Sukta 127

Mantra 1

खिलानि । इ॒दं जना॒ उप॑ श्रुत॒ नरा॒शंस॒ स्तवि॑ष्यते । ष॒ष्टिं स॒हस्रा॑ नव॒तिं च॑ कौरम॒ आ रु॒शमे॑षु दद्महे

Słuchajcie tego, ludzie, zbliżcie się i słuchajcie: Narąśansa będzie wychwalany. Sześćdziesiąt tysięcy i dziewięćdziesiąt więcej, dar Kuru, temu Ruszy wśród nich ofiarujemy.

Mantra 2

उष्ट्रा॒ यस्य॑ प्रवा॒हणो॑ व॒धूम॑न्तो द्वि॒र्दश॑ । व॒र्ष्मा रथ॑स्य॒ नि जि॑हीडते दि॒व ई॒षमा॑णा उप॒स्पृशः॑

Wielbłądy są jego pociągowym zaprzęgiem, z pannami w orszaku, dwudziestoma dwoma. Wysoka rama rydwanu stoi pewnie; ku niebu się wznoszą, zbliżając się, by dotknąć.

Mantra 3

ए॒ष इ॒षाय॑ मामहे श॒तं नि॒ष्कान् दश॒ स्रजः॑ । त्रीणि॑ श॒तान्यर्व॑तां स॒हस्रा॒ दश॒ गोना॑म्

To dla naszego umocnienia głosimy: sto sztuk złota niszka, dziesięć girland. Trzy setki koni i dziesięć tysięcy krów.

Mantra 4

वच्य॑स्व रेभ॑ वच्यस्व वृ॒क्षे न प॒क्वे श॒कुनः॑ । नष्टे॑ जि॒ह्वा च॑र्चरीति क्षु॒रो न भु॒रिजो॑रिव

Przemów, o Rebho, przemów wyraźnie, jak ptak na dojrzałym drzewie. Choć język zginął, szczebiocze szorstko, jak brzytwa, jakby Bhuridża.

Mantra 5

प्र रे॒भासो॑ मनी॒षा वृषा॒ गाव॑ इवेरते । अ॒मो॒त॒पुत्र॑का ए॒षाम॒मोत॑ गा॒ इवा॑सते

Wysuwają się myśli śpiewaków natchnione, jak byki, jak krowy są pędzone. Synowie Amoty, z nich, krowy Amoty, jakby, przebywają w bezpiecznym schowku.

Mantra 6

प्र रे॑भ॒ धीं भ॑रस्व गो॒विदं॑ वसु॒विद॑म्। दे॒व॒त्रेमां वाचं॑ स्रीणी॒हीषु॒र्नावी॑र॒स्तार॑म्

Naprzód, o Śpiewaku, przynieś natchnioną myśl, zdobywcę krów, zdobywcę pięknego bogactwa. Ku bogom zaostrz tę mowę, jak strzałę, (i) statek ze swoim sternikiem dla przeprawy.

Mantra 7

राज्ञो॑ विश्व॒जनी॑नस्य॒ यो दे॒वोऽमर्त्यां॒ अति॑ । वै॒श्वा॒न॒रस्य॒ सुष्टु॑ति॒मा सु॒नोता॑ परि॒क्षितः॑

Dla Króla, pana wszystkich ludzi, dla tego Boga, który przekracza sferę nieśmiertelną, wyciśnij, wydaj, piękną chwałę Waiśwanary, (uwielbienie) Parikszita.

Mantra 8

प॒रि॒च्छिन्नः॒ क्षेम॑मकरो॒त् तम॒ आस॑नमा॒चर॑न्। कुला॑यन् कृ॒ण्वन् कौर॑व्यः॒ पति॒र्वद॑ति जा॒यया॑

Otoczony murem, uczynił bezpieczeństwo; to miejsce zajął w zwykłym porządku. Gniazdując, budując, książę Kuru, pan, mówi ze swoją żoną.

Mantra 9

क॒त॒रत् त॒ आ ह॑राणि॒ दधि॒ मन्थां॑ परि॒ श्रुत॑म्। जा॒याः पतिं॒ वि पृ॑च्छति रा॒ष्ट्रे राज्ञः॑ परि॒क्षितः॑

'Co mam ci tu przynieść, zsiadłe mleko, czy słynny daleko i szeroko napój maślany?' Tak żona pyta swego pana, w królestwie Króla Parikszita.

Mantra 10

अ॒भीवस्वः॒ प्र जि॑हीते॒ यवः॑ प॒क्वः प॒थो बिल॑म्। जनः॒ स भ॒द्रमेध॑ति रा॒ष्ट्रे राज्ञः॑ परि॒क्षितः॑

W sposób obfitujący w bogactwo dojrzały jęczmień jest unoszony; droga jest oczyszczona z dołu. Ludzie ci rozwijają się w błogim dobru, w królestwie króla Parikszita.

Mantra 11

इन्द्रः॑ का॒रुम॑बूबुध॒दुत्ति॑ष्ठ॒ वि च॑रा॒ जन॑म्। ममेदु॒ग्रस्य॒ चर्कृ॑धि॒ सर्व॒ इत् ते॑ पृणाद॒रिः

Indra został przebudzony przez Śpiewaka: powstań, idź naprzód i krąż między ludźmi. Dla mnie, tak, dla Groźnego, dokonaj tego: każdy nieprzyjaciel jedynie napełni cię hołdem.

Mantra 12

इ॒ह गावः॒ प्रजा॑यध्वमि॒हाश्वा इ॒ह पूरु॑षाः । इ॒हो स॒हस्र॑दक्षि॒णोऽपि॑ पू॒षा नि षी॑दति

Tu niech krowy rodzą; tu niech konie, tu niech ludzie się rozmnażają. Tu też niech Pūṣan, bogaty w tysiące darów, zasiada pośród nas.

Mantra 13

नेमा इ॑न्द्र॒ गावो॑ रिष॒न् मो आ॒सां गोप॑ रीरिषत्। मासा॑म॒मित्र॒युर्जन॒ इन्द्र॒ मा स्ते॒न ई॑शत

Niech te krowy, o Indro, nie będą skrzywdzone; niech ich pasterz im nie zaszkodzi. Niech żaden człowiek o wrogim umyśle nie ma nad nimi władzy; o Indro, niech złodziej nie będzie ich panem.

Mantra 14

उप॑ नो न रमसि॒ सूक्ते॑न॒ वच॑सा व॒यं भ॒द्रेण॒ वच॑सा व॒यम्। वना॑दधिध्व॒नो गि॒रो न रि॑ष्येम क॒दा च॒न

Przybliż się i raduj się nami przez dobrze wypowiedzianą mowę, przez pomyślną mowę, my sami. Z lasu, z głosów głośno rozbrzmiewających, niechmy nigdy w żadnym czasie nie doznamy krzywdy.