Prakarana 27

Ćaupai 260.1-4

Słysząc słowa mędrca i czytając spojrzenie Ramy, Bharata stwierdził, że zarówno jego guru, jak i jego pan byli mu w pełni przychylni. Widząc, że cały ciężar i brzemię sprawy spoczywał na jego własnej głowie, nie mógł nic powiedzieć i pogrążył się w głębokich rozmyślaniach. Jego ciało zadrżało i wstał w zgromadzeniu, a łzy miłości wezbrały w jego lotosowych oczach. "Pan mędrców już powiedział to, co bym powiedział, i doprowadził sprawę do końca za mnie. Co więcej mogę powiedzieć ponad to? Znam naturę mojego własnego Pana: nigdy się nie gniewa, nawet z tym, kto go obraził. Wobec mnie okazał szczególną łaskawość i czułość; nawet w zabawie nigdy nie widziałem, by okazywał zły humor. Od dzieciństwa nigdy nie opuszczałem jego towarzystwa i nigdy nie złamał mojego serca. Zaznaczyłem w sercu łaskawe obyczaje mojego Pana: nawet gdy przegrywałem w grze, pozwalał mi wygrać."

Doha 260

Z powodu miłości i nieśmiałości nie mogę wypowiedzieć ani słowa przed nim; moje oczy nie są nasycone jego widokiem nawet teraz, lecz pozostają spragnione miłości.

Ćaupai 261.1-4

Los nie mógł znieść, że byłem ukochany, a podły człowiek wniósł rozłam między nas przez pretekst mojej matki. Nawet mówienie o tym nie przynosi mi dziś żadnego zaszczytu. Kto kiedykolwiek stał się dobry i czysty przez własną ocenę siebie? Przechowywać taką myśl w sercu, że moja matka jest zła, a ja jestem cnotliwy i dobrego prowadzenia, to samo w sobie jest krorem przewinień. Czy drobny ryż może wyrosnąć z ziarna kodo, czy czarna rzeczna muszla może urodzić perły? Nawet we śnie nie ma śladu winy u kogokolwiek innego; moje własne nieszczęście jest bezdennym oceanem. Nie rozumiejąc, że to jest dojrzewaniem moich własnych grzechów, niesłusznie paliłem moją matkę gorzkimi słowami. Przeszukałem moje serce i zostałem pokonany ze wszystkich stron. Tylko w jeden sposób może mi być dobrze, bo z tego wszystkiego wyjdzie dobro. Z guru, panem i mistrzem takimi jak Sita i Rama, wynik wydaje mi się pewnie dobry.

Doha 261

Przed zgromadzeniem mędrców, moim panem i mistrzem, mówię prawdę z czystym oddaniem; mędrcy i Pan Raghu wiedzą, czy to jest przejaw miłości, czy fałsz.

Ćaupai 262.1-4

Król umarł, dotrzymując swojej przysięgi miłości; moja matka okazała się przewrotnego umysłu, a cały świat jest tego świadkiem. Nie mogę znieść widoku matek, szalonych z boleści; mężczyźni i kobiety miasta płoną nieznośną gorączką. Ja sam jestem korzeniem wszystkich tych nieszczęść; jednak słysząc to i rozumiejąc to, zniosłem wszystkie cierpienia. Usłyszałem, że Rama udał się do lasu w przebraniu ascety, w towarzystwie Lakshmany i Sity, bez sandałów, idąc pieszo; z Shankarą jako świadkiem, żyłem dalej nawet po tym ciosie. Następnie, gdy ujrzałem miłość Nishady, moje serce, twardsze niż piorun, nie pękło. Teraz przybyłem i widziałem wszystko na własne oczy; ta tępa i nędzna dusza, wciąż żywa, znosi to wszystko. Na ich widok węże i skorpiony na drodze porzucają swój śmiertelny jad i swoją dziką, ostrą wściekłość.

Doha 262

Ci sami, Rama, Lakshmana i Sita, jawili jej się jako wrogowie. Zatem, pomijając syna takiej kobiety, kogo innego Los kazałby znosić nie do zniesienia cierpienie?

Ćaupai 263.1-4

Słysząc słowa szlachetnego Bharaty, tak głęboko zmartwione i pełne boleści, miłości, pokory i mądrości, całe zgromadzenie pogrążyło się w żalu i konsternacji, jakby szron spadł na łoże lotosów. Mędry znawca opowiedział na wiele sposobów wiele dawnych historii i pocieszył Bharatę. Wtedy Rama, radość Raghuwów, księżyc dla nocnych lotosów rodu słonecznego, wypowiedział stosowne słowa. "Drogi bracie, trapisz się w sercu nadaremnie. Wiedz, że los każdego żywego stworzenia podlega woli Boga. W moim sądzie, bracie, we wszystkich trzech czasach i we wszystkich trzech światach, ci o świętej sławie stoją poniżej ciebie. Kto żywi myśl o jakiejkolwiek przewrotności wobec ciebie, traci zarówno ten świat, jak i zaświaty. Tylko głupcy czynią wyrzity twojej matce, którzy nigdy nie służyli nauczycielowi ani nie zasiadali w towarzystwie świętych."

Doha 263

Wszystkie grzechy i ułudy zostaną zgładzone, oraz cały ciężar niepomyślności. Pamiętanie twojego imienia przynosi sławę w tym świecie i szczęście w następnym.

Ćaupai 264.1-4

Mówię czystą prawdę, z Sziwą jako świadkiem: Bharato, ziemia trwa jedynie dlatego, że twoje rządy ją chronią. Drogi bracie, nie żyw próżnych wątpliwości bez powodu; miłości i nienawiści nie można ukryć, jak bardzo by się nie starał. Ptaki i jelenie zbliżają się do towarzystwa mędrców, ale uciekają, widząc myśliwego, który jest ich niszczycielem. Nawet zwierzęta i ptaki odróżniają przyjaciela od wroga; o ileż bardziej człowiek, którego ciało jest skarbnicą cnót i mądrości. Drogi bracie, znam cię dobrze. Co mam czynić w zagubieniu mojego serca? Król dotrzymał słowa, porzucając mnie, i oddał swoje ciało dla ślubu miłości. Mój umysł trapi się na myśl o unieważnieniu jego słowa, lecz mój niepokój, by cię nie rozczarować, jest jeszcze większy. Ponadto guru dał mi również swoje polecenie. Cokolwiek poprosisz, pragnę to spełnić bez zawodu.

Doha 264

Uspokój swój umysł i odrzuć wahanie; powiedz mi, czego pragniesz, a ja uczynię to jeszcze dziś. Słysząc te słowa Ramy, najlepszego z Raghu, wiernego swojej przysiędze, całe zgromadzenie się ucieszyło.

Ćaupai 265.1-4

Król bogów, wraz z całą rzeszą bogów, był pełen trwogi i niespokojnych myśli, gdyż wydawało się, że ich cel miał zostać zrujnowany. Żaden środek, jaki mogli wymyślić, nie pomagał, i tak w swoich sercach wszyscy udali się pod opiekę Ramy. Następnie, rozważając ponownie, mówili do siebie: «Pan Raghów ulega pobożności swoich czcicieli». Przypominając sobie historię Ambarishy i Durvasy, bogowie i ich pan Indra wpadli w całkowitą rozpacz. Bogowie długo znosili cierpienie, aż Prahlada sprawił, że pojawił się Człowiek-Lew. Przyciskając się nawzajem do ucha, szepatali i bili się w głowę: «Teraz sprawa bogów leży w rękach Bharaty». «O bogowie, nie widzimy innego wyjścia. Rama czci służbę dobrego sługi». «Wspominajcie Bharatę, wy wszyscy, z miłością w sercach; dzięki własnej cnocie i dobremu charakterowi on doprowadzi Ramę pod swój wpływ».

Doha 265

Słysząc radę bogów, nauczyciel bogów rzekł: "Wielkie jest zaiste twoje szczęście. Korzeniem wszystkich błogosławieństw na świecie jest miłość do stóp Bharaty."

Ćaupai 266.1-4

Służba słudze Pana Sity jest tak piękna jak sto Kamadhenu. Oddanie dla Bharaty przyszło do waszego umysłu; porzućcie waszą trwogę, gdyż Opatrzność dobrze ułożyła sprawy. Spójrz, panie bogów, na potęgę Bharaty: Król Raghuw jest bezsilny wobec niego z powodu swojej naturalnej łagodności. Uspokójcie wasze umysły, bogowie; nie ma się czego bać, albowiem wiedzcie, że Bharata jest samym cieniem Ramy. Pan, który zna każde serce, usłyszał niepokój Brihaspatiego i bogów w ich radzie i zawstydził się. Bharata poczuł w swoim sercu, że cały ciężar spoczywa na jego własnej głowie, i w swoim umyśle przewracał niezliczone rozważania. Po namyśle utwierdził swój umysł na jednym postanowieniu: że posłuszeństwo rozkazowi Ramy było dla niego najlepsze. Wyrzekając się własnego ślubu, dochował mojego ślubu, i okazał mi niemałą miłość i przywiązanie.

Doha 266

Pan Sity okazał bezgraniczną łaskę na wszelki sposób. Łącząc swoje lotosowe dłonie, Bharata skłonił się i przemówił.

Ćaupai 267.1-4

Co więcej mogę teraz powiedzieć, lub kazać innym mówić za mnie, mój Panie? Ty jesteś oceanem współczucia i znawcą każdego serca. Mój guru jest zadowolony, a mój pan jest łaskawy; urojone męki, które zaciemniały mój umysł, się skończyły. Bałem się bezpodstawnym strachem, a moja trwoga nie miała prawdziwego korzenia. To nie jest wina słońca, mój Panie, jeśli ktoś myli strony nieba. Moje własne nieszczęście, niegodziwość mojej matki, przeciwny bieg losu i surowość czasów, wszystkie razem zapuściły mocno stopy i strąciły mnie; ale Obrońca tych, którzy się przed nim kłaniają, dotrzymał własnej przysięgi. To nie jest nowy sposób twój; jest znany na świecie i w Wedach i nie jest rzeczą ukrytą. Świat jest pełen zła, a ty sam jesteś dobry, mój Panie. Powiedz mi, czyją dobrocią ktoś może być dobry, jeśli nie twoją? Twoja natura, mój Panie, jest jak drzewo niebiańskie, które nigdy nie sprzyja jednemu, a odwraca się od drugiego, kimkolwiek by był.

Doha 267

Zbliżając się i rozpoznając drzewo, którego cień rozwiewa wszelką troskę, ludzie na świecie, król czy żebrak, dobry czy zły, proszą i otrzymują to, czego pragną.

Ćaupai 268.1-4

Widząc na wszelki sposób miłość mojego guru i mojego pana, moja udręka zniknęła i nie pozostaje wątpliwość w moim umyśle. Teraz, o kopalnio litości, uczyń to, przez co dobro sługi będzie pożyteczne, a serce mojego Pana nie dozna udręki. Sługa, który zawstydza swego pana, szukając własnej korzyści, ma niski umysł. Dobro sługi leży w służeniu swemu panu, czyniąc to, wyrzekając się wszelkiego pragnienia wygody i chciwości. Mój Panie, korzyść wszystkich leży w twoim powrocie; lecz przez posłuszeństwo twemu rozkazowi dobro jest o crore razy większe. Ta korzyść jest istotą zarówno dobra doczesnego, jak i dobra najwyższego; jest owocem wszystkich dobrych uczynków i ozdobą szczęśliwego końca. Mój Panie, wysłuchaj tej jednej mojej prośby, a potem uczyń, co uznasz za stosowne. Przyniosłem ze sobą wszystkie materiały do namaszczenia; jeśli to twemu umysłowi miłe, Panie, spraw, by przyniosły owoc.

Doha 268

Poślij mnie do lasu z moim bratem i spraw, byśmy wszyscy byli bezpieczni. W przeciwnym razie, o Panie, zawróć obu braci, a ja pójdę z Tobą.

Ćaupai 269.1-4

W przeciwnym razie niech trzej bracia idą do lasu, a Pan Raghów niech wróci z Sitą. W jaki sposób umysł Pana będzie zadowolony, o oceanie współczucia, czyń to. Mój pan nałożył na mnie cały ciężar, choć ja nie mam zrozumienia polityki ani prawości. Wszystkie słowa, które mówię, są dla mojego własnego interesu; umysł człowieka w udręce nie zachowuje jasnego sensu. Sługa, który słyszy rozkaz swego pana i odpowiada nań, na jego widok nawet wstyd się wstydzi. Taki jestem, bezdenny ocean wad, a jednak w swoim uczuciu mój pan mnie chwali jako dobrego człowieka. Teraz, o miłosierny, ten plan mi się podoba, dzięki któremu umysł mojego pana jest oszczędzony wszelkiego zakłopotania. Przysięgam na stopy mojego pana i mówię w szczerej prawdzie: jest tylko jeden środek dla dobra świata.

Doha 269

Jeśli Pan, z radosnym sercem i odrzucając wszelkie wahanie, da każdemu z nas taki rozkaz, jaki zechce, wszyscy go wypełnimy, niosąc go na swoich głowach, a cały ten zamęt i trudność się skończy.