Adhyaya 34
Varaha PuranaAdhyaya 3415 Shlokas

Adhyaya 34: Account of the Origin of the Ancestors (Pitṛs) and the Regulations for Śrāddha Offerings

Pitṛ-saṃbhava-kathanaṃ śrāddha-vidhiś ca

Ritual-Manual (Śrāddha / Pitṛ-tarpaṇa) with Cosmogonic Framing

இந்த அதிகாரத்தில் வராஹர் ப்ருதிவியிடம் பித்ருக்களின் தோற்றமும் ஸ்ராத்த விதிகளும் கூறுகிறார். படைப்பிற்காக பிரம்மா தியானத்தில் நிலைத்தபோது, அவரது உடலிலிருந்து புகைநிற உயிர்கள் தோன்றி “பிபாம” என்று கூறி சோம/சுரா விருப்பத்துடன் மேலே எழுகின்றனர். பிரம்மா அவர்களை இல்லறத்தாரின் பித்ருக்கள் என நியமித்து, நந்தீமுக பித்ருக்களை குறிப்பாக வ்ருத்தி-ஸ்ராத்தத்தில் போற்றத்தக்கவர்கள் எனச் சொல்கிறார். பின்னர் அக்னிஹோத்ரி, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்ர, அனாஹிதாக்னி முதலிய நிலைகளின்படி தர்ப்பணம்/அர்ச்சனை மற்றும் ஸ்ராத்த விதிகள் வகுக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் அமாவாசை குசம், எள், நீர் கொண்டு பித்ருதர்ப்பணத்தின் முதன்மை நாள் என நிர்ணயித்து, ஆயுள், கீர்த்தி, செல்வம், புத்திரன், கல்வி ஆகிய பலன்கள் கிடைக்கும் என வாக்குறுதி அளிக்கிறது।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivīMahātapā (narrator-voice)Brahmā

Key Concepts

pitṛ-saṃbhava (origin of the ancestors)dakṣiṇāyana as the pitṛ-pathnandīmukha-pitṛ and vṛddhi-śrāddhatarpaṇa with kuśa-tila-udaka (ritual offering protocol)amāvāsyā as a calendrical marker for ancestral ritesdharma of gṛhamedhin (householder obligations)social differentiation of ritual eligibility (agnihotrin / anāhitāgni; varṇa-based instructions)reciprocity economy of rites and boons (āyuḥ, kīrti, dhana, putra, vidyā)earth-ethics framing: household ritual as maintaining intergenerational continuity and social-ecological stability

Shlokas in Adhyaya 34

Verse 1

महातपा उवाच । पितॄणां सम्भवं राजन् कथ्यमानं निबोध मे । पूर्वं प्रजापतिब्रह्मा सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः ॥ ३४.१ ॥

மஹாதபா கூறினார்—அரசே, பித்ருக்களின் தோற்றம் பற்றிக் கூறப்படும் வரலாற்றை என்னிடமிருந்து அறிந்து கொள். முன்னொரு காலத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா பலவகை உயிர்களைப் படைக்க விரும்பினார்.

Verse 2

एकाग्रमनसा सर्वास्तन्मात्रा मनसा बहिः । कृत्वा परमकं ब्रह्म ध्यायन् सर्गेप्सुरुच्छकैः ॥ ३४.२ ॥

ஒருமுகச் சிந்தையுடன் எல்லா தன்மாத்திரங்களையும் மனத்தால் வெளிப்புறமாக அமைத்து, படைப்பை நிகழ்த்த விரும்பி உயர்ந்த நிலையில் பரம்பிரம்மத்தைத் தியானித்தார்.

Verse 3

तस्यात्मनि तदा योगं गतस्य परमेष्ठिनः । तन्मात्रा निर्ययुर्देहाद् धूमवर्णाकृतित्विषः ॥ ३४.३ ॥

அப்போது அந்த பரமேஷ்டி தன்னுள்ளே யோகநிலையடைந்தபோது, புகை போன்ற நிறம், வடிவு, ஒளியுடன் கூடிய தன்மாத்திரங்கள் அவரது உடலிலிருந்து வெளிப்பட்டன.

Verse 4

पिबाम इति भाषन्तः सुरान् सोम इति स्म ह । ऊर्ध्वं जिगमिषन्तो वै वियत्संस्थास्तपस्विनः ॥ ३४.४ ॥

“பருகுவோம்” என்று கூறிய அவர்கள் சுராவையே “சோமம்” என அழைத்தனர்; ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்த அந்தத் தபஸ்விகள் உண்மையிலேயே மேலே ஏற விரும்பினர்।

Verse 5

तान्दृष्ट्वा सहसा ब्रह्मा तिर्यक्संस्थान उन्मुखान् । भवन्तः पितरः सन्तु सर्वेषां गृहमेधिनाम् ॥ ३४.५ ॥

அவர்களைத் திடீரெனக் கண்டு—குறுக்காக அமைந்து மேல்நோக்கி இருந்தவர்களை—பிரம்மா கூறினார்: “நீங்கள் எல்லா இல்லறத்தாருக்கும் பித்ருக்கள் ஆகுங்கள்।”

Verse 6

ऊर्ध्ववक्त्रास्तु ये तत्र ते नान्दीमुखसंज्ञिताः । वृद्धिश्राद्धेषु सततं पूज्या श्रुतिविधानतः ॥ ३४.६ ॥

அங்கே மேல்நோக்கிய முகத்தையுடையோர் ‘நாந்தீமுகர்’ என அழைக்கப்படுவர்; விருத்தி-ஸ்ராத்தங்களில் ஸ்ருதி விதிப்படி அவர்களை எப்போதும் போற்ற வேண்டும்।

Verse 7

अग्निं पुरस्कृतो यैस्तु ते द्विजा अग्निहोत्रिणः । नित्यैर्नैमित्तिकैः काम्यैः पार्वणैस्तर्पयन्तु तान् ॥ ३४.७ ॥

அக்னியை முன்னிலைப்படுத்தி அக்னிஹோத்ரம் செய்யும் த்விஜர்கள், நித்யம், நைமித்திகம், காம்யம், பார்வணம் ஆகிய கர்மங்களால் அந்தப் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 8

बहिःप्रवरणा ये च क्षत्रियास्तर्पयन्तु तान् । आज्यं पिबन्ति ये चात्र तानर्चयन्तु विषः सदा ॥ ३४.८ ॥

‘பஹிஃ-ப்ரவரண’ என அழைக்கப்படும் க்ஷத்திரியர்கள் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; மேலும் இங்கே ஆஜ்யம் (நெய்) பருகுவோரை வைசியர்கள் எப்போதும் வணங்க வேண்டும்।

Verse 9

ब्राह्मणैरभ्यनुज्ञाताः शूद्राः स्वपितॄणामतः । तानेवार्चयतां सम्यग्विधिमन्त्रबहिष्कृताः ॥ ३४.९ ॥

பிராமணர்களின் அனுமதி பெற்ற சூத்ரர்கள் தம் பித்ருக்களின் நிமித்தமாக வழிபாடு செய்யலாம்; ஆனால் விதிமுறைச் சடங்குகளும் வேத மந்திரங்களும் இன்றி, அந்தப் பித்ருக்களை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 10

anAhitAgnayo ye cha brahmakShatravisho narAH | svakAlinaste.archayantu lokAgnipurataH sadA || 34.10 ||

அக்னி நிறுவாத (அனாஹிதாக்னி) பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகியோர் தம் நியதிக்காலத்தில் எப்போதும் லோகாக்னியின் முன்னிலையில் (பித்ருக்களை) அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 11

इत्येवं पूजिता यूयमिष्टान् कामान् प्रयच्छत । आयुः कीर्तिं धनं पुत्रान् विद्यामभिजनं स्मृतिम् ॥ ३४.११ ॥

இவ்வாறு நீங்கள் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டபின் விரும்பிய வரங்களை அளியுங்கள்—ஆயுள், புகழ், செல்வம், புதல்வர்கள், கல்வி, உயர்ந்த குலமரபு, மற்றும் உறுதியான நினைவாற்றல்।

Verse 12

इत्युक्त्वा तु तदा ब्रह्मा तेषां पन्थानमाकरॊत् । दक्षिणायनसंज्ञं तु पितॄणां च पितामहः ॥ ३४.१२ ॥

இவ்வாறு கூறியபின் பிரம்மா அவர்களுக்கான பாதையை அமைத்தார்—அது ‘தக்ஷிணாயன’ என அழைக்கப்படுகிறது; மேலும் பிதாமஹன் அதை பித்ருக்களுக்காக விதித்தான்।

Verse 13

तूष्णीं ससर्ज भूतानि तमूचुः पितरस्ततः । वृत्तिं नो देहि भगवन् यया विन्दामहे सुखम् ॥ ३४.१३ ॥

அவர் மௌனமாக உயிர்களைப் படைத்தார். பின்னர் பித்ருக்கள் அவரிடம்: “பகவானே, நாங்கள் நலமடைந்து இன்பம் பெறுமாறு ஒரு வாழ்வாதார வழியை (விருத்தியை) அருளுங்கள்” என்று கூறினர்।

Verse 14

ब्रह्मा उवाच । अमावास्यादिनं वोऽस्तु तस्यां कुशतिलोदकैः । तर्पिता मानुषैस्तृप्तिं परां गच्छथ नान्यथा ॥ ३४.१४ ॥

பிரம்மா கூறினார்—உங்களுக்காக அமாவாசை நாள் நியமிக்கப்படுக; அந்நாளில் மனிதர்கள் குசா புல் மற்றும் எள்ளுடன் கலந்த நீரால் தர்ப்பணம் செய்தால் நீங்கள் பரம திருப்தியை அடைவீர்கள்; இல்லையெனில் அல்ல।

Verse 15

तिलाः देयास्तथैतस्यामुपोष्य पितृभक्तितः । परं तस्य सन्तुष्टा वरं यच्छत मा चिरम् ॥ ३४.१५ ॥

அதே (அமாவாசை) நாளில் எள்ளும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பித்ரு பக்தியுடன் உபவாசம் இருந்தால் பித்ருக்கள் மிகுந்த திருப்தியடைந்து தாமதமின்றி வரம் அளிப்பார்கள்।

Frequently Asked Questions

The text frames ancestral rites as a normative duty of the gṛhamedhin (householder): by performing regulated tarpaṇa/arcana for the Pitṛs, society maintains intergenerational continuity and moral order. The instruction is reciprocal—proper remembrance and offering are portrayed as sustaining a stable human world (lineage, learning, reputation), which can be read as a social form of stewardship within the Varāha–Pṛthivī pedagogical horizon.

Amāvāsyā (new-moon day) is explicitly designated as the principal ritual day for the Pitṛs. The chapter also names dakṣiṇāyana as the Pitṛs’ path, functioning as a cosmological/seasonal marker associated with the southern course of the sun in classical Indian calendrical thought.

While it does not discuss landscapes directly, the chapter situates household ritual (use of water, kuśa grass, and tila) as a patterned practice that stabilizes community life across generations. In a Varāha–Pṛthivī framing, such regulated resource-use and remembrance functions as an early model of terrestrial balance: continuity of lineage and disciplined consumption are linked to orderly habitation on Earth rather than unchecked extraction or social disruption.

Brahmā (Prajāpati) is the central cosmogonic figure, presented as instituting the Pitṛs and their ritual pathway. The chapter also references culturally defined ritual identities—agnihotrin (maintainer of sacred fires), anāhitāgni (without established fires), and varṇa categories (brāhmaṇa, kṣatriya, vaiśya, śūdra)—as the social lineages through which the rites are operationalized.