Sukta 127

Mantra 1

खिलानि । इ॒दं जना॒ उप॑ श्रुत॒ नरा॒शंस॒ स्तवि॑ष्यते । ष॒ष्टिं स॒हस्रा॑ नव॒तिं च॑ कौरम॒ आ रु॒शमे॑षु दद्महे

மக்களே, இதைக் கேளுங்கள்; அருகே வந்து கவனமாகக் கேளுங்கள்—நராஶம்ஸன் புகழப்படுவான். அறுபதாயிரமும் மேலும் தொண்ணூறும்—குரு-தானம்—இவற்றில் இருந்து ரூஷ (ரூஷ) என்பவருக்கு நாம் அளிக்கிறோம்.

Mantra 2

उष्ट्रा॒ यस्य॑ प्रवा॒हणो॑ व॒धूम॑न्तो द्वि॒र्दश॑ । व॒र्ष्मा रथ॑स्य॒ नि जि॑हीडते दि॒व ई॒षमा॑णा उप॒स्पृशः॑

அவனுடைய முன்னே இழுக்கும் அணியாக ஒட்டகங்கள் உள்ளன; பின்னே மணப்பெண்கள்—இரு-பத்து (இருபது) எண்ணிக்கையில். தேரின் உயர்ந்த கட்டமைப்பு உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது; அவர்கள் விண்ணை நோக்கி ஏங்கியவாறு, அருகே வந்து தொட முயன்று இழுக்கின்றனர்.

Mantra 3

ए॒ष इ॒षाय॑ मामहे श॒तं नि॒ष्कान् दश॒ स्रजः॑ । त्रीणि॑ श॒तान्यर्व॑तां स॒हस्रा॒ दश॒ गोना॑म्

இது நம் வலவிருத்திக்காக நாம் போற்றுகிறோம்—நூறு நிஷ்க (பொன் நாணயங்கள்), பத்து ஸ்ரஜः (மாலைகள்). குதிரைகள் மூன்றுநூறு, மேலும் பசுக்கள் பத்தாயிரம்.

Mantra 4

वच्य॑स्व रेभ॑ वच्यस्व वृ॒क्षे न प॒क्वे श॒कुनः॑ । नष्टे॑ जि॒ह्वा च॑र्चरीति क्षु॒रो न भु॒रिजो॑रिव

ஏ ரேபா! பேசு, தெளிவாகப் பேசு; பழுத்த மரத்தில் அமர்ந்த பறவைபோல். நாவு அழிந்தாலும் அது கடுமையாகச் சத்தமிடுகிறது—புரிஜனுடைய கத்தி (க்ஷுர) போல.

Mantra 5

प्र रे॒भासो॑ मनी॒षा वृषा॒ गाव॑ इवेरते । अ॒मो॒त॒पुत्र॑का ए॒षाम॒मोत॑ गा॒ इवा॑सते

ரேபர்கள் (பாடகர்கள்) உடைய ஊக்கமுற்ற மநீஷை முன்னே பொங்கி எழுகிறது; காளைகளைப் போல, பசுக்களைப் போல அவை தூண்டப்பட்டு இயங்குகின்றன. அமோதனின் புதல்வர்களுக்காக அமோதனின் பசுக்கள் போலவே அவை சேமித்து நிலைத்திருக்கும்.

Mantra 6

प्र रे॑भ॒ धीं भ॑रस्व गो॒विदं॑ वसु॒विद॑म्। दे॒व॒त्रेमां वाचं॑ स्रीणी॒हीषु॒र्नावी॑र॒स्तार॑म्

முன்னேறு, ஓ பாடகர் (ரேப), ஊக்கமூட்டும் ஞானத்தை (தீ) கொண்டு வா—மாடுகளை வெல்வோன், செல்வத்தை வெல்வோன். தேவர்களை நோக்கி இந்த வாக்கைத் தீட்டிவை—அம்புபோல்; மேலும் கடத்தலுக்காக, திசைநடத்துபவனுடன் கூடிய படகை (தாரம்) ஆயத்தப்படுத்து.

Mantra 7

राज्ञो॑ विश्व॒जनी॑नस्य॒ यो दे॒वोऽमर्त्यां॒ अति॑ । वै॒श्वा॒न॒रस्य॒ सुष्टु॑ति॒मा सु॒नोता॑ परि॒क्षितः॑

அந்த அரசனுக்காக—அனைவரின் ஆண்டவன்—அமர (வுலகம்) கடந்துச் செல்லும் அந்த தேவனுக்காக; வைஶ்வானரனின் அழகிய ஸ்துதியை—பரிக்ஷித்தின் (இந்த) புகழை—பிழிந்து/பிறப்பித்து வெளிப்படுத்து, கேட்கச் செய்.

Mantra 8

प॒रि॒च्छिन्नः॒ क्षेम॑मकरो॒त् तम॒ आस॑नमा॒चर॑न्। कुला॑यन् कृ॒ण्वन् कौर॑व्यः॒ पति॒र्वद॑ति जा॒यया॑

சுற்றிலும் வரையறுத்து அவன் க்ஷேமம் (பாதுகாப்பு) ஏற்படுத்தினான்; அந்த ஆசனத்தில் வழக்கமான முறையில் அமர்ந்தான். கூலாயம் (கூடு) அமைத்து, கட்டி எழுப்பிக் கொண்டே, கௌரவ்யன்—இல்லத்தரசன்—தன் ஜாயா (மனைவி) உடன் பேசுகிறான்.

Mantra 9

क॒त॒रत् त॒ आ ह॑राणि॒ दधि॒ मन्थां॑ परि॒ श्रुत॑म्। जा॒याः पतिं॒ वि पृ॑च्छति रा॒ष्ट्रे राज्ञः॑ परि॒क्षितः॑

‘உமக்காக எதை இங்கே கொண்டு வரட்டுமா—ததி (தயிர்)யா, அல்லது தொலைதூரம் வரை புகழ்பெற்ற மந்தா (மத்தப்பட்ட பானம்)யா?’—என்று ஜாயா தன் பதியைக் கேட்கிறாள், ராஜா பரிக்ஷித்தின் நாட்டில்.

Mantra 10

अ॒भीवस्वः॒ प्र जि॑हीते॒ यवः॑ प॒क्वः प॒थो बिल॑म्। जनः॒ स भ॒द्रमेध॑ति रा॒ष्ट्रे राज्ञः॑ परि॒क्षितः॑

செல்வம் பெருகும் முறையில் பழுத்த யவம் (பார்லி) எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது; பாதையிலிருந்த பில் (குழி) அகற்றப்படுகிறது. இவ்வஜனங்கள் (மக்கள்) மங்களமான நன்மையில் செழிக்கின்றனர், ராஜா பரிக்ஷித்தின் நாட்டில்.

Mantra 11

इन्द्रः॑ का॒रुम॑बूबुध॒दुत्ति॑ष्ठ॒ वि च॑रा॒ जन॑म्। ममेदु॒ग्रस्य॒ चर्कृ॑धि॒ सर्व॒ इत् ते॑ पृणाद॒रिः

பாடகர் (காரு) இந்திரனை விழித்தெழச் செய்தான்: எழுந்திரு, வெளியே செல், மக்களிடையே சுற்றிச் செல். எனக்காக—ஆம், அந்த உக்ரனுடைய—இக்காரியத்தை நிறைவேற்று; உன் ஒவ்வொரு பகைவரும் உன்னை (வரி/காணிக்கையால்) நிரப்புவான்.

Mantra 12

इ॒ह गावः॒ प्रजा॑यध्वमि॒हाश्वा इ॒ह पूरु॑षाः । इ॒हो स॒हस्र॑दक्षि॒णोऽपि॑ पू॒षा नि षी॑दति

இங்கே பசுக்கள் கன்றிடுக; இங்கே குதிரைகள்; இங்கே மனிதர்கள் பெருகுக. இங்கே ஆயிரம் தட்சிணை (ஆயிரம் தானங்கள்/பரிசுகள்) உடைய பூஷன் நம்மிடையே அமர்வானாக.

Mantra 13

नेमा इ॑न्द्र॒ गावो॑ रिष॒न् मो आ॒सां गोप॑ रीरिषत्। मासा॑म॒मित्र॒युर्जन॒ इन्द्र॒ मा स्ते॒न ई॑शत

இந்திரா, இப்பசுக்கள் சேதமடையாதிருக்கட்டும்; இவற்றின் கோபாலகனும் இவற்றைத் துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும். பகைமனம் கொண்ட எந்த மனிதனும் இவற்றின் மீது அதிகாரம் பெறாதிருக்கட்டும்; இந்திரா, திருடன் இவற்றின் அதிபதியாகாதிருக்கட்டும்.

Mantra 14

उप॑ नो न रमसि॒ सूक्ते॑न॒ वच॑सा व॒यं भ॒द्रेण॒ वच॑सा व॒यम्। वना॑दधिध्व॒नो गि॒रो न रि॑ष्येम क॒दा च॒न

ஏ (தேவ/சக்தியே), நன்றாகச் சொல்லப்பட்ட ஸூக்த-வாக்கினால் எங்களிடம் நெருங்கி எங்களுடன் மகிழ்வாயாக—மங்களமான வாக்கினால், நாமும். காடிலிருந்து, மேலும் பேரிரைச்சலான ஒலிகளிலிருந்து, எந்நேரமும் எங்களுக்கு சேதம் நேராதிருக்கட்டும்.