Sukta 127
Rishi: Khila/Anukramaṇī tradition uncertain; Book 20 often assigns Ṛgvedic attributions; here treated as ancillary laud-verse.
Devata: Nārāśaṃsa (personified praise; sometimes linked with Agni/ritual laudation)
Chandas: Triṣṭubh-like cadence (as in many RV-style laud verses; exact metrical diagnosis uncertain without full pada-count verification)
ଏହି ପୁସ୍ତକ-୨୦ର ଋଗ୍ବେଦୀୟ ଶୈଳୀର ସ୍ତୁତି-ସୂକ୍ତ ନାରାଶଂସକୁ—ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର “ସ୍ତୁତି” ଭାବେ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତ—କେନ୍ଦ୍ର କରି, ଏକ ବଡ଼ ରାଜକୀୟ/କୁରୁ ଦାନକୁ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବେ ଘୋଷଣା କରି ପବିତ୍ର କରେ; ଧନକୁ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ଯଶ (ଖ୍ୟାତି) ଓ ସାମାଜିକ ବୈଧତାରେ ପରିଣତ କରେ। ଦାନସ୍ତୁତି ସହିତ, ଏହା ସ୍ଥିର ସୁରକ୍ଷା (କ୍ଷେମ), ସୀମା-ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ, ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଦୃଢ଼ ଆଦର୍ଶକୁ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରଣ କରେ; ଶେଷରେ ଶୁଭ ବାଣୀ ଓ ଦେବୀୟ ପ୍ରୀତି ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଭ ଜଙ୍ଗଲୀ ଧ୍ୱନିରୁ ହାନି ଦୂର ହେଉ—ଏମିତି ଶାନ୍ତିକର ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଉପସଂହାର କରେ।
Kind of charm
Mantras
Mantra 1
खिलानि । इ॒दं जना॒ उप॑ श्रुत॒ नरा॒शंस॒ स्तवि॑ष्यते । ष॒ष्टिं स॒हस्रा॑ नव॒तिं च॑ कौरम॒ आ रु॒शमे॑षु दद्महे
ହେ ଜନମାନେ, ଏହା ଶୁଣ; ନିକଟକୁ ଆସି କାନ ଦିଅ: ନରାଶଂସଙ୍କ ସ୍ତୁତି ହେବ। ଷାଠି ହଜାର ଏବଂ ଆଉ ନବ୍ବେ—କୌରବଙ୍କ ଦାନ—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ରୂଶଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
Mantra 2
उष्ट्रा॒ यस्य॑ प्रवा॒हणो॑ व॒धूम॑न्तो द्वि॒र्दश॑ । व॒र्ष्मा रथ॑स्य॒ नि जि॑हीडते दि॒व ई॒षमा॑णा उप॒स्पृशः॑
ଯାହାଙ୍କ ଆଗୁଆ ଟାଣିବା ଦଳ ଉଷ୍ଟ୍ରମାନେ, ଏବଂ ପଛେ ବଧୂମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଣୀ—ଦ୍ୱିର୍ଦଶ (କୁଡ଼ି) ସଂଖ୍ୟାରେ। ରଥର ଉଚ୍ଚ ଢାଞ୍ଚା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟଦିଗକୁ ତାଣି, ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ନିକଟ ହୁଅନ୍ତି।
Mantra 3
ए॒ष इ॒षाय॑ मामहे श॒तं नि॒ष्कान् दश॒ स्रजः॑ । त्रीणि॑ श॒तान्यर्व॑तां स॒हस्रा॒ दश॒ गोना॑म्
ଏହାକୁ ଆମେ ବଳବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ: ଶତ ନିଷ୍କ (ସୁବର୍ଣ୍ଣ), ଦଶ ସ୍ରଜ (ମାଳା)। ତିନି ଶତ ଅଶ୍ୱ, ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ।
Mantra 4
वच्य॑स्व रेभ॑ वच्यस्व वृ॒क्षे न प॒क्वे श॒कुनः॑ । नष्टे॑ जि॒ह्वा च॑र्चरीति क्षु॒रो न भु॒रिजो॑रिव
ହେ ରେଭା, କହ; ସ୍ପଷ୍ଟ କହ—ପକ୍କା ଗଛ ଉପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି। ଜିଭ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କଠୋର ଭାବେ ଚର୍ଚର କରେ—ଭୁରିଜଙ୍କ ଖୁରା ପରି।
Mantra 5
प्र रे॒भासो॑ मनी॒षा वृषा॒ गाव॑ इवेरते । अ॒मो॒त॒पुत्र॑का ए॒षाम॒मोत॑ गा॒ इवा॑सते
ଗାୟକମାନଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ମନୀଷା ଆଗକୁ ଉଦ୍ଗୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ—ବୃଷଭମାନଙ୍କ ପରି; ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ପ୍ରେରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଅମୋତଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ—ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୋତଙ୍କ ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି (ଶକ୍ତିମାନ) ସ୍ଥିର ସଞ୍ଚୟରେ ବସିଥାଏ।
Mantra 6
प्र रे॑भ॒ धीं भ॑रस्व गो॒विदं॑ वसु॒विद॑म्। दे॒व॒त्रेमां वाचं॑ स्रीणी॒हीषु॒र्नावी॑र॒स्तार॑म्
ଆଗକୁ ବଢ଼, ହେ ଗାୟକ (ରେଭ), ପ୍ରେରିତ ଧୀ (ଧ୍ୟାନ-ବୁଦ୍ଧି) ଆଣ—ଗୋବିଦଂ, ବସୁବିଦଂ। ଦେବମୁଖୀ ଏହି ବାଣୀକୁ—ତୀର ପରି—ତୀକ୍ଷ୍ଣ କର; ଏବଂ ପାର ହେବା ପାଇଁ ନାଉ ଓ ତାହାର ନାବିକ (ସ୍ତାର) ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।
Mantra 7
राज्ञो॑ विश्व॒जनी॑नस्य॒ यो दे॒वोऽमर्त्यां॒ अति॑ । वै॒श्वा॒न॒रस्य॒ सुष्टु॑ति॒मा सु॒नोता॑ परि॒क्षितः॑
ରାଜା ପାଇଁ—ସର୍ବଜନାଧିପତି ପାଇଁ—ସେ ଦେବ ପାଇଁ ଯିଏ ଅମର୍ତ୍ୟ (ଅମର) ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତିକୁ ଚାପି ବାହାର କର—ପ୍ରସୂତ କର—ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ (ଏହି) ପ୍ରଶଂସାକୁ।
Mantra 8
प॒रि॒च्छिन्नः॒ क्षेम॑मकरो॒त् तम॒ आस॑नमा॒चर॑न्। कुला॑यन् कृ॒ण्वन् कौर॑व्यः॒ पति॒र्वद॑ति जा॒यया॑
ପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ସେ କ୍ଷେମ (ସୁରକ୍ଷା) ସ୍ଥାପନ କଲା; ଏବଂ ସେହି ଆସନକୁ ରୀତିଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରି ଅଧିଷ୍ଠିତ ହେଲା। କୁଲାୟ (ଘୋସା) ଗଢ଼ୁଥିବା, ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବା—କୌରବ୍ୟ ରାଜକୁମାର, ପତି/ସ୍ୱାମୀ—ନିଜ ଜାୟା ସହ କଥା କହେ।
Mantra 9
क॒त॒रत् त॒ आ ह॑राणि॒ दधि॒ मन्थां॑ परि॒ श्रुत॑म्। जा॒याः पतिं॒ वि पृ॑च्छति रा॒ष्ट्रे राज्ञः॑ परि॒क्षितः॑
“ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ କ’ଣ ଆଣିଦେବି—ଦଧି (ଦହି), କିମ୍ବା ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଥିତ ପାନୀୟ (ମନ୍ଥା)?” ଏଭଳି ଜାୟା ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ପଚାରେ—ରାଜା ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ।
Mantra 10
अ॒भीवस्वः॒ प्र जि॑हीते॒ यवः॑ प॒क्वः प॒थो बिल॑म्। जनः॒ स भ॒द्रमेध॑ति रा॒ष्ट्रे राज्ञः॑ परि॒क्षितः॑
ସମୃଦ୍ଧିଭାବେ ପକ୍କ ଯବ (ବାର୍ଲି) ବହନ କରାଯାଏ; ପଥରୁ ଗର୍ତ୍ତ/ବିଲକୁ ସଫା କରାଯାଏ। ଜନମାନେ—ଏମାନେ—ମଙ୍ଗଳମୟ ଭଲରେ ଫଳନ୍ତି, ରାଜା ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ।
Mantra 11
इन्द्रः॑ का॒रुम॑बूबुध॒दुत्ति॑ष्ठ॒ वि च॑रा॒ जन॑म्। ममेदु॒ग्रस्य॒ चर्कृ॑धि॒ सर्व॒ इत् ते॑ पृणाद॒रिः
ଗାୟକ (କାରୁ) ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଛି: ଉଠ, ବାହାରି ଯାଅ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚର। ମୋ ପାଇଁ—ହଁ, ଉଗ୍ର ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସିଦ୍ଧ କର; ତୁମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶତ୍ରୁ ତୁମକୁ କର (ଖିରାଜ) ଦେଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବ।
Mantra 12
इ॒ह गावः॒ प्रजा॑यध्वमि॒हाश्वा इ॒ह पूरु॑षाः । इ॒हो स॒हस्र॑दक्षि॒णोऽपि॑ पू॒षा नि षी॑दति
ଏଠାରେ ଗାଈମାନେ ପ୍ରସବ କରୁନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଏଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ହଜାର ଦକ୍ଷିଣା (ଦାନ) ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୂଷନ ମଧ୍ୟ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବସୁନ୍ତୁ।
Mantra 13
नेमा इ॑न्द्र॒ गावो॑ रिष॒न् मो आ॒सां गोप॑ रीरिषत्। मासा॑म॒मित्र॒युर्जन॒ इन्द्र॒ मा स्ते॒न ई॑शत
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଗାଈମାନେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ନ ହେଉନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ଗୋପ (ଗୋପାଳ) ସେମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ ନ କରୁନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁଭାବୀ କୌଣସି ମଣିଷ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର ନ ପାଉ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚୋର ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ନ ହେଉ।
Mantra 14
उप॑ नो न रमसि॒ सूक्ते॑न॒ वच॑सा व॒यं भ॒द्रेण॒ वच॑सा व॒यम्। वना॑दधिध्व॒नो गि॒रो न रि॑ष्येम क॒दा च॒न
ସୁବକ୍ତିରେ—ଶୁଭ ବାଣୀରେ—ଆମ ପାଖକୁ ନିକଟେ ଆସି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ବନରୁ, ଗର୍ଜନ-ସଦୃଶ ଧ୍ୱନିମାନଙ୍କରୁ, ଆମକୁ କେବେ ବି କୌଣସି ସମୟରେ କ୍ଷତି ନ ହେଉ।
Inside Sukta 127
How it unfolds
- How it opens
A public summons—“Hear this, O people; draw near”—announcing that Nārāśaṃsa will be lauded and the gift proclaimed.
- What it asks
That the donation be effectual as prosperity and renown, and that the royal/household sphere be settled in security (kṣema) with proper boundaries and an established seat.
- Where its power lies
The hymn treats well-spoken praise itself as an operative force: enumerated giving plus correct laudation produces fame, legitimacy, and protective order.
- How it closes
A closing turn to bhadra-vāc (auspicious speech) and a pacifying safeguard: may we never be harmed by forest-born threats or over-roaring/ominous voices.
Famous verses
idaṃ janā upa śruta narāśaṃsa staviṣyate
paricchinnaḥ kṣemam akarot
sūktena vacasā… bhadreṇa vacasā
Kind of hymn
Paustika (Prosperity) / Dānastuti (Eulogistic gift-verse; Khila-type)
What it is for
To ratify and magnify a major donation, generating durable fame for patron and recipient, while ritually reinforcing security (kṣema), orderly dwelling, and protection from inauspicious forces.
Who it is for
Royal patrons and their priests (hotṛ-style laudation), court/assembly contexts, and households seeking settled security and auspicious public speech.
Also used as
- Dānastuti (gift-eulogy)
- Rājakarma (royal legitimacy/settlement imagery)
- Śāntika/Rakṣoghna (pacifying, harm-averting close)
The deity
A personified power of acclaimed praise and public commendation, closely tied to ritual laudation and sometimes conceptually adjacent to Agni as the carrier of offerings and renown.
Powers of the deity
- Transforms donation into fame (yaśas) and remembered merit
- Confers social legitimacy through public proclamation
- Supports prosperity (pausti) by aligning speech, ritual, and patronage
- Stabilizes kṣema (settled security) by sacralizing boundaries, seat, and household order
- Averts harm through auspicious, well-formed speech (bhadra-vāc)
Why the deity is called
Invoked to make the gift publicly efficacious—‘true’ in the social and ritual world—so that generosity yields prosperity, reputation, and a protected, well-settled realm/household.
The seer
- Khila/Anukramaṇī attribution uncertain (RV-derived laud-verse tradition)Angiras. Stuti and paustika speech-charms: performative praise that ratifies gifts, confers fame, and stabilizes social/royal order through ‘well-spoken’ (sūkta/bhadra) vācas.
Other hymns of this seer
- AV 20 (RV-derived corpus), various dānastuti/khila-type laud verses (specific rishi mapping varies by Anukramaṇī and recension)
Preparing for the rite
- Arrange an assembly/ritual audience (jana/people) as witnesses; establish a formal speaking space near the donor’s seat (āsana).
- Prepare the dāna (fee/gift) for public enumeration (counts, measures, recipients) so the proclamation is exact.
- Mark or acknowledge boundaries (pariccheda) of the dwelling/seat as a sign of kṣema (symbolic circumambulation or verbal delimitation).
The rite
- Recite the hymn as a public proclamation: call the people to listen; laud Nārāśaṃsa; announce the gift with numbers and lineage identifiers (e.g., Kuru).
- Name the recipient(s) and the donor’s status; let the praise function as the ‘seal’ that makes the transfer socially and ritually binding.
- Conclude with auspicious-speech formulas (sūkta/bhadra-vāc) and a pacifying appeal against harm from wilderness/ominous sound (adhidhvan).
What it needs
- Dāna/wealth to be bestowed (cattle, gold, counted valuables—here represented as ‘thousands’ and ‘ninety more’)
- Seat/dwelling symbol (āsana) or the donor’s designated place of authority
- Optional boundary-marker items (cord/line, posts, or verbal boundary declaration)
When
Ideally during or immediately after the act of giving (dāna), in a public/ritual setting; secondarily at consecration of a settled seat/dwelling or to affirm kṣema after boundary-setting.
The main substance
Dāna (the gifted wealth/fee), publicly enumerated
How it is prepared
No herbal preparation is indicated; the ‘preparation’ is juridical-ritual: assemble witnesses, arrange the gift, and proclaim it with exact numbers and auspicious speech.
Frequently Asked Questions
Nārāśaṃsa is the personified power of “praise of men”—the force by which public, well-formed laudation makes generosity famous, legitimate, and spiritually fruitful.
Both, but its core is prosperity-through-praise: it sacralizes a donation (dānastuti/paustika). The ending also functions as a pacifying protection, asking that auspicious speech prevent harm from ominous or wild threats.
Most naturally at a public act of giving: the priest recites it before witnesses, names and counts the gift, and closes with auspicious-speech formulas to ‘seal’ the donation and stabilize the donor’s settled security (kṣema).
Ask anything about Sukta 127 of the Atharva Veda
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
