Adhyaya 44: The Vaiśākha Bright-Twelfth Observance: Worship of Hari as Jāmadagnya and Its Fruits

Verse 1

दुर्वासा उवाच । वैशाखेऽप्येवमेवं तु संकल्प्य विधिना नरः । तद्वत् स्नानादिकं कृत्वा ततो देवालयं व्रजेत् ॥ ४४.१ ॥

Durwasa rzekł: «W miesiącu Wajśakha również, mając tak uroczyście podjąć postanowienie (sankalpa) zgodnie z przepisaną procedurą, człowiek powinien wykonać kąpiel i związane praktyki w ten sam sposób; potem powinien udać się do świątyni.»

Verse 2

तत्राराध्य हरिं भक्त्या एभिर्मन्त्रैर्विचक्षणः । जामदग्न्याय पादौ तु उदरं सर्वधारिणे । मधुसूदनायेति कटिमुरः श्रीवत्सधारिणे ॥ ४४.२ ॥

Tam roztropny praktyk powinien czcić Hariego z oddaniem, używając tych mantr: przy stopach niech recytuje „ku Dżamadagnji”; przy brzuchu „ku Podtrzymującemu Wszystko”; a przy pasie i piersi „ku Madhusudanie”, ku Temu, który nosi znak Śriwatsa.

Verse 3

क्षत्रान्तकाय च भुजौ मणिकण्ठाय कण्ठकम् । स्वनाम्ना शङ्खचक्रौ तु शिरो ब्रह्माण्डधारिणे ॥ ४४.३ ॥

I ramiona należy przypisać Kszatrántace, ozdobę szyi Mańikanthie; konchę i dysk należy przywołać ich własnymi imionami; a głowę Niosącemu kosmiczne jajo (brahmandę).

Verse 4

एवमभ्यर्च्य मेधावी प्राग्वत् तस्याग्रतो घटम् । विन्यस्य स्थगितं तद्वद् वस्त्रयुग्मेन वेष्टितम् ॥ ४४.४ ॥

Tak wykonawszy cześć, mądra osoba powinna, jak wcześniej, umieścić dzban z wodą przed Nim; on również powinien być przykryty i owinięty parą szat.

Verse 5

वैणवेन तु पात्रेण तस्मिन् संस्थापयेद्धरिम् । जामदग्न्येति विख्यातं नाम्ना क्लेशविनाशनम् ॥ ४४.५ ॥

Następnie, używając naczynia wisznuickiego, należy tam zainstalować Hariego, Hariego słynącego pod imieniem „Dżamadagnja”, imieniem, które mówi się, że niszczy klesze, udręki.

Verse 6

दक्षिणे परशुं हस्ते तस्य देवस्य कारयेत् । सर्वगन्धैश्च सम्पूज्य पुष्पैर्नानाविधैः शुभैः ॥ ४४.६ ॥

W prawej dłoni tego bóstwa należy kazać wykonać topór (parasu); i po należnym uczczeniu wszelkimi rodzajami wonności, należy również czcić wieloma odmianami pomyślnych kwiatów.

Verse 7

ततस्तस्याग्रतः कुर्याज्जागरं भक्तिमान्नरः । प्रभाते विमले सूर्ये ब्राह्मणाय निवेदयेत् । एवं नियमयुक्तस्य यत्फलं तन्निबोध मे ॥ ४४.७ ॥

Wtedy oddana osoba powinna czuwać w Jego obecności. O świcie, gdy słońce jest jasne i czyste, należy ofiarować braminowi. Teraz poznaj ode mnie, jaki owoc przypada temu, kto jest zdyscyplinowany takimi praktykami.

Verse 8

आसीद् राजा महाभागो वीरसेनो महाबलः । अपुत्रः स पुरा तीव्रं तपस्तेपे महौजसा ॥ ४४.८ ॥

Był niegdyś król, najbardziej szczęśliwy i wielce potężny, imieniem Wirasena. Dawniej bezdzietny, podejmował on surową askezę z wielką duchową mocą.

Verse 9

चरस्तत्तपो घोरं याज्ञवल्क्यो महामुनिः । आजगाम महायोगी तं दृष्ट्वा नातिदूरतः ॥ ४४.९ ॥

Gdy Jadżńawalkia, wielki mędrzec, był pogrążony w tej groźnej ascezie, wielki jogin się zbliżył; ujrzawszy go z niedaleka, podszedł bliżej.

Verse 10

तमायान्तमथो दृष्ट्वा ऋषिं परमवर्चसम् । कृताञ्जलिपुटो भूत्वा राजाभ्युत्थानमाकरॊत् ॥ ४४.१० ॥

Wtedy, widząc zbliżającego się mędrca, o niezwykłym blasku, król, składając ręce w geście czci, powstał z szacunkiem, by Go powitać.

Verse 11

स पूजितो मुनिः प्राह किमर्थं तप्यते तपः । राजन् कथय धर्मज्ञ किं ते कार्यं विवक्षितम् ॥ ४४.११ ॥

Po otrzymaniu należnej czci mędrzec rzekł: „W jakim celu podejmowana jest ta askeza? O królu, znawco dharmy, mów, jaka jest sprawa, którą pragniesz ogłosić?”

Verse 12

राजोवाच । अपुत्रोऽहं महाभाग नास्ति मे पुत्रसन्ततिः । तेन मे तप आस्थाय क्रिष्यते स्वतनुर्द्विज ॥ ४४.१२ ॥

Król rzekł: O szczęśliwy, nie mam syna; nie ma dla mnie linii synów. Dlatego też, podjąwszy ascezę, moje własne ciało, o dwukrotnie zrodzony, wyniszczeje.

Verse 13

याज्ञवल्क्य उवाच । अलं ते तपसाऽनेन महाक्लेशेन पार्थिव । अल्पायासेन ते पुत्रो भविष्यति न संशयः ॥ ४४.१३ ॥

Jājñavalkya rzekł: Dosyć tej ascezy dla ciebie, o królu, z tak wielkim trudem. Z niewielkim tylko wysiłkiem syn narodzi się tobie - nie ma w tym wątpliwości.

Verse 14

राजोवाच । कथं मे भविता पुत्रोऽल्पायासेन वै द्विज । एतन्मे कथय प्रीतो भगवन् प्रणतस्य ह ॥ ४४.१४ ॥

Król rzekł: O dwukrotnie zrodzony, jak syn narodzi się mnie z niewielkim wysiłkiem? Powiedz mi to, o czcigodny panie, będąc zadowolonym - mnie, który się pokłonił w poddaniu.

Verse 15

दुर्वासा उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तेन पार्थिवेन यशस्विना । आचख्यौ द्वादशीं चेमां वैशाखे सितपक्षजाम् ॥ ४४.१५ ॥

Durvāsā rzekł: Tak zapytany przez tego sławnego króla, mędrzec wyjaśnił wtedy tę Dwādaśī - powstającą w jasnej połowie miesiąca Vaiśākha.

Verse 16

स हि राजा विधानॆन पुत्रकामो विशेषतः । उपोष्य लब्धवान् पुत्रं नलं परमधार्मिकम् । योऽद्यापि कीर्त्यते लोके पुण्यश्लोको नरोत्तमः ॥ ४४.१६ ॥

Ten król, szczególnie pragnący syna, zachował przepisany obrządek i poszcząc, uzyskał syna, Nalę, najwyższego w prawości; nawet dziś jest on czczony na świecie jako człowiek szlachetnej doskonałości, sławny przez zasłużoną chwałę.

Verse 17

प्रासङ्गिकं फलं ह्येतद्गतस्यास्य महामुने । सुपुत्रो जायते वित्तविद्यावान्कान्तिरुत्तमा ॥ ४४.१७ ॥

O wielki mędrcze, to jest uboczny owoc dla tego, kto tam dotarł: rodzi się dobry syn; staje się obdarzony bogactwem i wiedzą; i powstaje najwyższa blask.

Verse 18

इह जन्मनि किं चित्रं परलोके शृणुष्व मे । कल्पमेकं ब्रह्मलोके वसित्वाऽप्सरसां गणैः ॥ ४४.१८ ॥

Cóż dziwnego w tym życiu? Posłuchaj ode mnie o innym świecie: przebywszy jedną kalpę w Brahmaloce, żyje się wśród orszaku apsar.

Verse 19

क्रीडत्यन्ते पुनः सृष्टौ चक्रवर्ती भवेद् ध्रुवम् । त्रिंशत्यब्दसहस्राणि जीवते नात्र संशयः ॥ ४४.१९ ॥

Na końcu, gdy stworzenie powstanie ponownie, stanie się z pewnością cakravartinem, władcą wszechświata. Żyje trzydzieści tysięcy lat - nie ma w tym wątpliwości.