Sukta 110

Mantra 1

पर्यू षु प्र धन्व वाजसातये परि वृत्राणि सक्षणिः । द्विषस्तरध्या ऋणया न ईयसे ॥

ஓ (சோம), எங்கும் சுற்றிச் சென்று முன்னே தள்ளி, ‘வாஜஸாதி’—நிறைவு-வெற்றி—க்காகப் புறப்படு. ‘வ்ருத்ர’—தடைகள்—அனைத்தையும் சூழ்ந்து, அவற்றை அடக்கும் ஆற்றல் உனக்குள்ளது. எங்களுக்காக நீ பகைவர்களைத் தாண்டிச் சென்று, கடனும் குறைவும் கடந்துவிடுகிறாய்.

Mantra 2

अनु हि त्वा सुतं सोम मदामसि महे समर्यराज्ये । वाजाँ अभि पवमान प्र गाहसे ॥

ஓ சோம, நீ ‘ஸுத’—பிழிந்து எடுக்கப்பட்ட—போது, உன்னைத் தொடர்ந்து நாம் மகத்தான ‘ஸமர்ய-ராஜ்ய’—போரரசின் பேராதிக்கம்—க்காக மத் (பரவச-ஆனந்தம்) இல் நுழைகிறோம். ஓ பவமானா, நீ ‘வாஜ’—வல-நிறைவுகள்—நோக்கி முன்னே பாய்ந்து ஓடுகிறாய்.

Mantra 3

अजीजनो हि पवमान सूर्यं विधारे शक्मना पयः । गोजीरया रंहमाणः पुरंध्या ॥

ஓ பவமானா! நீயே சூரியனைப் பிறப்பித்தாய்; விரிந்த தாங்குதலுக்காக உன் வல்லமையால் போஷகமான பயஸ் (பாலரசம்) நிலைநிறுத்தினாய். பசு-உந்துதலால் வேகமாய் ஓடிவந்து, அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் நிறைவு—புரந்தி—உடன் நீ வருகிறாய்.

Mantra 4

अजीजनो अमृत मर्त्येष्वाँ ऋतस्य धर्मन्नमृतस्य चारुणः । सदासरो वाजमच्छा सनिष्यदत् ॥

மர்த்தியருள் நீ அமிர்தத்தைப் பிறப்பித்தாய்; ருதத்தின் தர்மத்தில் அமிர்தத்தின் அழகிய இயக்கத்தை நிறுவினாய். எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே, வாஜம் (வளம்/வீரியம்) நோக்கி நீ செல்கிறாய்; அதன் உறுதியான அடைவை நாடுகிறாய்.

Mantra 5

अभ्यभि हि श्रवसा ततर्दिथोत्सं न कं चिज्जनपानमक्षितम् । शर्याभिर्न भरमाणो गभस्त्योः ॥

உன் ஶ்ரவஸ்—உந்தப்பட்ட கேள்வி-வல்லமை—ஆல் நீ மீண்டும் மீண்டும் துளைத்து வெளிப்படுகிறாய்; மக்களின் பருகுதலுக்காக அச்சிதம், தீராத ஊற்றுபோல். ஶர்யா (அம்புகள்) கொண்டு நீ சுமக்கப்படுவதில்லை; உன் கபஸ்தி—கதிர்-தாங்கும்—கைகளில் நீ தாங்கப்படுகிறாய்.

Mantra 6

आदीं के चित्पश्यमानास आप्यं वसुरुचो दिव्या अभ्यनूषत । वारं न देवः सविता व्यूर्णुते ॥

அப்போது சிலர், உள்ளார்ந்த செல்வத்தைத் தரிசித்து, ஒளிவீசும் தெய்வீகத் திரவியத்தையுடையோர், அவரைப் புகழ்ந்தனர். தேவன் சவிதா ஒரு மறையை விரிப்பதுபோல், அந்தத் தேவன் மூடியை அகற்றி மறைந்த ஒளியை வெளிப்படுத்துகிறான்.

Mantra 7

त्वे सोम प्रथमा वृक्तबर्हिषो महे वाजाय श्रवसे धियं दधुः । स त्वं नो वीर वीर्याय चोदय ॥

ஓ சோமா! முதற்கால யஜமானர்கள், விரிக்கப்பட்ட பர்ஹிஸ் (குச) உடன், மாபெரும் வாஜ (செழிப்பு) மற்றும் ஶ்ரவஸ் (புகழ்/ஊக்கமூட்டும் கேள்வி) பெறத் தங்கள் தியா (ஞானச் சிந்தனை) யை உன்னில் வைத்தனர். ஆகவே, ஓ வீரா! எங்களை வீர்யத்தின் வழி செலுத்து.

Mantra 8

दिवः पीयूषं पूर्व्यं यदुक्थ्यं महो गाहाद्दिव आ निरधुक्षत । इन्द्रमभि जायमानं समस्वरन् ॥

வானிலிருந்து அவர்கள் பழமையான பீயூஷம் (அமிர்தம்) கறந்தனர்—உக்த்ய (ஸ்துதி-தகுதி) யானதை—வானத்தின் மாபெரும் ஆழத்திலிருந்து. மேலும் இந்திரன் நம்முள் பிறக்கும்போது, சக்திகள் ஒன்றுகூடி ஒரே சுரத்தில் ஒலிக்கின்றன.

Mantra 9

अध यदिमे पवमान रोदसी इमा च विश्वा भुवनाभि मज्मना । यूथे न निष्ठा वृषभो वि तिष्ठसे ॥

அப்போது, ஓ பவமானா! நீ உன் மகிமையால் இந்த இரு உலகங்களான த்யாவா‑பிருதிவியையும், எல்லா புவனங்களையும் முழுதும் சூழ்ந்து நிறைக்கும் போது, கூட்டத்தின் முனையில் நிற்கும் காளைபோல் உறுதியாக நிலைபெற்று, உன் வல்லமையை வெளிப்படுத்தி முன்னே நிற்கிறாய்.

Mantra 10

सोमः पुनानो अव्यये वारे शिशुर्न क्रीळन्पवमानो अक्षाः । सहस्रधारः शतवाज इन्दुः ॥

சோமன், அழியாத வடிகட்டி (வாரே) யில் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, விளையாடும் குழந்தைபோல் ஓடுகின்றான்; தன் பாதைகளில் இயங்குகின்றான்; அந்த இந்து ஆயிரம்‑நதிகளாய் (சஹஸ்ரதார) ஆகி, நூறு வலிமைகள் (சதவாஜ) தாங்குபவனாகிறான்.

Mantra 11

एष पुनानो मधुमाँ ऋतावेन्द्रायेन्दुः पवते स्वादुरूर्मिः । वाजसनिर्वरिवोविद्वयोधाः ॥

இந்த இந்து, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, தேன்‑நிறைந்தவனாய், ருதத்தின் அறிஞனாய், இந்திரனுக்காக இனிய அலைகளுடன் (ஸ்வாது ஊர்மி) ஓடுகின்றான்; வாஜ‑செல்வங்களை வென்று, இருப்பிற்குப் பரந்த வெளிகளை அளித்து, உயிர்‑சக்திகளைத் தாங்கி வளர்க்கின்றான்.

Mantra 12

स पवस्व सहमानः पृतन्यून्त्सेधन्रक्षांस्यप दुर्गहाणि । स्वायुधः सासह्वान्त्सोम शत्रून् ॥

ஓ சோமா! நீ பாய்ந்து ஓடு—தாக்குவோரை வென்று; ரக்ஷாஂஸி (தடையூட்டும் சக்திகள்) மற்றும் துர்க்ராஹ (பிடிக்க அரிய) தடைகளை அகற்று. உன் இயல்பான ஆயுத-வலத்தால், ஓ சோமா, உள்ளிருக்கும் பகைவர்களையும் அடக்கு.