Sukta 110

Mantra 1

पर्यू षु प्र धन्व वाजसातये परि वृत्राणि सक्षणिः । द्विषस्तरध्या ऋणया न ईयसे ॥

ହେ ପବମାନ, ତୁମେ ସବୁଦିଗରେ ପରିଭ୍ରମଣ କରି ଆଗକୁ ଧାଉ—ବାଜସାତି, ସମୃଦ୍ଧିର ବିଜୟ ପାଇଁ; ବାଧାମାନଙ୍କୁ (ବୃତ୍ରାଣି) ଘେରି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଶ କରିବାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର। ଦ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କ ପାରେ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଗତି କର, ଋଣ ଓ କ୍ଷୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।

Mantra 2

अनु हि त्वा सुतं सोम मदामसि महे समर्यराज्ये । वाजाँ अभि पवमान प्र गाहसे ॥

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସୁତ (ନିଷ୍ପିଡ଼ିତ) ହେଲେ ଆମେ ତୁମ ଅନୁସରଣରେ ମଦ—ଆନନ୍ଦାବେଶରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ, ମହା ସମର-ରାଜ୍ୟର ମହା ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇଁ। ହେ ପବମାନ, ତୁମେ ବଳର ସମୃଦ୍ଧିମାନ (ବାଜାନ୍) ଦିଗକୁ ଆଗକୁ ଝାପଟି ପଡ଼।

Mantra 3

अजीजनो हि पवमान सूर्यं विधारे शक्मना पयः । गोजीरया रंहमाणः पुरंध्या ॥

ହେ ପବମାନ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ; ବିଶାଳ ଧାରଣ ପାଇଁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷକ ପୟଃ (କ୍ଷୀର) ସ୍ଥାପନ କରିଛ। ଗୋ-ଜୀରୟା (ଗୋର ପ୍ରେରଣାରେ) ବେଗେ ଧାଉଥିବା ତୁମେ ପୁରନ୍ଧ୍ୟା—ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୃଦ୍ଧି ସହ ଆସ, ଯାହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୁସିଦ୍ଧ କରେ।

Mantra 4

अजीजनो अमृत मर्त्येष्वाँ ऋतस्य धर्मन्नमृतस्य चारुणः । सदासरो वाजमच्छा सनिष्यदत् ॥

ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ; ଋତର ଧର୍ମରେ ଅମୃତର ଚାରୁ ଗତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛ। ସଦାସର—ସଦା ପ୍ରବାହମାନ—ତୁମେ ବାଜ (ବଳ/ବିଜୟ-ଧନ) ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ, ତାହାର ନିଶ୍ଚିତ ସାଧନାକୁ ଖୋଜୁଥାଅ।

Mantra 5

अभ्यभि हि श्रवसा ततर्दिथोत्सं न कं चिज्जनपानमक्षितम् । शर्याभिर्न भरमाणो गभस्त्योः ॥

ପୁନଃ ପୁନଃ ତୁମେ ଶ୍ରବସା (ପ୍ରେରିତ ଶ୍ରବଣ/କୀର୍ତ୍ତି)ର ଶକ୍ତିରେ ଭେଦି ବାହାରିଆସ—ଜନମାନଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଉତ୍ସ (ଝରଣା) ପରି। ଶର୍ୟା (ବାଣ) ଦ୍ୱାରା ବହିନେଇଯାଉନାହ; ତୁମେ ଗଭସ୍ତ୍ୟୋଃ—କିରଣଧାରୀ ହାତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ବହିତ ହୁଅ।

Mantra 6

आदीं के चित्पश्यमानास आप्यं वसुरुचो दिव्या अभ्यनूषत । वारं न देवः सविता व्यूर्णुते ॥

ତାପରେ କେତେକ, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସମ୍ପଦ (ଆପ୍ୟଂ ବସୁ)କୁ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଧନଧାରୀ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଯେପରି ଦେବ ସବିତା ଏକ ପରଦା/ଆବରଣ (ୱାରଂ) ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଦେବ ଆବରଣକୁ ଉଘାଡ଼ି—ଗୁପ୍ତ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

Mantra 7

त्वे सोम प्रथमा वृक्तबर्हिषो महे वाजाय श्रवसे धियं दधुः । स त्वं नो वीर वीर्याय चोदय ॥

ହେ ସୋମ! ପ୍ରଥମ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ—ବିଛାଇଥିବା ବର୍ହିଷ ଧାରୀ—ମହା ବାଜ (ସମୃଦ୍ଧି/ବଳ) ଓ ଶ୍ରବସ (କୀର୍ତ୍ତି/ପ୍ରେରିତ ଶ୍ରବଣ) ପାଇଁ ନିଜ ଧୀ (ଧ୍ୟାନବୁଦ୍ଧି)କୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିଲେ। ତେଣୁ, ହେ ବୀର! ଆମକୁ ବୀର୍ୟ (ବୀରଶକ୍ତି) ଦିଗକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଅ।

Mantra 8

दिवः पीयूषं पूर्व्यं यदुक्थ्यं महो गाहाद्दिव आ निरधुक्षत । इन्द्रमभि जायमानं समस्वरन् ॥

ଦିବରୁ ସେମାନେ ପୁରାତନ ପୀୟୂଷ (ଅମୃତ)କୁ ଦୋହି ବାହାର କଲେ—ଉକ୍ଥ୍ୟ (ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ) ସେହି ରସକୁ—ଦିବର ମହା ଗହନ ଗଭୀରତାରୁ। ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ଭିତରେ ଜନ୍ମ ନେବାବେଳେ, ଶକ୍ତିମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ୱରରେ—ସ୍ୱୀକୃତିଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠନ୍ତି।

Mantra 9

अध यदिमे पवमान रोदसी इमा च विश्वा भुवनाभि मज्मना । यूथे न निष्ठा वृषभो वि तिष्ठसे ॥

ତେବେ, ହେ ପବମାନ, ଯେତେବେଳେ ତୁମ ମହିମାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ (ଦ୍ୟାଵା–ପୃଥିବୀ) ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୁବନକୁ ସର୍ବତ୍ର ଆବୃତ କର, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଯୂଥର ଅଗ୍ରେ ଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଦୃଢ଼ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହ।

Mantra 10

सोमः पुनानो अव्यये वारे शिशुर्न क्रीळन्पवमानो अक्षाः । सहस्रधारः शतवाज इन्दुः ॥

ସୋମ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଅବ୍ୟୟ ବାରେ (ଛାଣନୀ) ମଧ୍ୟରେ ବହେ; ପବମାନ ଅକ୍ଷରେ ଖେଳୁଥିବା ଶିଶୁ ପରି ନିଜ ପଥମାନେ ଗତି କରେ। ଇନ୍ଦୁ ସହସ୍ରଧାରା, ଶତବାଜ ହୋଇଯାଏ।

Mantra 11

एष पुनानो मधुमाँ ऋतावेन्द्रायेन्दुः पवते स्वादुरूर्मिः । वाजसनिर्वरिवोविद्वयोधाः ॥

ଏହି ଇନ୍ଦୁ, ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମଧୁମୟ ଓ ଋତର ଜ୍ଞାତା ହୋଇ, ମିଠା ଊର୍ମି ସହ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଭାବେ ବହେ। ସେ ବାଜମାନେ ଜିତେ, ସତ୍ତା ପାଇଁ ବିଶାଳ ଅବକାଶ ଖୋଜେ, ଏବଂ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରେ।

Mantra 12

स पवस्व सहमानः पृतन्यून्त्सेधन्रक्षांस्यप दुर्गहाणि । स्वायुधः सासह्वान्त्सोम शत्रून् ॥

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ—ଆକ୍ରମଣକାରୀମାନଙ୍କୁ ସହି ଜୟ କରୁଥିବା ଭାବେ; ରକ୍ଷାଂସି (ବିକୃତିର ଶକ୍ତି)କୁ ହଟାଇଦିଅ, ଏବଂ ଦୁର୍ଗହାଣି (ଧରିବାକୁ କଠିନ) ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂର କର। ନିଜ ସ୍ୱାଭାବିକ ଆୟୁଧ-ବଳରେ ସଜ୍ଜ ହୋଇ, ହେ ସୋମ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କର।