Sukta 110

Mantra 1

पर्यू षु प्र धन्व वाजसातये परि वृत्राणि सक्षणिः । द्विषस्तरध्या ऋणया न ईयसे ॥

সমৃদ্ধি-লাভৰ বাবে চাৰিওফালে গতি কৰি আগবাঢ়া; বাধাসমূহ আৱৰি তুমি সিহঁতক বশ কৰাৰ শক্তি ৰাখা। দ্বেষীসকলৰ ওপৰেৰে আমাৰ বাবে তুমি অতিক্ৰম কৰিছা—ঋণ আৰু ক্ষয়-হ্ৰাস পাৰ হৈ।

Mantra 2

अनु हि त्वा सुतं सोम मदामसि महे समर्यराज्ये । वाजाँ अभि पवमान प्र गाहसे ॥

হে সুত সোম, তোমাক অনুসৰণ কৰি আমি মহৎ সমৰ-ৰাজ্যৰ বাবে উন্মাদ-আনন্দত প্ৰৱেশ কৰোঁ। হে পৱমান, তুমি বল-সমৃদ্ধিসমূহৰ দিশে আগবাঢ়ি ডুব দিয়া।

Mantra 3

अजीजनो हि पवमान सूर्यं विधारे शक्मना पयः । गोजीरया रंहमाणः पुरंध्या ॥

হে পৱমান সোম, তুমি নিশ্চয় সূৰ্যক জন্ম দিছা; বিস্তৃত আধাৰৰ নিমিত্তে তুমি তোমাৰ শক্তিৰে পোষক দুগ্ধ (পয়ঃ) স্থাপন কৰিছা। গোৰ প্ৰেৰণা লৈ দ্ৰুত বেগে ধাৱমান হৈ, পূৰ্ণতা-সহ তুমি আহা—যি কাৰ্য সিদ্ধ কৰে।

Mantra 4

अजीजनो अमृत मर्त्येष्वाँ ऋतस्य धर्मन्नमृतस्य चारुणः । सदासरो वाजमच्छा सनिष्यदत् ॥

তুমি মৰ্ত্যসকলৰ ভিতৰত অমৃতক জন্ম দিছা, ঋতৰ ধৰ্ম স্থাপন কৰি—অমৃতত্বৰ সুশোভিত গতি। সদা-স্ৰোতা হৈ তুমি বাজিক (সমৃদ্ধি/বিজয়) দিশে আগবাঢ়া, তাৰ নিশ্চিত লাভ বিচাৰি।

Mantra 5

अभ्यभि हि श्रवसा ततर्दिथोत्सं न कं चिज्जनपानमक्षितम् । शर्याभिर्न भरमाणो गभस्त्योः ॥

পুনঃ পুনঃ তুমি শ্ৰৱসা—প্ৰেৰিত শ্ৰৱণ-শক্তিৰে—বিদীৰ্ণ কৰি ওলাই আহা, যেন জনসকলৰ পানৰ বাবে অক্ষয় উৎস। শৰ-সমূহে বহন নকৰে; গভস্তি-ধাৰক হস্তসমূহত তুমি বহিত হোৱা—তোমাৰ ৰশ্মিৰ বাহকসকলৰ হাতে।

Mantra 6

आदीं के चित्पश्यमानास आप्यं वसुरुचो दिव्या अभ्यनूषत । वारं न देवः सविता व्यूर्णुते ॥

তেতিয়া কিছুমানে অন্তৰ্নিহিত ঐশ্বৰ্য (আপ্যং বসু) দেখি, দীপ্ত ধনৰ দিৱ্য সত্তাসকলে তেওঁক প্ৰশংসা কৰিলে। যেন দেৱ সৱিতা এটা আৱৰণ মেলি দিয়ে, তেনেকৈ দেৱে আৱৰণ উন্মোচন কৰি গোপন জ্যোতি প্ৰকাশ কৰে।

Mantra 7

त्वे सोम प्रथमा वृक्तबर्हिषो महे वाजाय श्रवसे धियं दधुः । स त्वं नो वीर वीर्याय चोदय ॥

হে সোম, প্ৰথম যজ্ঞকাৰীসকলে বিছোৱা বৰ্হিষসহ মহা বাজ (সমৃদ্ধি) আৰু শ্ৰৱস (খ্যাতি/প্ৰেৰিত শ্ৰৱণ)ৰ বাবে তোমাত ধী (বুদ্ধি-চিন্তা) স্থাপন কৰিলে। সেয়ে, হে বীৰ, আমাক বীৰ্যৰ দিশে আগবঢ়াই দিয়া।

Mantra 8

दिवः पीयूषं पूर्व्यं यदुक्थ्यं महो गाहाद्दिव आ निरधुक्षत । इन्द्रमभि जायमानं समस्वरन् ॥

দিবৰ পৰা তেওঁলোকে প্ৰাচীন পীয়ূষ—উক্ত্য (স্তোত্ৰযোগ্য) সেই অমৃত—দিবৰ মহা গভীৰতাৰ পৰা দোহি উলিয়ালে। আৰু ইন্দ্ৰ আমাৰ ভিতৰত জন্ম লওঁতে, শক্তিসমূহ একেলগে ধ্বনি তুলি সমস্বৰ হ’ল।

Mantra 9

अध यदिमे पवमान रोदसी इमा च विश्वा भुवनाभि मज्मना । यूथे न निष्ठा वृषभो वि तिष्ठसे ॥

তেতিয়া, হে পৱমান, যেতিয়া তুমি তোমাৰ মহিমাৰে এই দুয়ো ৰোদসী (দুই জগত) আৰু এই সকলো ভুৱনক আৱৰি ধৰা, তেতিয়া তুমি গোটৰ আগত থকা বৃষভৰ দৰে দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত হৈ, তোমাৰ শক্তি প্ৰকাশ কৰি থিয় দিয়া।

Mantra 10

सोमः पुनानो अव्यये वारे शिशुर्न क्रीळन्पवमानो अक्षाः । सहस्रधारः शतवाज इन्दुः ॥

সোম, নিজকে শোধন কৰি অব্যয় ছাঁকনি (ৱাৰে)ত, খেলি থকা শিশুৰ দৰে পৱমান হৈ নিজৰ পথত গতি কৰে; ইন্দু সহস্ৰধাৰা হৈ শতবাজ—শতশক্তিৰ পূৰ্ণতা বহন কৰা।

Mantra 11

एष पुनानो मधुमाँ ऋतावेन्द्रायेन्दुः पवते स्वादुरूर्मिः । वाजसनिर्वरिवोविद्वयोधाः ॥

এই ইন্দু, নিজকে শোধন কৰি, মধুময় আৰু ঋত-বিদ্‌ (ঋতজ্ঞ) হৈ, ইন্দ্ৰৰ বাবে মিঠা উৰ্মিৰে পৱতে; ই বাজ-সমৃদ্ধি জয় কৰে, সত্তাৰ বাবে বিস্তৃত অৱকাশ বিচাৰি পায়, আৰু জীৱনশক্তিসমূহ ধাৰণ কৰে।

Mantra 12

स पवस्व सहमानः पृतन्यून्त्सेधन्रक्षांस्यप दुर्गहाणि । स्वायुधः सासह्वान्त्सोम शत्रून् ॥

স পৱস্ব, হে সোম, আক্রমণকাৰীসকলক জয় কৰি; ৰক্ষাংসি—বিকৃতিৰ শক্তিসমূহ—আৰু ধৰা-নধৰা দুৰ্গহ বাধাসমূহ দূৰ কৰি দে। নিজৰ স্বাভাৱিক অস্ত্ৰ-মহিমাৰে সজ্জিত হৈ, হে সোম, শত্রুসকলক দমন কৰ।