृहस्थानां पितॄन् इति न्ययुङ्क्त, नन्दीमुख-पितॄन् च विशेषेण वर्धि-श्राद्धे पूज्यान् निर्दिशति। ततः अग्निहोत्रिणः, क्षत्रिय-वैश्य-शूद्राः, अनाहिताग्नयश्च इत्यादीनां भेदेन तर्पणार्चन-श्राद्धविधिः निरूप्यते। अन्ते अमावास्या कुश-तिल-तोयैः पितृतर्पणस्य मुख्यदिनं कथ्यते; तेन आयुः कीर्तिः धनं पुत्रः विद्या च प्रतिदानरूपेण लभ्यते।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivīMahātapā (narrator-voice)Brahmā

Key Concepts

pitṛ-saṃbhava (origin of the ancestors)dakṣiṇāyana as the pitṛ-pathnandīmukha-pitṛ and vṛddhi-śrāddhatarpaṇa with kuśa-tila-udaka (ritual offering protocol)amāvāsyā as a calendrical marker for ancestral ritesdharma of gṛhamedhin (householder obligations)social differentiation of ritual eligibility (agnihotrin / anāhitāgni; varṇa-based instructions)reciprocity economy of rites and boons (āyuḥ, kīrti, dhana, putra, vidyā)earth-ethics framing: household ritual as maintaining intergenerational continuity and social-ecological stability

Shlokas in Adhyaya 34

Verse 1

महातपा उवाच । पितॄणां सम्भवं राजन् कथ्यमानं निबोध मे । पूर्वं प्रजापतिब्रह्मा सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः ॥ ३४.१ ॥

महातपा उवाच । पितॄणां सम्भवं राजन् कथ्यमानं निबोध मे । पूर्वं प्रजापतिब्रह्मा सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः ॥

Verse 2

एकाग्रमनसा सर्वास्तन्मात्रा मनसा बहिः । कृत्वा परमकं ब्रह्म ध्यायन् सर्गेप्सुरुच्छकैः ॥ ३४.२ ॥

एकाग्रमनसा सर्वास्तन्मात्रा मनसा बहिः कृत्वा परमकं ब्रह्म ध्यायन् सर्गेप्सुरुच्छकैः ॥

Verse 3

तस्यात्मनि तदा योगं गतस्य परमेष्ठिनः । तन्मात्रा निर्ययुर्देहाद् धूमवर्णाकृतित्विषः ॥ ३४.३ ॥

तस्यात्मनि तदा योगं गतस्य परमेष्ठिनः । तन्मात्रा निर्ययुर्देहाद् धूमवर्णाकृतित्विषः ॥

Verse 4

पिबाम इति भाषन्तः सुरान् सोम इति स्म ह । ऊर्ध्वं जिगमिषन्तो वै वियत्संस्थास्तपस्विनः ॥ ३४.४ ॥

“पिबाम” इति वदन्तः ते सुरां “सोमः” इति स्म आहुः; वियत्संस्थाः तपस्विनः ऊर्ध्वं गन्तुमेव अभिप्रेताः आसन्।

Verse 5

तान्दृष्ट्वा सहसा ब्रह्मा तिर्यक्संस्थान उन्मुखान् । भवन्तः पितरः सन्तु सर्वेषां गृहमेधिनाम् ॥ ३४.५ ॥

तान् सहसा दृष्ट्वा ब्रह्मा तिर्यक्संस्थानान् ऊर्ध्वोन्मुखान् अब्रवीत्— “भवन्तः सर्वेषां गृहमेधिनां पितरः सन्तु।”

Verse 6

ऊर्ध्ववक्त्रास्तु ये तत्र ते नान्दीमुखसंज्ञिताः । वृद्धिश्राद्धेषु सततं पूज्या श्रुतिविधानतः ॥ ३४.६ ॥

ये तत्र ऊर्ध्ववक्त्राः ते “नान्दीमुख” इति संज्ञिताः; वृद्धिश्राद्धेषु श्रुतिविधानतः ते सततं पूज्याः।

Verse 7

अग्निं पुरस्कृतो यैस्तु ते द्विजा अग्निहोत्रिणः । नित्यैर्नैमित्तिकैः काम्यैः पार्वणैस्तर्पयन्तु तान् ॥ ३४.७ ॥

ये द्विजाः अग्निं पुरस्कृत्य अग्निहोत्रिणः भवन्ति, ते नित्य-नैमित्तिक-काम्य-पार्वणैः कर्मभिः तान् पितॄन् तर्पयन्तु।

Verse 8

बहिःप्रवरणा ये च क्षत्रियास्तर्पयन्तु तान् । आज्यं पिबन्ति ये चात्र तानर्चयन्तु विषः सदा ॥ ३४.८ ॥

ये च “बहिःप्रवरणा” इति संज्ञिताः क्षत्रियाः, ते तान् तर्पयन्तु; अत्र ये आज्यं पिबन्ति तान् विषः सदा अर्चयन्तु।

Verse 9

ब्राह्मणैरभ्यनुज्ञाताः शूद्राः स्वपितॄणामतः । तानेवार्चयतां सम्यग्विधिमन्त्रबहिष्कृताः ॥ ३४.९ ॥

ब्राह्मणैरभ्यनुज्ञाताः शूद्राः स्वपितॄणामतः। तानेवार्चयतां सम्यग्विधिमन्त्रबहिष्कृताः॥

Verse 10

anAhitAgnayo ye cha brahmakShatravisho narAH | svakAlinaste.archayantu lokAgnipurataH sadA || 34.10 ||

अनाहिताग्नयो ये च ब्रह्मक्षत्रविशो नराः। स्वकालिनास्तेऽर्चयन्तु लोकाग्निपुरतः सदा॥

Verse 11

इत्येवं पूजिता यूयमिष्टान् कामान् प्रयच्छत । आयुः कीर्तिं धनं पुत्रान् विद्यामभिजनं स्मृतिम् ॥ ३४.११ ॥

इत्येवं पूजिता यूयमिष्टान् कामान् प्रयच्छत। आयुः कीर्तिं धनं पुत्रान् विद्यामभिजनं स्मृतिम्॥

Verse 12

इत्युक्त्वा तु तदा ब्रह्मा तेषां पन्थानमाकरॊत् । दक्षिणायनसंज्ञं तु पितॄणां च पितामहः ॥ ३४.१२ ॥

इत्युक्त्वा तु तदा ब्रह्मा तेषां पन्थानमाकरोत्। दक्षिणायनसंज्ञं तु पितॄणां च पितामहः॥

Verse 13

तूष्णीं ससर्ज भूतानि तमूचुः पितरस्ततः । वृत्तिं नो देहि भगवन् यया विन्दामहे सुखम् ॥ ३४.१३ ॥

तूष्णीं ससर्ज भूतानि तमूचुः पितरस्ततः। वृत्तिं नो देहि भगवन् यया विन्दामहे सुखम्॥

Verse 14

ब्रह्मा उवाच । अमावास्यादिनं वोऽस्तु तस्यां कुशतिलोदकैः । तर्पिता मानुषैस्तृप्तिं परां गच्छथ नान्यथा ॥ ३४.१४ ॥

ब्रह्मोवाच—अमावास्यादिनं युष्माकं भवतु; तस्यां कुशतिलोदकैर्मानुषैस्तर्पिताः यूयं परां तृप्तिं गच्छथ, नान्यथा।

Verse 15

तिलाः देयास्तथैतस्यामुपोष्य पितृभक्तितः । परं तस्य सन्तुष्टा वरं यच्छत मा चिरम् ॥ ३४.१५ ॥

तस्यामेव तिलाः देयाः; पितृभक्त्या उपोष्य च, पितरः परं सन्तुष्टाः शीघ्रं वरं प्रयच्छन्ति।

Frequently Asked Questions

The text frames ancestral rites as a normative duty of the gṛhamedhin (householder): by performing regulated tarpaṇa/arcana for the Pitṛs, society maintains intergenerational continuity and moral order. The instruction is reciprocal—proper remembrance and offering are portrayed as sustaining a stable human world (lineage, learning, reputation), which can be read as a social form of stewardship within the Varāha–Pṛthivī pedagogical horizon.

Amāvāsyā (new-moon day) is explicitly designated as the principal ritual day for the Pitṛs. The chapter also names dakṣiṇāyana as the Pitṛs’ path, functioning as a cosmological/seasonal marker associated with the southern course of the sun in classical Indian calendrical thought.

While it does not discuss landscapes directly, the chapter situates household ritual (use of water, kuśa grass, and tila) as a patterned practice that stabilizes community life across generations. In a Varāha–Pṛthivī framing, such regulated resource-use and remembrance functions as an early model of terrestrial balance: continuity of lineage and disciplined consumption are linked to orderly habitation on Earth rather than unchecked extraction or social disruption.

Brahmā (Prajāpati) is the central cosmogonic figure, presented as instituting the Pitṛs and their ritual pathway. The chapter also references culturally defined ritual identities—agnihotrin (maintainer of sacred fires), anāhitāgni (without established fires), and varṇa categories (brāhmaṇa, kṣatriya, vaiśya, śūdra)—as the social lineages through which the rites are operationalized.