
Sukta 7.10
Vasiṣṭha
Agni (depicted in dawn-like radiance; possibly Agni as morning kindling)
Triṣṭubh (probable)
ਅਗਨੀ ਲਈ ਇਹ ਛੋਟਾ ਭਜਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਤਹਕਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਵਿਆਪਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਕੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ। ਵਸਿਸ਼ਠ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਕ, ਅਤੇ ਯਜ್ಞ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਨਿਧ੍ਯ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Mantra 1
उषो न जारः पृथु पाजो अश्रेद्दविद्युतद्दीद्यच्छोशुचानः । वृषा हरिः शुचिरा भाति भासा धियो हिन्वान उशतीरजीगः ॥
ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਜਾਰ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇਜ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ; ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਧਧਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ। ਬਲਵਾਨ ਹਰੀ—ਸੁਵਰਨ ਵਰਣ—ਸ਼ੁੱਧ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਧਿਯੋ (ਵਿਚਾਰਾਂ) ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਤੀ—ਆਕਾਂਖੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਹੈ।
Mantra 2
स्वर्ण वस्तोरुषसामरोचि यज्ञं तन्वाना उशिजो न मन्म । अग्निर्जन्मानि देव आ वि विद्वान्द्रवद्दूतो देवयावा वनिष्ठः ॥
ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਉਹ ਚਮਕਿਆ; ਯਜ੍ਞ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵ-ਵਿਚਾਰ ਘੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵ ਅਗਨੀ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵ-ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
Mantra 3
अच्छा गिरो मतयो देवयन्तीरग्निं यन्ति द्रविणं भिक्षमाणाः । सुसंदृशं सुप्रतीकं स्वञ्चं हव्यवाहमरतिं मानुषाणाम् ॥
ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਤੇ ਮਤੀਆਂ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯ ਦੀ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦੀਆਂ, ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਵ੍ਯਵਾਹ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ—ਉਸ ਕੋਲ ਉਹ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
Mantra 4
इन्द्रं नो अग्ने वसुभिः सजोषा रुद्रं रुद्रेभिरा वहा बृहन्तम् । आदित्येभिरदितिं विश्वजन्यां बृहस्पतिमृक्वभिर्विश्ववारम् ॥
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਇਕੋ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਰੁਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਲਿਆ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਵ-ਜਨਨੀ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਕ੍ਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆ।
Mantra 5
मन्द्रं होतारमुशिजो यविष्ठमग्निं विश ईळते अध्वरेषु । स हि क्षपावाँ अभवद्रयीणामतन्द्रो दूतो यजथाय देवान् ॥
ਅਧਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਨੰਦਮਈ ਹੋਤ੍ਰ, ਉਸ਼ਿਜ (ਉਤਸ਼ਾਹੀ), ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰਯਿ (ਸਮ੍ਰਿੱਧੀਆਂ) ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਅਥੱਕ ਦੂਤ ਹੈ।
Agni rises like the lover of Dawn, extending vast splendor and flashing self-luminous fire that awakens aspiration.
Human words and god-seeking thoughts move toward Agni, seeking draviṇa; he is praised as beautiful, radiant-faced, and rightly directed—fit to guide human journeys and offerings.
Agni is affirmed as havyavāha and arati (charioteer/guide), the decisive mediator who makes the human approach to the gods effective.
The hymn closes by enthroning Agni as the glad hotṛ and untiring messenger through the nights, source of rayi and steady success in worship.
uṣo na jāraḥ pṛthu pājo aśred
अच्छा गिरो मतयो देवयन्तीरग्निं यन्ति द्रविणं भिक्षमाणाः । सुसंदृशं सुप्रतीकं स्वञ्चं हव्यवाहमरतिं मानुषाणाम् ॥atandro dūto yajathāya devān
The image highlights Agni’s morning kindling: like dawn’s beloved, he spreads wide radiance, flashes brightly, and awakens human energy and inspired thought.
Havyavāha means “carrier of the offering,” and dūta means “messenger.” Agni transports the oblations and the worshipper’s intention from the human realm to the gods.
It can be recited at dawn or at the start of a fire offering to invoke clarity, aspiration, and right direction—asking Agni to carry one’s offerings and prayers effectively.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.