Prakarana 28

Ćaupai 270.1-4

Słysząc czyste słowa Bharaty, bogowie się radowali; chwaląc go jako świętego, zsyłali deszcz kwiatów. Mieszkańcy Ayodhyi wpadli w zakłopotanie, podczas gdy asceci i mieszkańcy lasu radowali się w sercu. Pan Raghuwów milczał, pełen powściągliwości; widząc stan Pana, całe zgromadzenie zaniepokoiło się. W tym momencie przybyli posłańcy Janaki; mędrzec Waszisztha, usłyszawszy o tym, szybko ich wezwał. Oddawszy pokłon, spojrzeli na Ramę, a widząc jego strój, byli całkowicie strapci. Najlepszy z mędrców zapytał posłańców: "Powiedzcie mi, czy król Widehy ma się dobrze?" Słysząc to, wspaniali posłańcy cofnęli się ze wstydu, skłonili głowy ku ziemi i przemówili ze złożonymi rękami. "Wasze łaskawe zapytanie, czcziony mistrzu, samo stało się przyczyną jego pomyślności, o panie."

Doha 270

W przeciwnym razie, panie mój, całe dobro odeszło wraz z Panem Kosali; cały świat pozostał bez opiekuna, Mithila i Ayodhya bardziej niż jakikolwiek inny.

Ćaupai 271.1-4

Gdy lud miasta Janaki dowiedział się o losie Pana Kosali, cały lud ogarnęła rozpacz i stracił zmysły. Ktokolwiek widział Videhę w tym czasie, czuł, że jego imię, Bezciałowy, jest prawdziwe; nikt nie myślał inaczej. Gdy król usłyszał o niecnym zamyśle królowej, nie mógł nic dojrzeć, jak wąż bez swego klejnotu. Bharata królem a Rama na wygnaniu w lesie: głęboka trwoga ogarnęła serce Pana Mithili. Król zapytał mędrców i zgromadzenie ministrów: «Rozważcie i powiedzcie mi, co jest dziś stosowne.» Rozważając dwojaką niedolę Ajodhji, czy jechać, czy zostać, nikt nic nie powiedział. Król odzyskał odwagę, zastanowił się w sercu i wysłał czterech przebiegłych szpiegów do Ajodhji. «Badajcie prawdziwe usposobienie Bharaty, czy dobre, czy złe, i wracajcie szybko, by was nie zauważono.»

Doha 271

Posłowie poszli do Ajodhji, dowiedzieli się o postępowaniu Bharaty i widząc jego czyny, wrócili. Bharata wyruszył do Czitrakut, a posłowie wrócili do Mitily.

Ćaupai 272.1-4

Posłańcy przybyli i opisali zgromadzeniu Janaki, jak najlepiej potrafili, wszystko, co uczynił Bharata. Słysząc to, guru, krewni, ministrowie i król wszyscy byli głęboko strapiani troską i przepełnieni miłością. Odzyskując odwagę i wysławiając Bharatę, Janaka wezwał swoich dzielnych wojowników i urzędników. Zostawił strażników pilnujących domu, miasta i kraju, i przygotował konie, słonie, rydwany oraz wiele rodzajów wozów. Przygotowawszy wszystko w dwóch ghadi, wyruszyli natychmiast, a król nigdzie nie odpoczywał na drodze. Dziś rano kąpał się w Prjadze, a całe wojsko zaczęło przeprawiać się przez Jamunę. «Zostaliśmy wysłani naprzód, panie, by przynieść wieści.» Tak mówiąc, posłańcy skłonili głowy aż do ziemi. Najlepszy z mędrców dał im sześciu lub siedmiu kiratów jako eskortę i natychmiast odprawił posłańców.

Doha 272

Słysząc o przybyciu Dżanaki, całe zgromadzenie Ajodhji się radowało; lecz Rama, radość Raghuw, poczuł wielkie zakłopotanie, a Indra, król bogów, był przepełniony trwogą.

Ćaupai 273.1-4

Przewrotna Kaikeyi była pochłonięta przez skruchę; do kogo mogła mówić, i kogo mogła obwiniać? Myśląc w swoich sercach, że pozostaną jeszcze cztery dni, mężczyźni i kobiety byli radośni. W ten sposób minął także i ten dzień, a rano każdy zabrał się do kąpieli. Po kąpieli mężczyźni i kobiety oddawali cześć Ganesze, Gauri, Śiwie, niszczycielowi Tripury, oraz Słońcu, niszczycielowi ciemności. Następnie pokłonili się u stóp małżonka Lakszmi, i złożyli swoją modlitwę z złączonymi dłońmi, trzymając brzegi swoich szat. Niech Rama będzie królem, a Janaki królową, a Ajodhja stolicą, samą granicą rozkoszy. Niech znów będzie dobrze zaludniona wraz z całym swoim dworem, a niech Rama uczyni Bharatę księciem koronnym. O Panie, skrop wszystkich tym nektarem radości, i udziel światu zdobyczy pragnienia swego życia.

Doha 273

Niech Rama włada miastem wraz ze swoim guru, zgromadzeniem i swoimi braćmi; i niech umrzemy, podczas gdy Rama wciąż jest królem Ayodhy. O to błagał każdy.

Ćaupai 274.1-4

Słysząc pełne miłości słowa mieszkańców miasta, mędrcy, praktykujący jogę i wyrzeczenie oraz ludzie wiedzy poczuli pogardę dla swoich własnych dyscyplin. W ten sposób mieszkańcy miasta wykonali swoje codzienne obrzędy, a następnie skłonili się przed Ramą, ich ciała drżące z radości. Wysocy, niscy i średni, mężczyźni i kobiety alike, każdy otrzymał audiencję stosownie do własnego stanu. Uważnie uczcił ich wszystkich, a wszyscy oni chwalili Pana, skarbnicę litości. Od samego dzieciństwa Najlepszy z Raghu trzymał się drogi prawego postępowania i poznał oraz uznał prawdziwą miłość. Król Raghu jest oceanem łagodności i skromności, o pięknej twarzy, pięknych oczach i prostej naturze. Opowiadając o mnogości cnót Ramy, napełniali się miłością, i wszyscy zaczęli chwalić własne dobre losy. Nieliczni są na świecie tacy gromadziele zasług jak my, których Rama zna i uważa za swoich.

Doha 274

W tym momencie wszyscy byli pogrążeni w miłości, słysząc, że Pan Mithili nadchodzi. Rama, słońce lotosu rodu słonecznego, powstał pospiesznie wraz ze zgromadzeniem.

Ćaupai 275.1-4

Z braćmi, ministrami, guru i mieszkańcami jako towarzyszami, Pan Raghu wyruszył w podróż. Gdy góra została ujrzana przez Pana Dżanaki, złożył pokłon i natychmiast porzucił swój rydwan. Przepełniony gorącym pragnieniem ujrzenia Ramy, nie czuł zmęczenia ani cierpienia z podróży. Jego umysł był tam, gdzie byli Rama i córka Widehy; bez jego umysłu, jego ciało nie znało ani bólu, ani przyjemności. Tak Dżanaka przybywał, idąc z całym orszakiem, jego serce przepełnione miłością. Gdy zbliżyli się i ujrzeli wzajemne uczucie, spotkali się z czcią. Dżanaka zaczął składać pokłony u stóp mędrców, a rozkosz Raghu złożył pokłon riszim. Rama wraz z braćmi spotkał króla i ruszyli, zabierając całe zgromadzenie ze sobą.

Doha 275

Pustelnia była oceanem, pełnym czystej wody uczucia spokoju. Orszak był jak rzeka litości, a Rama, Pan Raghuwów, zdawał się prowadzić ją ku spotkaniu z tym oceanem.

Ćaupai 276.1-4

Zalewa wysokie brzegi wiedzy i wyrzeczenia, a pełne smutku słowa, które ludzie wypowiadają, to strumienie i rzeczki, które do niego wpływają. Lękliwe myśli i westchnienia to wiatr i fale, które łamią wielkie drzewa cierpliwości na jego brzegach. Przerażliwa rozpacz to jego rwący nurt, a strach i zamęt to jego niezliczone wiry i zawirowania. Mędrcy są jego przewoźnikami, a wiedza jest wielką łodzią, lecz nie mogą jej przeprawić na drugi brzeg i żaden środek przeprawy się nie nadarza. Ubodzy leśni Kolowie i Kiraci to podróżni, którzy na widok rzeki wyczerpują się i tracą odwagę. Kiedy ta rzeka połączyła się z oceanem pustelni, było to, jakby morze powstało w zaniepokojeniu. Oba zgromadzenia królewskie zostały przezwyciężone przez smutek, i nie pozostała ani mądrość, ani cierpliwość, ani wstyd. Wysławiając urodę, cnoty i łagodny charakter króla, płakali zanurzeni w morzu cierpienia.

Chhand 276

Pogrążeni w oceanie cierpienia, mężczyźni i kobiety rozpaczali, głęboko zrozpaczeni. Przypisując winę wszystkim, mówili w gniewie: «Co uczynił przewrotny Stwórca?» Bogowie, siddhowie, asceci, jogini i mędrcy ujrzeli stan króla pozbawionego cielesnej świadomości. Tulsidas mówi: nikt nie zdołał przeprawić się przez tę rzekę jego miłości.

Soratha 276

Najlepszy z mędrców udzielił niezliczonych rad ludziom tu i ówdzie. Vasishtha rzekł do Videhy: "O królu, zachowaj hart ducha."

Ćaupai 277.1-4

Jego wiedza jest słońcem, które niszczy noc doczesnego istnienia, a jego słowa są promieniami, które sprawiają, że lotos mędrców rozkwita. Jakże iluzja i przywiązanie mogłyby zbliżyć się do takiej osoby? To jest jedynie wielkość jego miłości do Sity i Ramy. Wedy głoszą, że mędrcy na tym świecie są trzech rodzajów: światowy, dążący i doskonały. Ten, którego umysł jest nawodniony miłością do Ramy, jest darzony wielkim szacunkiem w zgromadzeniu świętych. Wiedza bez miłości do Ramy nie jaśnieje, jak okręt bez sternika. Mędrzec pouczał Videhę na wiele sposobów, a potem wszyscy ludzie kąpali się w Ghat Ramy. Wszyscy mężczyźni i kobiety byli przytłoczeni smutkiem, a tamten dzień minął bez kropli wody. Zwierzęta, ptaki i jelenie nie przyjęły pożywienia; cóż mówić wtedy o ich drogich krewnych?

Doha 277

Oba zgromadzenia, król Nimi i Pan Raghuw, kąpali się rano. Wszyscy zasiedli pod banianem i innymi drzewami, ich serca były przygnębione, a ciała wychudłe.

Ćaupai 278.1-4

Bramini, którzy mieszkali w mieście Dasarathy, i ci, którzy przebywali w mieście Pana Mithili, wraz z Wasiszthą, nauczycielem rodu słonecznego, i kapłanem domowym Dżanaki, którzy poznali drogę świata i drogę najwyższego dobra, zaczęli udzielać wielu rad, pełnych prawości, polityki, wyrzeczenia i rozeznania. Kauszika również opowiadał jedną dawną historię po drugiej i swoją słodką mową sprawił, że całe zgromadzenie zrozumiało. Wtedy Pan Raghuwów rzekł do Kausziki: «Mistrzu, od wczoraj wszyscy pozostali bez wody.» Mędrzec rzekł: «To, co mówi Rama, jest słuszne. Minęły już dwie i pół straży dnia.» Widząc skłonność mędrca, król Tirhutu rzekł: «Nie przystoi tu przyjmować pokarmu i ziarna.» To, co król powiedział, było dobre i wszystkim się spodobało. Otrzymawszy jego pozwolenie, poszli się obmyć.

Doha 278

W tym czasie mieszkańcy lasu przynieśli owoce, kwiaty, liście i korzenie wielu rodzajów, napełniając wielkie kosze obfitymi ładunkami.

Ćaupai 279.1-4

Z łaski Ramy góra Czitrakuta stała się spełniającą życzenia, która jednym spojrzeniem odpędzała cały smutek. Jeziora, rzeki, lasy i regiony ziemi zdawały się przelewać radością i miłością. Pnącza i drzewa były wszystkie obładowane kwiatami i owocami; ptaki, jelenie i pszczoły mówiły w słodkiej harmonii. W tym czasie las był napełniony podwyższoną rozkoszą, a wiatr wiał łagodnie, przynosząc ulgę wszystkim. Jego piękność nie może być opisana; było tak, jakby ziemia czyniła siebie gościem Dżanaki. Wtedy wszyscy ludzie kąpali się i kąpali ponownie; Rama, Dżanaka i mędrcy otrzymali pozwolenie. Patrząc z miłością na drzewa, mieszkańcy zaczęli osiedlać się tu i ówdzie. Były owoce, korzenie i bulwy wielu rodzajów, czyste, piękne i podobne do nektaru.

Doha 279

Guru Ramy z szacunkiem wysłał ładunek za ładunkiem tych zapasów do wszystkich. Oddawszy cześć przodkom, bogom, gościom i guru, zaczęli swój posiłek z owoców i korzeni.