Prakarana 1

Śloka 1-3

Niech ten najlepszy z bogów, Pan wszystkich, na zawsze przyozdobiony popiołem jako ozdobą, chroni mnie: ten, w którego łonie lśni córka góry, który nosi niebiańską rzekę na swojej głowie, który ma młody księżyc na czole, truciznę w gardle i króla węży jako girlandę na piersi; ten, który jest Śarwą, wszechprzenikającym, łaskawym, o barwie księżyca, błogosławionym Śankarą. Niech lotosowa twarz radości Raghu zawsze udziela mi pięknych i pomyślnych błogosławieństw; ona, która nie radowała się z koronacji, ani nie była przygnębiona smutkiem wygnania do lasu. Kłaniam się Ramie, Panu rodu Raghu, który jest ciemny jak niebieski lotos, o delikatnych członkach, z Sitą siedzącą po jego lewej stronie, trzymającemu w ręku piękny łuk i wyborne strzały.

Doha

Pyłem ze stóp lotosu czczonego Guru wypolerowałem zwierciadło mojego serca; teraz opowiem nieskalaną chwałę Najlepszego z Raghu, która obdarza czterema owocami ludzkiego życia.

Ćaupai 1.1-4

Odkąd Rama powrócił do domu po swoim ślubie, każdego dnia pojawiały się nowe uroczystości, radości i świętowania. Czternaście światów było jak wielkie góry, a chmury zasług zlewały na nie wodę szczęścia. Pomyślność, duchowa moc i bogactwo były pięknymi rzekami, które wylewały i spływały do Ayodhyi, ich oceanu. Mężczyźni i kobiety miasta, szlachetnego rodu, stanowili klejnoty: czyste, bezcenne i piękne pod każdym względem. Splendor miasta nie da się opisać; zdawało się, że to wszystko jest dziełem Stwórcy. Na wszelki sposób wszyscy mieszkańcy miasta byli szczęśliwi, kontemplując księżycopodobną twarz Ramaczandry. Wszystkie matki, wraz ze swymi przyjaciółkami i towarzyszkami, radowały się, widząc, jak pnącze ich pragnień przynosi owoce. Król był przepełniony radością, widząc i słysząc o pięknie, cnocie, dobrym postępowaniu i naturzie Ramy.

Doha 1

W sercu wszystkich była ta jedna pragnienie, i wyrazili je, modląc się do Maheshy: że dopóki król jeszcze żyje, mógłby nadać Ramie urząd księcia koronnego.

Ćaupai 2.1-4

Pewnego dnia, zgromadzony z całym swoim dworem, król Raghusów zasiadał na swoim dworze królewskim. Król był uosobieniem wszystkich cnót, a słysząc chwalebną sławę Ramy, napełnił się ogromną radością. Wszyscy królowie przebywali blisko niego, pragnąc jego łaski, a strażnicy stron świata działali z miłością, stosując się do jego życzeń. W trzech światach i w trzech czasach, w całym wszechświecie, nie ma nikogo tak niezmiernie szczęśliwego jak Dasaratha. Tego, którego synem jest Rama, korzeń wszelkiego błogosławieństwa: cokolwiek się powie o jego szczęściu, to zbyt mało. Król, zupełnie naturalnie, wziął lustro do ręki, i patrząc na swoją twarz, poprawił koronę. Białe włosy pojawiły się blisko jego uszu, jakby starość udzielała mu tej rady: "O królu, oddaj Ramie stanowisko księcia koronnego, i zbierz nagrodę swojego życia i narodzin."

Doha 2

Przemyślawszy to w swoim sercu i znajdując pomyślny dzień oraz stosowną godzinę, król, którego ciało drżało z miłości, a serce wypełnione było radością, udał się i oznajmił to swemu guru.

Ćaupai 3.1-4

Król rzekł: "Posłuchaj, naczelniku mędrców. Rama stał się zdatny do wszystkiego, na wszelki sposób. Słudzy, ministrowie i wszyscy mieszkańcy miasta, czy to moi wrogowie, moi przyjaciele, czy obojętni, wszyscy mają Ramę za drogiego tak jak ja; on wydaje się samym błogosławieństwem Pana, przybierającym ciało. Brahmani wraz z rodzinami, o panie, wszyscy okazują mu czułość, tak jak tobie. Ci, którzy noszą pył stóp swego guru na głowie, jakby mieli całą pomyślność pod swą władzą. Nikt inny nie doświadczył tego tak jak ja: zyskałem wszystko przez oddawanie czci pyłowi twych świętych stóp. Teraz jest jedno pragnienie w moim sercu: o panie, niech się spełni przez twoją łaskę. Widząc naturalną czułość króla, mędrzec był zadowolony i rzekł: "O królu, wydaj swe polecenie."

Doha 3

O królu, twoje imię i sława są dawcami wszystkiego, co jest pożądane. O klejnocie wśród królów, niech spełni się pragnienie twego serca.

Ćaupai 4.1-4

Wiedząc w sercu, że guru był w pełni zadowolony, król przemówił łagodnymi słowami, pełen radości. "Panie, niech Rama zostanie ogłoszony księciem następcą. Bądź łaskawy i powiedz mi, abym mógł poczynić przygotowania." "Niech ta uroczystość odbywa się, póki jeszcze żyję, i niech wszyscy ludzie osiągną pełną nagrodę dla swoich oczu." "Dzięki łasce pana i Shivy wszystko zostało spełnione; tylko to jedno pragnienie pozostaje w moim umyśle." "Potem nie będę już miał troski o to, czy ciało pozostanie, czy odejdzie, aby nie było później żalu." Słysząc przyjemne słowa Dasharathy, mędrzec rozradował się w sercu; były one korzeniem błogosławieństwa i radości. "Słuchaj, o królu: ten, od którego niewierni się odwracają i żałują, i bez oddawania czci któremu płonienie serca nigdy nie ustaje," "tenże Pan stał się twoim synem: Rama, czysty, który podąża za miłością."

Doha 4

Nie zwlekaj, o królu; przygotuj całe zgromadzenie. Tylko ten dzień jest piękny i pomyślny, kiedy Rama staje się następcą tronu.

Ćaupai 5.1-4

Król radosny powrócił do swego pałacu i wezwał swoich sługi oraz swego ministra Sumantrę. Mówiąc "Zwycięstwo i długie życie!", skłonili oni swe głowy, a król oznajmił im najpomyślniejsze wieści. "Jeśli propozycja wydaje się dobra wszystkim pięciu, to z radością i z całego serca nałóżcie święty znak na czoło Ramy." Minister ucieszył się, słysząc te miłe słowa, jakby woda spadła na młodą roślinkę jego pragnień. Minister złożył swoją prośbę ze złożonymi rękami: "Niech pan świata żyje dziesięć milionów lat." "Postanowiłeś dobry uczynek, który przynosi błogosławieństwo światu. Pośpiesz się, panie, i nie zwlekaj." Król radował się, słysząc piękne słowa ministra, jak rosnące pnącze, które znalazło silną gałąź.

Doha 5

Król rzekł: "Cokolwiek władca mędrców rozkaże, uczyńcie to wszystko niezwłocznie dla namaszczenia Ramy na następcę tronu."

Ćaupai 6.1-4

Naczelny mędrzec, radując się, rzekł łagodnym głosem: "Przynieście wodę ze wszystkich świętych miejsc. Przynieście zioła, korzenie, kwiaty, owoce i liście betelu." Wymienił je jeden po drugim, wyliczając liczne pomyślne przedmioty. Wymienił wachlarze z ogona jaka, skóry i szaty wielu rodzajów oraz niezliczone gatunki tkanin wełnianych, futer i jedwabiu. Wymienił sterty klejnotów i wiele innych pomyślnych przedmiotów, wszystko, co na świecie jest godne koronacji króla. Ogłosiwszy wszystkie obrzędy znane z Wed, rzekł: "Rozstawcie w mieście liczne rodzaje baldachimów i pawilonów. Posadźcie owocujące drzewa mango, palmy betelowe i bananowce wzdłuż ulic, wokół całego miasta. Utwórzcie piękne place inkrustowane klejnotami i każcie szybko ozdobić bazary. Czcijcie Ganapatiego, waszego nauczyciela i bóstwa rodzinne, i służcie braminom na wszelkie sposoby."

Doha 6

Ustawcie flagi, sztandary, łuki triumfalne i wieńce; przystroicie konie, rydwany i słonie. Mając w pamięci słowa wielkiego mędrca, każdy zabrał się do swojego zadania.

Ćaupai 7.1-4

Cokolwiek pan mędrców komuś rozkazał, to zadanie wykonywał najpierw. Król czci braminów, świętych i bogów, i wykonuje czyny przynoszące dobro i korzyść Ramie. Słysząc o pomyślnej konsekracji Ramy, Ajodhja wypełniła się dźwiękami instrumentów i wielkim weseleniem. Ciała Ramy i Sity wykazywały pomyślne znaki; ich piękne członki drżały z dobrych omenów. Wzruszeni miłością, mówili do siebie; były to oznaki nadejścia Bharaty. Wiele dni minęło w wielkim oczekiwaniu; znaki dawały pewność spotkania z ukochanym. Nie ma na świecie nikogo tak drogiego jak Bharata; to jest owoc znaków i nie ma innego. Rama myśli o swym bracie dniem i nocą, tak jak żółw pielęgnuje swoje jaja w sercu.

Doha 7

W tym momencie, słysząc najpomyślniejszą wieść, królewski dwór napełnił się radością, wyglądając tak pięknie jak zabawa fal oceanu, które rosną na widok wschodzącego pełnego księżyca.

Ćaupai 8.1-4

Ci, którzy pierwsi poszli i przynieśli wieść, otrzymali obfite ozdoby i szaty. Z ciał drżących z miłości i serc pełnych oddania wszystkie kobiety zabrały się za przygotowywanie pomyślnych dzbanów z wodą. Sumitra wypełniła piękne kwadraty rytualne, wykonane z klejnotów wielu rodzajów, niezwykle urocze. Matka Ramy, pogrążona w radości, wezwała braminów i dała im wiele darów. Oddała cześć bogini wioski, bogom i nagom i przyrzekła im w zamian ofiary. Modliła się: «Użycz mi miłosiernie tej łaski, dzięki której Rama mógłby pomyślnie się rozwijać.» Kobiety o głosach jak kukułka, twarzach jak księżyc i oczach jak młodych saren śpiewały pomyślne pieśni.

Doha 8

Słysząc o królewskiej konsekracji Ramy, mężczyźni i kobiety radowali się w sercach; wszyscy dobrzy ludzie rozpoczęli pomyślne uroczystości, rozważając co jest korzystne na każdy sposób.

Ćaupai 9.1-4

Wtedy król wezwał Waszysztę i wysłał go do domu Ramy, aby udzielić mu nauki. Słysząc o nadejściu guru, Rama, Pan Raghuwów, wyszedł do drzwi i skłonił głowę do jego stóp. Z czcią złożył mu wodę powitania i wprowadził go do domu, i oddał mu cześć, adorując go szesnastoma ofiarami. Następnie on i Sita razem ujęli jego stopy, a Rama przemówił, złożonymi rękami lotosu. Gdy pan przychodzi do domu swego sługi, jest to korzeń wszelkiego błogosławieństwa i ten, który ujarzmia wszelkie nieszczęście. Mimo to byłoby rzeczą stosowną, panie mój, wezwać swego sługę z miłością i wysłać go z zadaniem; taka jest reguła postępowania. Lecz ty odsunąłeś swoje panowanie i okazałeś mi miłość, i tak ten dom stał się dziś święty. Jakikolwiek rozkaz wydasz, panie mój, wypełnię go; albowiem sługa zyskuje zapłatę służby, gdy służy swemu panu.

Doha 9

Słysząc te słowa przesiąknięte czułością, mędrzec wysławił Ramę, najlepszego spośród Raghu: «Ramo, dlaczego nie mówiłbyś tak? Jesteś ozdobą rodu Słońca, który jest jak łabędź.»