
Sukta 7.10
Vasiṣṭha
Triṣṭubh (probable)
Ten krótki hymn do Agnie przedstawia ogień jako jasny jak świt, rozlewający szeroko blask, błyszczący i budzący natchnioną myśl jak kochanek Uṣas. Wasiṣṭha ukazuje Agnie jako pięknego, słusznie kroczącego nosiciela ofiar i ludzkiego przewodnika, który przynosi bogactwo i boską obecność przez ofiarne noce.
Mantra 1
उषो न जारः पृथु पाजो अश्रेद्दविद्युतद्दीद्यच्छोशुचानः । वृषा हरिः शुचिरा भाति भासा धियो हिन्वान उशतीरजीगः ॥
Jako kochanek Jutrzenki rozpostarł swą szeroką świetlistość; błyskając, płonąc, jaśnieje własnym blaskiem. Potężny złocisty lśni czystą promienistością; popychając myśli naprzód, przebudził dążące energii.
Mantra 2
स्वर्ण वस्तोरुषसामरोचि यज्ञं तन्वाना उशिजो न मन्म । अग्निर्जन्मानि देव आ वि विद्वान्द्रवद्दूतो देवयावा वनिष्ठः ॥
Jako złoto niebios przy nadejściu jutrzenek zajaśniał; rozpościerając ofiarę, jako gorliwi poszukiwacze, myśl się kształtuje. Agni boski, znający narodziny, biegnie jako posłaniec, najbardziej naprzód w drodze ku bogom.
Mantra 3
अच्छा गिरो मतयो देवयन्तीरग्निं यन्ति द्रविणं भिक्षमाणाः । सुसंदृशं सुप्रतीकं स्वञ्चं हव्यवाहमरतिं मानुषाणाम् ॥
Ku niemu słowa i myśli, które szukają bogów, zdążają, prosząc o substancję pełni. Idą do Agniego, pięknego w widzeniu, o promiennej twarzy, prostego w swym ruchu, nosiciela ofiary, woźnicy i przewodnika ludzkich wędrówek.
Mantra 4
इन्द्रं नो अग्ने वसुभिः सजोषा रुद्रं रुद्रेभिरा वहा बृहन्तम् । आदित्येभिरदितिं विश्वजन्यां बृहस्पतिमृक्वभिर्विश्ववारम् ॥
Przywieź dla nas, o Agni, Indrę z Wasu w jednej radości; przywieź Rudrę z Rudrami, potężną moc. Z Aditjami przywieź Aditi, uniwersalną matkę szerokości, i przywieź Brhaspatiego z wieszczami Słowa, dawcę wszystkich upragnionych darów.
Mantra 5
मन्द्रं होतारमुशिजो यविष्ठमग्निं विश ईळते अध्वरेषु । स हि क्षपावाँ अभवद्रयीणामतन्द्रो दूतो यजथाय देवान् ॥
Ludy czczą Agniego w ofiarach - radosnego Hotara, gorliwego, najmłodszego. On bowiem stał się panem pełni przez noce, niewyczerpany posłaniec dla uwielbienia bogów.
Agni rises like the lover of Dawn, extending vast splendor and flashing self-luminous fire that awakens aspiration.
Human words and god-seeking thoughts move toward Agni, seeking draviṇa; he is praised as beautiful, radiant-faced, and rightly directed—fit to guide human journeys and offerings.
Agni is affirmed as havyavāha and arati (charioteer/guide), the decisive mediator who makes the human approach to the gods effective.
The hymn closes by enthroning Agni as the glad hotṛ and untiring messenger through the nights, source of rayi and steady success in worship.
uṣo na jāraḥ pṛthu pājo aśred
अच्छा गिरो मतयो देवयन्तीरग्निं यन्ति द्रविणं भिक्षमाणाः । सुसंदृशं सुप्रतीकं स्वञ्चं हव्यवाहमरतिं मानुषाणाम् ॥atandro dūto yajathāya devān
The image highlights Agni’s morning kindling: like dawn’s beloved, he spreads wide radiance, flashes brightly, and awakens human energy and inspired thought.
Havyavāha means “carrier of the offering,” and dūta means “messenger.” Agni transports the oblations and the worshipper’s intention from the human realm to the gods.
It can be recited at dawn or at the start of a fire offering to invoke clarity, aspiration, and right direction—asking Agni to carry one’s offerings and prayers effectively.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.