Anuvaka 2
Wszechstronna ochrona i pomyślna stabilizacja poprzez twierdzę-mantrę, strażników kierunków świata oraz nieustraszoność (abhaya). Śānti, paustika: zgoda mocy kosmicznych na zabezpieczenie obrzędu. Kierunkowa mapa apotropaiczna i odpychanie wrogiego ataku (abhidāsa). Ustanowienie pur (twierdzy/ogrodzenia) oraz kavaca/varman (pancerza). Wzmocnienie indryjskie dla zwycięstwa, odwagi i bezpieczeństwa bez rywali (asapatna). Jutrzenka (Uṣas) jako usuwająca ciemność/niepomyślne przeszkody (tamas). Ochrona osób i wspólnoty podczas obrzędów, podróży i konfliktów; przemiana lęku w stałość; odwracanie wrogości, wypadków i przedwczesnej śmierci; tworzenie chronionej przestrzeni życiowej lub ogrodzenia rytualnego.
Suktas in Anuvaka 2
Sukta 11
AV 19.11 to późne atarwedyjskie błogosławieństwo śānti, paustika, które „ustala” trwający rytuał w powszechnym szczęściu (śam) i usuwa subtelne przeszkody, przywołując zgodę wielu klas mocy. Rozciąga się od strażników etyczno-kosmicznych („panów Prawdy”) po znaki bogactwa (konie, krowy), wsparcie przodków oraz głębokie/graniczne siły (ocean, chtoński wąż), kończąc się prośbą, by Ādityowie, Rudrowie, Wasuowie i wszyscy boscy/ziemscy świadkowie usłyszeli i zaaprobowali świeżo wykonany brahman.
Sukta 12
To pojedyncze błogosławieństwo w metrze Triṣṭubh skierowane do Uṣas (Jutrzenki) stanowi modlitwę śānti, która "odwraca" tamas, ciemność rozumianą zarówno jako noc, jak i niepomyślną przeszkodę, i wprowadza ścieżkę życia w pomyślny ruch. Prosi o zdobycie bosko przeznaczonej nagrody (vāja) i pieczętuje błogosławieństwo jako radość, długowieczność ("sto zim") oraz pomyślność w postaci szlachetnego potomstwa.
Sukta 13
Ten bojowy hymn Atharwawedy zaprzęga „dwa ramiona” Indry jako żywe moce i instaluje je w samotnym bohaterze i jego drużynie wojennej, aby szarża, broń i sztandary zwyciężały w bitwie. Umuje zwycięstwo jako ponowne odegranie starożytnego podboju Indry, bezpieczne przekroczenie niebezpieczeństwa, zmiażdżenie przeciwników przez odżas (siłę) i zdobycie łupów takich jak bydło i osady. Moc sukty leży w utożsamieniu: wojownik staje się „Indrą w działaniu”, podczas gdy armia gromadzi się wokół niego i jego dhwadży (sztandaru).
Sukta 14
AV 19.14 to zwięzła modlitwa śānti, która ustanawia wszechstronne pole bezstrachu (abhaya) poprzez zharmonizowanie sytuacji człowieka z „wyższym dobrem” oraz pokojowym, pomyślnym zakończeniem. Sprawia, że Niebo i Ziemia stają się łaskawe, a strony świata (kierunki) wolne od rywalizacji, tym samym łagodząc wrogie siły i społeczną wrogość poprzez ostateczną pieczęć braku nienawiści i ochrony.
Sukta 15
AV 19.15 to zwięzła Indra-sūkta, która przemienia strach w abhayam (nieustraszoność), wzywając opiekuńczą potęgę Indry przeciwko nienawidzącym, napadom i wszystkim kierunkom zagrożenia. Prosi o wprowadzenie w szeroką, świetlistą, bezpieczną sferę i o przebywanie pod „wielkimi schronieniami” Indry (jego niezachwianymi ramionami), aby dzień i noc, przyjaciel i wróg stali się nieszkodliwi.
Sukta 16
AV 19.16 to zwarta mantra ochronna, która rodzi „abhaja” (nieustraszoność) oraz „asapatna” (bezpieczeństwo wolne od rywali) poprzez umieszczenie boskich strażników w kierunkach świata. Najpierw pieczętuje obwód praktykującego za pomocą Savitara i Indry (Śacīpati), następnie rozszerza się w pełną kavaćę (zbroję), w której moce niebiańskie, ziemskie i boczne wspólnie stają się tarczą osłaniającą ze wszystkich stron.
Sukta 17
AV 19.17 to hymn ochrony kierunkowej (kavaca), który konstruuje mantrową twierdzę (pur) i oddaje praktykującego pod opiekę bóstw stacjonujących w stronach świata. Powtórzenie refrenu "tasmin krame… tāṃ puraṃ praimi" rytualnie "wkracza" do chronionego obszaru, podczas gdy "tasmai ātmānaṃ pari dade svāhā" pieczętuje całkowite powierzenie siebie mocy ochronnej. Jego siła polega na odwzorowaniu kosmicznego porządku na przestrzeń wokół recytującego, tak aby wrogie wpływy (rakṣas, lęk, złe wróżby) były odrzucane na granicach stron świata.
Sukta 18
Ten późny hymn atharwański jest apotropaicznym zaklęciem kierunkowym, które mapuje wrogie ataki (abhidāsa) na strony świata i przekierowuje napastników (māghāyavaḥ, „zyskowni spiskowcy”) z dala od chronionej osoby lub przestrzeni. Przypisując każdemu kierunkowi potężnego strażnika (np. Agni na wschodzie, Vāyu w przestworzach atmosfery, Viśvakarman z Siedmioma Ṛṣi na północy), tworzy rytualny obwód, w którym agresja jest przekierowywana, neutralizowana lub „oddawana” wyższym kosmicznym regulatorom.
Sukta 19
Ten późny atharwawedyjski hymn ochronny ustanawia bosko ugruntowane "pur" (twierdzę/ogrodzenie) i rytualnie wprowadza wspólnotę do jej wnętrza, wielokrotnie nakazując bezpieczne wejście. Każdy wers wymienia kosmiczną moc, która "wystąpiła/poszła naprzód", kończąc się refrenem, że pur obdarza zarówno śarmą (dobrostan, schronienie), jak i varmą (pancerz, niewrażliwość). Moc hymnu tkwi w jego performatywnych imperatywach: wejdźcie, wejdźcie w pełni, traktując ochronę jako skonstruowaną, zamieszkaną przestrzeń zabezpieczoną przez mantrę.
Sukta 20
Ten krótki rakṣā-sūkta ustanawia boską „zbroję” (varman) wokół recytującego, odpychając przemoc spowodowaną przez ludzi, a zwłaszcza zbliżanie się przedwczesnej śmierci. Gromadzi wielu bóstw jako kordon ochronny, przy czym Pūṣan jest wyróżniony jako czujny strażnik, który otacza osobę przed Mṛtyu. Moc hymnu polega na warstwowaniu kosmicznych ochron (Niebo, Ziemia, Dzień, Słońce, Wszyscy Bogowie), tak aby wrogie siły, w tym „pratīcikā” (zło powracające/przeciwnie nadchodzące), nie mogły dosięgnąć beneficjenta.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.