Anuvaka 2
मंत्र-दुर्ग, दिक्पाल आणि अभय यांच्या साहाय्याने सर्वांगीण संरक्षण व शुभ स्थैर्य प्रस्थापित करणे हा मुख्य विषय आहे. शांती–पौष्टिक रीतीने दैवी/वैश्विक शक्तींची संमती मिळवून विधी सुरक्षित करणे; दिशानुसार अपोत्रोपायिक संरक्षण-नकाशा उभा करून शत्रूचा हल्ला/अभिदास परतवणे; पुर (किल्ला/आवरण) आणि कवच/वर्मन् (आर्मर) यांची स्थापना करणे; इंद्रप्रेरित सामर्थ्याने विजय, धैर्य आणि प्रतिस्पर्धिरहित सुरक्षा (असपत्न) मिळवणे; उषस् (प्रभात) अंधार व अमंगल दूर करणारी आहे—असे उपविषय येथे येतात.
Suktas in Anuvaka 2
Sukta 11
AV 19.11 हे उत्तरकालीन अथर्वणिक शांती–पौष्टिक आशीर्वादसूक्त आहे. ते चालू असलेल्या विधीला सर्वव्यापी मंगलता (शम्) यांत ‘स्थापित’ करते आणि अनेक वर्गांच्या शक्तींची संमती बोलावून सूक्ष्म अडथळे दूर करते. ‘सत्याचे अधिपती’ अशा नैतिक–विश्वात्मक रक्षकांपासून धनलक्षणे (घोडे, गायी), पितृसमर्थन, तसेच समुद्र व पाताळी सर्प यांसारख्या गहन/सीमांत शक्तींपर्यंत याचा विस्तार आहे. अखेरीस आदित्य–रुद्र–वसु आणि सर्व दैवी व भौम साक्षीदारांनी नुकतेच केलेले ब्रह्मन् ऐकावे व त्यास अनुमोदन द्यावे, अशी विनंती करते.
Sukta 12
उषस् (प्रभातदेवी) हिला अर्पित केलेले हे एकमेव त्रिष्टुभ् आशीर्वादसूक्त शांती-प्रार्थना आहे; ती तमस्—रात्ररूप अंधार तसेच अमंगल अडथळा—दूर करून जीवनमार्गाला शुभ गती देते. दैवाने नेमलेला पुरस्कार (वाज) जिंकावा अशी विनंती करून, आनंद, दीर्घायुष्य ("शंभर हिवाळे"), आणि कुलीन संततीच्या रूपातील समृद्धी असा आशीर्वाद दृढ करते.
Sukta 13
हे युद्धप्रधान अथर्ववैदिक सूक्त इंद्राच्या “दोन भुजा” या सजीव शक्तींना जखडून एका एकाकी वीरात आणि त्याच्या युद्धबंदात प्रतिष्ठित करते, ज्यामुळे रणांगणात धाव, शस्त्रे आणि ध्वज यांना विजय मिळतो. विजयाला इंद्राच्या प्राचीन जिंकण्याचे पुनराभिनयन म्हणून मांडले आहे—धोका सुरक्षितपणे ओलांडणे, ओजस (बल) यांच्या जोरावर शत्रूंना चिरडणे, आणि गाई-गुरे व वस्ती/वसाहती यांसारखी लूट व संपत्ती दृढ करणे. या सूक्ताची शक्ती तादात्म्यात आहे: योद्धा “कृतीतील इंद्र” बनतो, आणि सेना त्याच्याभोवती व आपल्या ध्वजाभोवती एकवटून उभी राहते.
Sukta 14
AV 19.14 हे एक संक्षिप्त शांती-प्रार्थनागीत आहे. “अभय” (निर्भयता) याचे सर्वदिशांनी व्यापणारे रक्षण-क्षेत्र स्थापन करून, व्यक्तीची स्थिती “उच्च कल्याण” आणि शांत, शुभ समाप्ती यांच्याशी अनुरूप केली जाते. द्यावा-पृथिवी अनुकूल व्हाव्यात आणि दिशा (प्रदिशा) स्पर्धा/वैररहित व्हाव्यात असे करून, शत्रुत्वकारी शक्ती व सामाजिक वैमनस्य शांत केले जाते; आणि शेवटी अद्वेष व संरक्षण याच्या मुद्रेने ही प्रार्थना सील होते.
Sukta 15
AV 19.15 हे संक्षिप्त इंद्र-सूक्त आहे. द्वेष करणारे, हल्ले आणि सर्व दिशांतून येणारे धोके यांविरुद्ध इंद्राच्या रक्षक पराक्रमाचे आवाहन करून ते भयाचे अभयम् (निर्भयता) मध्ये रूपांतर करते. आम्हाला विशाल, तेजस्वी व सुरक्षित प्रदेशात ने, आणि इंद्राच्या “महान आश्रयां”खाली (त्याच्या अढळ भुजांच्या छायेत) वास करू दे, अशी प्रार्थना करते; त्यामुळे दिवस-रात्र, मित्र असो वा शत्रू, कोणीही भयकारक ठरत नाही.
Sukta 16
AV 19.16 हे एक संक्षिप्त रक्षात्मक मंत्ररूप सूक्त आहे. दिशांमध्ये दैवी रक्षकांची स्थापना करून ते “अभय” (निर्भयता) आणि “असपत्न” (प्रतिस्पर्धी-रहित सुरक्षितता) निर्माण करते. प्रथम सविता आणि इंद्र (शचीपति) यांच्या द्वारा साधकाची परिघरेषा सील/मुद्रित केली जाते; नंतर ते पूर्ण “कवच” म्हणून विस्तारते, ज्यात दिव्य, भौम आणि पार्श्व शक्ती एकत्र येऊन सर्व दिशांनी रक्षण करणारे ढाल बनतात.
Sukta 17
AV 19.17 हे दिशात्मक संरक्षणाचे (कवच) सूक्त आहे. यात मंत्र-कोट/दुर्ग (पुर) उभारून साधकाला दिशांमध्ये स्थित देवतांच्या अधिपत्याखाली ठेवले जाते. “तस्मिन् क्रमे… तां पुरं प्रैमि” हा ध्रुवपदाचा पुनरुच्चार विधिपूर्वक त्या संरक्षित आवरणात ‘पाऊल टाकून’ प्रवेश घडवतो; तर “तस्मै आत्मानं परि ददे स्वाहा” या वाक्याने रक्षणकर्त्या शक्तीकडे पूर्ण आत्म-न्यास/समर्पणाची मुद्रा बसते. पाठीमागील सामर्थ्य असे की पठणाऱ्याच्या सभोवतालच्या अवकाशावर विश्व-ऋताचा नकाशा रेखाटला जातो, ज्यामुळे शत्रुत्वकारी प्रभाव (राक्षस, भय, अपशकुन) दिशांच्या सीमांवरच परतवले जातात.
Sukta 18
हे उत्तरकालीन अथर्वणिक सूक्त दिशानिर्देशित अपोत्प्रायिक (अपशकुन-निवारण/संरक्षण) मंत्र आहे. यात शत्रुत्वपूर्ण आघात (अभिदास) दिक्कांवर आरोपित करून, लाभलोलुप कटकारस्थानी (माघायवः) हल्लेखोरांना संरक्षित व्यक्ती/स्थळापासून दूर वळवले जाते. प्रत्येक दिशा एका सामर्थ्यवान रक्षकाला अर्पण करून (उदा., पूर्वेस अग्नी, मध्याकाश/वायुमंडलात वायू, उत्तरेस सप्तऋषींसह विश्वकर्मा), हे एक विधीपर परिघ निर्माण करते; त्यात आक्रमकता वळवली जाते, निष्प्रभ केली जाते, किंवा उच्च ब्रह्मांडीय नियामकांकडे “सोपवली” जाते.
Sukta 19
हे उत्तरकालीन अथर्ववैदिक रक्षासूक्त दैवी अधिष्ठान असलेली “पुर्” (किल्ला/आवरण) स्थापते आणि समुदायाला विधिपूर्वक तिच्यात नेते; सुरक्षित प्रवेशाची आज्ञा वारंवार देत ‘प्रवेश कर, पूर्णपणे प्रवेश कर’ असे ठासून सांगते. प्रत्येक मंत्रात ‘पुढे पाऊल टाकलेले/प्रसृत झालेले’ अशी एखादी विश्वशक्ती नामनिर्देशित होते आणि अखेरीस त्या पुर्ने शर्म (कल्याण, आश्रय) व वर्म (कवच, अभेद्यता) ही दोन्ही द्यावीत असा ध्रुवपदासारखा पुनरुच्चार येतो. या सूक्ताचे सामर्थ्य त्याच्या क्रियाशील आज्ञार्थक वचनांत आहे—प्रवेश करा, पूर्ण प्रवेश करा—रक्षणाला मंत्राने उभारलेले व वसलेले स्थान मानून, त्या वस्तीला मंत्रानेच सुरक्षित केले जाते.
Sukta 20
हे संक्षिप्त रक्षासूक्त पठण करणाऱ्याभोवती दैवी “कवच” (वर्मन्) उभे करते आणि मानवजन्य हिंसा—विशेषतः अकाली मृत्यूचा जवळ येणारा स्पर्श—दूर लोटते. अनेक देवतांना संरक्षणाच्या घेरात एकत्र आणून, मृत्यूपासून व्यक्तीला वेढून राखणारा जागरूक रक्षक म्हणून पूषन्ला विशेषत्वाने अधोरेखित केले आहे. द्यावा–पृथिवी, दिवस, सूर्य, सर्वदेव इत्यादी विश्वव्यापी संरक्षणांचे थर रचून, शत्रुशक्ती—‘प्रतीचिका’ (समोरून परत येणारे/प्रतिआगमन करणारे दुष्ट) यांसह—लाभार्थ्यापर्यंत पोहोचू नयेत, हीच या सूक्ताची शक्ती आहे.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.