Prakarana 1

Verse 1 (श्लोक)

यस्याङ्के च विभाति भूधरसुता देवापगा मस्तके भाले बालविधुर्गले च गरलं यस्योरसि व्यालराट्। सोऽयं भूतिविभूषणः सुरवरः सर्वाधिपः सर्वदा शर्वः सर्वगतः शिवः शशिनिभः श्रीशङ्करः पातु माम्।।1।। प्रसन्नतां या न गताभिषेकतस्तथा न मम्ले वनवासदुःखतः। मुखाम्बुजश्री रघुनन्दनस्य मे सदास्तु सा मञ्जुलमंगलप्रदा।।2।। नीलाम्बुजश्यामलकोमलाङ्गं सीतासमारोपितवामभागम्। पाणौ महासायकचारुचापं नमामि रामं रघुवंशनाथम्।।3।।

தேவர்களில் சிறந்தவரும், அனைவரின் தலைவரும், எப்போதும் சாம்பலால் அலங்கரிக்கப்பட்டவருமான அவர் என்னைக் காக்கட்டும்: அவரது மடியில் மலைமகள் பிரகாசிக்கிறாள், அவர் தலையில் விண்ணாற்றைச் சுமக்கிறார், நெற்றியில் இளம் சந்திரன், தொண்டையில் விடம், மார்பில் பாம்பு அரசனை மாலையாகச் சூடியவர்; அவரே சர்வன், எங்கும் நிறைந்தவர், கருணையாளர், சந்திரன் போன்றவர், போற்றத்தக்க சங்கரர். ரகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான அவரது தாமரை முகம் எனக்கு எப்போதும் அழகிய மங்கள வாழ்த்துகளை அருளட்டும்; அவள் முடிசூட்டத்தால் மகிழ்ச்சியடையவில்லை, காட்டிற்கு நாடுகடத்தப்பட்ட துயரத்தாலும் வருந்தவில்லை. நீலத் தாமரை போன்ற நிறமும், மென்மையான உடலும், இடப்பக்கம் சீதை அமர்ந்திருக்க, கையில் அழகிய வில்லும் அம்புகளும் ஏந்திய ரகு குலத்தின் தலைவன் இராமருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 2 (दोहा/सोरठा)

श्रीगुरु चरन सरोज रज निज मनु मुकुरु सुधारि। बरनउँ रघुबर बिमल जसु जो दायकु फल चारि।।

போற்றத்தக்க குருவின் தாமரை பாதங்களின் தூளியால், நான் என் இதயம் என்னும் கண்ணாடியைத் துடைத்து மெருகேற்றியுள்ளேன்; இப்போது ரகு குலத்தின் சிறந்தவரின் கற்பனையற்ற புகழை விளக்குவேன், அது மனித வாழ்வின் நான்கு பயன்களையும் தருபவை.

Verse 3 (चौपाई)

जब तें रामु ब्याहि घर आए। नित नव मंगल मोद बधाए।। भुवन चारिदस भूधर भारी। सुकृत मेघ बरषहि सुख बारी।। रिधि सिधि संपति नदीं सुहाई। उमगि अवध अंबुधि कहुँ आई।। मनिगन पुर नर नारि सुजाती। सुचि अमोल सुंदर सब भाँती।। कहि न जाइ कछु नगर बिभूती। जनु एतनिअ बिरंचि करतूती।। सब बिधि सब पुर लोग सुखारी। रामचंद मुख चंदु निहारी।। मुदित मातु सब सखीं सहेली। फलित बिलोकि मनोरथ बेली।। राम रूपु गुनसीलु सुभाऊ। प्रमुदित होइ देखि सुनि राऊ।।

இராமர் திருமணத்திற்குப் பின் இல்லம் திரும்பிய நாள் முதல், ஒவ்வொரு நாளும் புதிய மங்களங்களும் மேன்மேலும் வளரும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு வந்தது. பதினான்கு உலகங்களும் பெரும் கண்டங்களும் உள்ள இந்த பூமி முழுவதும், நற்செயல்களின் மேகங்கள் மகிழ்ச்சி மழையைப் பொழிந்தன. செல்வங்களும் அற்புத சக்திகளும் எல்லா ஐஸ்வரியங்களும் நதிகளைப் போல வீற்றிருந்தன; அயோத்தி கடலைப் போல நிரம்பி வழிந்தது. அந்த நகரத்தில் உயர்குலத்தில் பிறந்த ஆண்களும் பெண்களும் மாணிக்கங்களைப் போல, தூய்மையானவர்களாக, விலைமதிப்பற்றவர்களாக, எல்லா வகையிலும் அழகானவர்களாக இருந்தனர். அந்த நகரத்தின் மகிமையை சொல்ல இயலாது; அது பிரம்மாவே படைத்தது போல் தோன்றியது. நகரத்தின் அனைத்து மக்களும் எல்லா வகையிலும் மகிழ்ச்சியுடன், இராமரின் முகச்சந்திரனைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். அனைத்து தாய்மார்களும் அன்பான தோழிகளும் மகிழ்ந்தனர், அவர்களின் மனதின் விருப்பங்கள் நிறைவேறின. இராமரின் அழகையும் குணங்களையும் உன்னத இயல்பையும் கண்டு கேட்டு, மன்னரே மகிழ்ச்சியில் மூழ்கினார்.

Verse 4 (दोहा/सोरठा)

सब कें उर अभिलाषु अस कहहिं मनाइ महेसु। आप अछत जुबराज पद रामहि देउ नरेसु।।1।।

அனைவரின் இதயத்திலும் ஒரே ஒரு ஆசை இருந்தது, அவர்கள் சிவபெருமானை மனம் மகிழ்வித்த பின் இவ்வாறு கூறினர்: மன்னரே, நீங்கள் உங்களுக்காக எதையும் விரும்பாமல், இராமரை யுவராஜாவாக பட்டம் சூட்ட வேண்டும்.

Verse 5 (चौपाई)

एक समय सब सहित समाजा। राजसभाँ रघुराजु बिराजा।। सकल सुकृत मूरति नरनाहू। राम सुजसु सुनि अतिहि उछाहू।। नृप सब रहहिं कृपा अभिलाषें। लोकप करहिं प्रीति रुख राखें।। तिभुवन तीनि काल जग माहीं। भूरि भाग दसरथ सम नाहीं।। मंगलमूल रामु सुत जासू। जो कछु कहिज थोर सबु तासू।। रायँ सुभायँ मुकुरु कर लीन्हा। बदनु बिलोकि मुकुट सम कीन्हा।। श्रवन समीप भए सित केसा। मनहुँ जरठपनु अस उपदेसा।। नृप जुबराज राम कहुँ देहू। जीवन जनम लाहु किन लेहू।।

ஒரு சமயத்தில் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடினர், ரகு குலத்தின் மன்னர் அரசவையில் எழுந்தருளினார். அவர் எல்லா நற்குணங்களின் உருவமாகவும், மனிதர்களின் தலைவராகவும் இருந்தார்; இராமரின் நற்பெயரைக் கேட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அனைத்து மன்னர்களும் கருணையுடன் நல்வாழ்த்துகளை அளித்தனர், மக்களிடம் அன்பு காட்டி நம்பிக்கையைப் பெற்றனர். மூன்று உலகங்களிலும், மூன்று காலங்களிலும், தசரதருக்கு இணையான பெரும் பாக்கியம் வேறு யாருக்கும் இல்லை. எல்லா மங்களங்களுக்கும் மூலமான இராமர் அவரது மகன்; எது சொல்லப்பட்டாலும், அனைத்தும் அவருடன் ஒப்பிடும்போது சிறியதே. மன்னர் தன் இயல்பான கருணையுடன் கையில் கண்ணாடியை எடுத்தார்; தன் முகத்தைப் பார்த்து, முடிசூட்டப்பட்டது போல் தோன்றியது. அவரது காதுகளுக்கு அருகில் வெள்ளை முடிகள் தோன்றின, முதுமை அவருக்கு அப்படியே அறிவுரை கூறுவது போல் இருந்தது. மன்னா, இராமரை யுவராஜாவாக நியமிக்கவும்; வாழ்க்கையிலும் பிறப்பிலும் நீங்கள் என்ன பயன் பெறுகிறீர்கள்?

Verse 6 (दोहा/सोरठा)

यह बिचारु उर आनि नृप सुदिनु सुअवसरु पाइ। प्रेम पुलकि तन मुदित मन गुरहि सुनायउ जाइ।।2।।

இந்த எண்ணத்தை தன் இதயத்தில் கொண்டு வந்து, நல்ல நாளையும் உகந்த நேரத்தையும் கண்டறிந்து, மன்னர் தன் உடல் அன்பால் புளகாங்கிதமடைந்து, இதயம் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, தன் குருவிடம் சென்று அதை தெரிவித்தார்.

Verse 7 (चौपाई)

कहइ भुआलु सुनिअ मुनिनायक। भए राम सब बिधि सब लायक।। सेवक सचिव सकल पुरबासी। जे हमारे अरि मित्र उदासी।। सबहि रामु प्रिय जेहि बिधि मोही। प्रभु असीस जनु तनु धरि सोही।। बिप्र सहित परिवार गोसाईं। करहिं छोहु सब रौरिहि नाई।। जे गुर चरन रेनु सिर धरहीं। ते जनु सकल बिभव बस करहीं।। मोहि सम यहु अनुभयउ न दूजें। सबु पायउँ रज पावनि पूजें।। अब अभिलाषु एकु मन मोरें। पूजहि नाथ अनुग्रह तोरें।। मुनि प्रसन्न लखि सहज सनेहू। कहेउ नरेस रजायसु देहू।।

பூமியின் தலைவர் கூறினார்: முனிவர்களின் தலைவரே, என்னைக் கேளுங்கள். இராமர் எல்லா வகையிலும் தகுதியானவராக மாறியுள்ளார். என் பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள், நகரத்தின் அனைத்து மக்கள், என் எதிரிகள், நண்பர்கள், அல்லது அலட்சியமானவர்கள் அனைவரும் என்னை நேசிப்பது போலவே இராமரையும் நேசிக்கின்றனர்; அவர் என் ஆசியே உடல் தாங்கி வந்தது போல் நடந்து கொள்கிறார். பிராமணர்கள் தங்கள் குடும்பங்களுடன் அவரிடம் அன்பு கொண்டுள்ளனர், உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிவார்கள். குருவின் திருவடித் தூளியை தலையில் தரிப்பவர்கள், அனைத்து செல்வங்களையும் தங்கள் வசம் வைத்திருப்பார்கள். வேறு யாரும் எனக்கு இருக்கும் அன்பை உணரவில்லை; அவரது திருவடித் தூளியை வழிபட்டு நான் அனைத்தையும் பெற்றுள்ளேன். இப்போது என் மனதில் ஒரே ஒரு விருப்பம் உள்ளது: நாதா, நீங்கள் கருணையுடன் உங்கள் ஆசியை அருள வேண்டும். முனிவர் இயல்பாகவே மகிழ்ந்து அன்புடன் இருப்பதைக் கண்டு, மன்னர் தான் விரும்புவதைக் கேட்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

Verse 8 (दोहा/सोरठा)

राजन राउर नामु जसु सब अभिमत दातार। फल अनुगामी महिप मनि मन अभिलाषु तुम्हार।।3।।

மன்னா, உங்கள் பெயரும் புகழும் விரும்பப்படும் அனைத்தையும் தருபவை. மன்னர்களில் மாணிக்கமே, உங்கள் மனதின் விருப்பம் நிறைவேறுவதாக.

Verse 9 (चौपाई)

सब बिधि गुरु प्रसन्न जियँ जानी। बोलेउ राउ रहँसि मृदु बानी।। नाथ रामु करिअहिं जुबराजू। कहिअ कृपा करि करिअ समाजू।। मोहि अछत यहु होइ उछाहू। लहहिं लोग सब लोचन लाहू।। प्रभु प्रसाद सिव सबइ निबाहीं। यह लालसा एक मन माहीं।। पुनि न सोच तनु रहउ कि जाऊ। जेहिं न होइ पाछें पछिताऊ।। सुनि मुनि दसरथ बचन सुहाए। मंगल मोद मूल मन भाए।। सुनु नृप जासु बिमुख पछिताहीं। जासु भजन बिनु जरनि न जाहीं।। भयउ तुम्हार तनय सोइ स्वामी। रामु पुनीत प्रेम अनुगामी।।

குரு எல்லா வகையிலும் மனம் மகிழ்ந்துள்ளார் என்பதை இதயத்தில் அறிந்து, மன்னர் மென்மையான, புன்னகை தவழும் சொற்களுடன் பேசினார். நாதா, இராமரை யுவராஜாவாக ஆக்குவோம். உங்கள் கருணையைக் காட்டி, சபையை ஏற்பாடு செய்வோம். இதுவே என் இதயத்தின் மகிழ்ச்சி; அனைத்து மக்களும் தங்கள் கண்களின் இன்பத்தைப் பெறுவார்கள். இறைவனின் கிருபையால் அனைத்தும் நிறைவேறும்; இதுவே என் மனதில் உள்ள ஒரே ஆசை. பின்னர் நான் இதைச் செய்யவில்லையே என்று வருந்த வேண்டாம்; செய்யாததற்கு வருத்தம் ஏற்படும். தசரதரின் அழகிய சொற்களைக் கேட்டு, முனிவரின் இதயம் மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் நிரம்பியது, அனைத்து மங்களங்களுக்கும் மூலமாக. மன்னா, கேளுங்கள்: அவரை விட்டு முகம் திருப்புபவர்கள் வருத்தப்படுவார்கள்; துன்பத்திலும் கூட கைவிட முடியாத வழிபாடு அவருக்கு உண்டு. அவரே உங்கள் மகனாக பிறந்துள்ளார், அந்த இறைவன், புனிதமான இராமர், அன்பைப் பின்பற்றுபவர்.

Verse 10 (दोहा/सोरठा)

बेगि बिलंबु न करिअ नृप साजिअ सबुइ समाजु। सुदिन सुमंगलु तबहिं जब रामु होहिं जुबराजु।।4।।

மன்னா, தாமதம் செய்யாதீர்கள்; முழு சபையையும் ஏற்பாடு செய்யுங்கள். இராமர் யுவராஜாவாகும் நாள் மட்டுமே நல்ல நாளும் மங்களமான நாளும் ஆகும்.

Verse 11 (चौपाई)

मुदित महिपति मंदिर आए। सेवक सचिव सुमंत्रु बोलाए।। कहि जयजीव सीस तिन्ह नाए। भूप सुमंगल बचन सुनाए।। जौं पाँचहि मत लागै नीका। करहु हरषि हियँ रामहि टीका।। मंत्री मुदित सुनत प्रिय बानी। अभिमत बिरवँ परेउ जनु पानी।। बिनती सचिव करहि कर जोरी। जिअहु जगतपति बरिस करोरी।। जग मंगल भल काजु बिचारा। बेगिअ नाथ न लाइअ बारा।। नृपहि मोदु सुनि सचिव सुभाषा। बढ़त बौंड़ जनु लही सुसाखा।।

மகிழ்ச்சியுற்ற மன்னர் அரண்மனைக்கு வந்து தன் பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள் மற்றும் சுமந்திரரை அழைத்தார். அவர்களுக்கு வெற்றியும் நீண்ட ஆயுளும் வாழ்த்தினார், அவர்கள் தலை வணங்கினர்; மன்னர் மங்களமான சொற்களைப் பேசினார். உங்கள் ஐந்து பேரின் ஆலோசனையும் நல்லதாக இருந்தால், மகிழ்ச்சியுடன் இராமரின் நெற்றியில் திலகமிடுங்கள். அமைச்சர்கள் அவரது கருணைமிகு சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்தனர்; அவர்களின் ரகசிய விருப்பம் நிறைவேறியது, வறண்ட நிலத்தில் நீர் பெய்வது போல. அமைச்சர்கள் கைகளைக் கூப்பி வேண்டினர்: உலகின் தலைவரே, கோடி ஆண்டுகள் வாழ்க. உலக நலனுக்காகவும் நல்ல நோக்கத்திற்காகவும் இது சிந்திக்கப்பட்டுள்ளது; நாதா, தாமதப்படுத்த வேண்டாம், ஒத்திப் போட வேண்டாம். அமைச்சர்களின் அழகிய உரையைக் கேட்டு, மன்னரின் மகிழ்ச்சி அதிகரித்தது, புதிய தளிர்களைப் பெற்ற மரம் போல.

Verse 12 (दोहा/सोरठा)

कहेउ भूप मुनिराज कर जोइ जोइ आयसु होइ। राम राज अभिषेक हित बेगि करहु सोइ सोइ।।5।।

மன்னர் கூறினார்: முனிவரே, என்ன கட்டளை அளிக்கப்படுகிறதோ, அதை எல்லாம் இராமரின் ஆட்சிப் பட்டாபிஷேகத்திற்காக உடனே செய்யுங்கள்.

Verse 13 (चौपाई)

हरषि मुनीस कहेउ मृदु बानी। आनहु सकल सुतीरथ पानी।। औषध मूल फूल फल पाना। कहे नाम गनि मंगल नाना।। चामर चरम बसन बहु भाँती। रोम पाट पट अगनित जाती।। मनिगन मंगल बस्तु अनेका। जो जग जोगु भूप अभिषेका।। बेद बिदित कहि सकल बिधाना। कहेउ रचहु पुर बिबिध बिताना।। सफल रसाल पूगफल केरा। रोपहु बीथिन्ह पुर चहुँ फेरा।। रचहु मंजु मनि चौकें चारू। कहहु बनावन बेगि बजारू।। पूजहु गनपति गुर कुलदेवा। सब बिधि करहु भूमिसुर सेवा।।

மகிழ்ச்சியுடன் முனிவர் மென்மையான சொற்களைக் கூறினார்: "பெறுவதற்கு அரிதான அனைத்துப் பொருட்களையும் கொண்டு வாருங்கள்." மூலிகைகள், வேர்கள், பூக்கள், பழங்கள், துணிகள்; பல மங்களகரமான பொருட்களைப் பெயர் கூறி எண்ணுங்கள். வால்வாய்கள், பலவகை ஆடைகள், பட்டுத் துணிகள், எண்ணற்ற வகைகளில் நுண்ணிய துணிகள். மணிகளும் பல மங்களகரமான பொருட்களும், அரசனின் முடிசூட்டு விழாவிற்குத் தகுந்த அனைத்தும். வேதங்களில் அறியப்பட்ட அனைத்து முறைகளையும் அவர்களுக்குக் கூறி, நகரில் பலவகையான மண்டபங்களை அமைக்குமாறு பணித்தார். "நகரின் நான்கு புறங்களிலும் உள்ள தெருக்களில் கனிகள் நிறைந்த மாமரங்கள், பாக்கு மரங்கள், வாழை மரங்கள் நடுங்கள்." "அழகிய மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சதுரங்களையும் அழகிய முற்றங்களையும் அமையுங்கள்; சந்தைகளைத் தாமதமின்றி அமைக்குமாறு கூறுங்கள்." "விநாயகரை, குருவை, குலதெய்வங்களை வழிபடுங்கள்; நாட்டின் அரசருக்கு அனைத்துச் சேவைகளையும் செய்யுங்கள்."

Verse 14 (दोहा/सोरठा)

ध्वज पताक तोरन कलस सजहु तुरग रथ नाग। सिर धरि मुनिबर बचन सबु निज निज काजहिं लाग।।6।।

கொடிகள், பதாகைகள், வளைவுகள், கலசங்களை அமையுங்கள்; குதிரைகள், தேர்கள், யானைகளை அலங்கரியுங்கள். பெரிய முனிவரின் சொற்களை மனதில் கொண்டு, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தங்கள் பணிகளில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 15 (चौपाई)

जो मुनीस जेहि आयसु दीन्हा। सो तेहिं काजु प्रथम जनु कीन्हा।। बिप्र साधु सुर पूजत राजा। करत राम हित मंगल काजा।। सुनत राम अभिषेक सुहावा। बाज गहागह अवध बधावा।। राम सीय तन सगुन जनाए। फरकहिं मंगल अंग सुहाए।। पुलकि सप्रेम परसपर कहहीं। भरत आगमनु सूचक अहहीं।। भए बहुत दिन अति अवसेरी। सगुन प्रतीति भेंट प्रिय केरी।। भरत सरिस प्रिय को जग माहीं। इहइ सगुन फलु दूसर नाहीं।। रामहि बंधु सोच दिन राती। अंडन्हि कमठ ह्रदउ जेहि भाँती।।

முனிவர்களின் தலைவர் யாருக்கு எந்தக் கட்டளையைக் கொடுத்தாரோ, அந்தப் பணியை அவர் முதலில் செய்தார். அரசர் பிராமணர்கள், சான்றோர், தேவர்களை வழிபட்டு, இராமருக்கு நலனும் மங்களமும் தரும் செயல்களைச் செய்தார். இராமரின் மங்களகரமான முடிசூட்டு விழாவைக் கேட்டு, அயோத்தி இசைக்கருவிகளின் ஒலிகளாலும் பெரும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரம்பியது. இராமர் மற்றும் சீதையின் உடல்களில் மங்களகரமான அறிகுறிகள் தோன்றின; அவர்களின் அழகிய உறுப்புகள் நல்ல சகுனங்களால் நடுங்கின. அன்பால் பரவசமடைந்து ஒருவருக்கொருவர் பேசினர்; இவை பரதனின் வருகையைக் குறிக்கும் அறிகுறிகளாக இருந்தன. பல நாட்கள் பெரும் எதிர்பார்ப்புடன் கழிந்தன; சகுனங்கள் அன்பானவரைச் சந்திக்கும் உறுதியைத் தந்தன. உலகில் பரதனைப் போல அன்பானவர் வேறு யாரும் இல்லை; இதுவே சகுனங்களின் பயன், வேறு எதுவும் இல்லை. இராமர் தன் தம்பியைப் பற்றி இரவும் பகலும் சிந்திக்கிறார், ஆமை தன் முட்டைகளை இதயத்தில் பாதுகாப்பது போல.

Verse 16 (दोहा/सोरठा)

एहि अवसर मंगलु परम सुनि रहँसेउ रनिवासु। सोभत लखि बिधु बढ़त जनु बारिधि बीचि बिलासु।।7।।

இந்த மங்களகரமான தருணத்தில், உன்னதமான நற்பேற்றைக் கேட்டு அரண்மனை மகிழ்ந்தது; அது அழகாகப் பிரகாசித்தது, அலைகளுக்கு நடுவே விளையாடும் கடல் போலவும், தன் ஒளியை அதிகரிக்கும் நிலவு போலவும் தோன்றியது.

Verse 17 (चौपाई)

प्रथम जाइ जिन्ह बचन सुनाए। भूषन बसन भूरि तिन्ह पाए।। प्रेम पुलकि तन मन अनुरागीं। मंगल कलस सजन सब लागीं।। चौकें चारु सुमित्राँ पुरी। मनिमय बिबिध भाँति अति रुरी।। आनँद मगन राम महतारी। दिए दान बहु बिप्र हँकारी।। पूजीं ग्रामदेबि सुर नागा। कहेउ बहोरि देन बलिभागा।। जेहि बिधि होइ राम कल्यानू। देहु दया करि सो बरदानू।। गावहिं मंगल कोकिलबयनीं। बिधुबदनीं मृगसावकनयनीं।।

முதலில் சென்று செய்தியை அறிவித்தவர்கள் ஆபரணங்கள் மற்றும் ஆடைகளை ஏராளமாகப் பெற்றனர். அன்பால் பரவசமடைந்து, உடலும் மனமும் பக்தியால் நிரம்பி, அனைவரும் மங்களகரமான மகிழ்ச்சிக் கலசங்களாயினர். சுமித்திரையின் இருப்பிடம் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது, மணிகளால் பலவகையில் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிகவும் அழகாக இருந்தது. இராமரின் தாயார், மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி, பிராமணர்களுக்கு ஏராளமான கொடைகளை வழங்கி அவர்களை மகிழச் செய்தார். கிராமத் தெய்வங்கள், தேவர்கள், நாகங்களை வழிபட்டு, மீண்டும் "எனக்கு ஒரு பாக்கியசாலியான மகனைத் தாருங்கள்" என்றார். "இராமரின் நலன் எவ்வாறு நிறைவேறுமோ அவ்வாறு கருணை காட்டி அந்த ஆசீர்வாதத்தை வழங்குங்கள்." குயில்களும் பிற பறவைகளும் மங்களகரமான பாடல்களைப் பாடின; நிலவு முகம் கொண்ட பெண்களும் மான் கண்கள் கொண்ட இளம் பெண்களும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 18 (दोहा/सोरठा)

राम राज अभिषेकु सुनि हियँ हरषे नर नारि। लगे सुमंगल सजन सब बिधि अनुकूल बिचारि।।8।।

இராமரின் அரச முடிசூட்டு விழாவைக் கேட்டு, ஆண்களும் பெண்களும் தங்கள் இதயங்களில் மகிழ்ந்தனர்; அனைத்து நல்லோரும் ஒவ்வொரு வகையிலும் சாதகமானதைக் கருத்தில் கொண்டு மங்களகரமான விழாக்களைத் தொடங்கினர்.

Verse 19 (चौपाई)

तब नरनाहँ बसिष्ठु बोलाए। रामधाम सिख देन पठाए।। गुर आगमनु सुनत रघुनाथा। द्वार आइ पद नायउ माथा।। सादर अरघ देइ घर आने। सोरह भाँति पूजि सनमाने।। गहे चरन सिय सहित बहोरी। बोले रामु कमल कर जोरी।। सेवक सदन स्वामि आगमनू। मंगल मूल अमंगल दमनू।। तदपि उचित जनु बोलि सप्रीती। पठइअ काज नाथ असि नीती।। प्रभुता तजि प्रभु कीन्ह सनेहू। भयउ पुनीत आजु यहु गेहू।। आयसु होइ सो करौं गोसाई। सेवक लहइ स्वामि सेवकाई।।

அப்போது அரசர் வசிஷ்டரை அழைத்து, இராமரின் இருப்பிடத்திற்கு அறிவுரை வழங்க அனுப்பினார். குருவின் வருகையைக் கேட்டு, ரகு குலத்தின் தலைவர் வாயிலுக்குச் சென்று அவரது பாதங்களில் தலை வணங்கினார். மரியாதையுடன் அர்க்கியம் வழங்கி அவரை இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்து, பதினாறு வகைகளில் மரியாதை செய்து வழிபட்டார். பின்னர் சீதையுடன் சேர்ந்து அவரது பாதங்களைப் பிடித்து, இராமர் தன் தாமரை போன்ற கைகளைக் கூப்பி பேசினார். "சேவகனின் இல்லத்திற்கு சுவாமியின் வருகை எல்லா நற்பேறுகளுக்கும் மூலமாகவும், எல்லாத் தீய விதிகளையும் அழிப்பவராகவும் இருக்கிறது. இருப்பினும் அன்புடன் கேட்பது பொருத்தமானது: சேவகன் என்ன பணி செய்ய வேண்டும்? இதுவே சுவாமியின் வழி. நீங்கள் உங்கள் அரச அதிகாரத்தை விட்டு, சுவாமியாக அன்பு காட்டினீர்கள்; இன்று இந்த இல்லம் புனிதமாக மாறியுள்ளது. என்ன கட்டளை இருந்தாலும், அதை நான் செய்வேன், ஐயா; சேவகன் தன் சுவாமியின் சேவையைப் பெறுகிறான்."

Verse 20 (दोहा/सोरठा)

सुनि सनेह साने बचन मुनि रघुबरहि प्रसंस। राम कस न तुम्ह कहहु अस हंस बंस अवतंस।।9।।

முனிவரின் அன்பும் மென்மையான அறிவுரையும் நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டு, ரகுக்களின் தலைவரைப் போற்றி, சீதை கேட்டார்: "நீங்கள் ஏன் இராமரை இவ்வாறு பேசக்கூடாது? அவர் அன்னம் போன்ற ரகு குலத்தின் அணிகலன்."