Sukta 2

Mantra 1

जुषस्व नः समिधमग्ने अद्य शोचा बृहद्यजतं धूममृण्वन् । उप स्पृश दिव्यं सानु स्तूपैः सं रश्मिभिस्ततनः सूर्यस्य ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମ ସମିଧାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ ବିଶାଳ, ଯଜନୀୟ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଉଠ, ଧୂମକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ। ତୁମ ଜ୍ୱାଲା-ଜିହ୍ୱାଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଶିଖରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର; ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଶ୍ମିମାନଙ୍କ ସହ ସମନ୍ୱୟରେ ତୁମେ ସର୍ବତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ।

Mantra 2

नराशंसस्य महिमानमेषामुप स्तोषाम यजतस्य यज्ञैः । ये सुक्रतवः शुचयो धियंधाः स्वदन्ति देवा उभयानि हव्या ॥

ନରାଶଂସଙ୍କର—ଯଜନୀୟଙ୍କର—ଏହି ମହିମାକୁ ଆମେ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବୁ। ସୁକୃତବ, ଶୁଚି, ଧିୟଂଧା ଦେବମାନେ ଉଭୟ ପ୍ରକାର ହବ୍ୟ (ବାହ୍ୟ ଓ ଆନ୍ତରିକ)କୁ ଆସ୍ୱାଦନ କରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

Mantra 3

ईळेन्यं वो असुरं सुदक्षमन्तर्दूतं रोदसी सत्यवाचम् । मनुष्वदग्निं मनुना समिद्धं समध्वराय सदमिन्महेम ॥

ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ମହିମା କରୁ—ଇଳେନ୍ୟ (ପୂଜ୍ୟ) ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଅସୁର (ସର୍ବାଧିପତି ଶକ୍ତି) ସ୍ୱରୂପ, ସୁଦକ୍ଷ (ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଶଳ); ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଦୂତ, ସତ୍ୟବାଚୀ। ମନୁଷ୍ୟବତ୍, ମନୁ (ମନ) ଦ୍ୱାରା ସମିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସଦା ସମାଧାନରେ ସ୍ଥାପିତ କରୁ; ଅଧ୍ୱର ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ମହିମା କରୁ।

Mantra 4

सपर्यवो भरमाणा अभिज्ञु प्र वृञ्जते नमसा बर्हिरग्नौ । आजुह्वाना घृतपृष्ठं पृषद्वदध्वर्यवो हविषा मर्जयध्वम् ॥

ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟବୋ, ଅର୍ପଣର ସେବକମାନେ! ଅଭିଜ୍ଞତା ସହ ହବିଷ ଆଣୁଥିବା ତୁମେ ନମସ୍କାରରେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ବର୍ହି (ପବିତ୍ର ଆସନ) ପସାର। ଘୃତପୃଷ୍ଠ (ଘିର ଦୀପ୍ତି ଧାରଣକରୁଥିବା), କିରଣବର୍ଣ୍ଣିତ ବେଦିକୁ ହବିଷରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର; ଅର୍ପଣରେ ଯଜ୍ଞକୁ ମାର୍ଜିତ କରି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କର।

Mantra 5

स्वाध्यो वि दुरो देवयन्तोऽशिश्रयू रथयुर्देवताता । पूर्वी शिशुं न मातरा रिहाणे समग्रुवो न समनेष्वञ्जन् ॥

ସ୍ୱାଧ୍ୟ (ଆତ୍ମସଂଯମୀ) ଦେବୟନ୍ତମାନେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଖୋଲନ୍ତି; ଦେବତାତା (ଦେବାଗମନ) ପାଇଁ ରଥୟୁ (ଉତ୍ସୁକ) ହୋଇ ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେପରି ଦୁଇ ମାଆ ନବଜାତ ଶିଶୁକୁ ଚାଟନ୍ତି, ସେପରି ପୁରାତନ ଶକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି; ଯେପରି ସମିତିରେ ଗାୟକମାନେ, ସେପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି ସମାଧାନରେ ସଜାନ୍ତି।

Mantra 6

उत योषणे दिव्ये मही न उषासानक्ता सुदुघेव धेनुः । बर्हिषदा पुरुहूते मघोनी आ यज्ञिये सुविताय श्रयेताम् ॥

ଏବଂ ସେଇ ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା—ଉଷା ଓ ନକ୍ତା (ରାତ୍ରି)—ଆମ ପାଇଁ ମହାନ, ସୁଦୁଘା ଧେନୁ ପରି, ବର୍ହିଷ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଉନ୍ତୁ; ପୁରୁହୂତ (ବହୁଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନିତ) ମଘୋନୀ (ସମୃଦ୍ଧିଦାୟିନୀ) ହୋଇ ଯଜ୍ଞିୟ କର୍ମ ପ୍ରତି ସୁବିତାୟ—ଶୁଭଗତି ଓ ବିଶାଳ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ—ଆଶ୍ରୟ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 7

विप्रा यज्ञेषु मानुषेषु कारू मन्ये वां जातवेदसा यजध्यै । ऊर्ध्वं नो अध्वरं कृतं हवेषु ता देवेषु वनथो वार्याणि ॥

ମାନୁଷ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କରେ ଆମେ ବିପ୍ର (ଋଷି) ଅଟୁ; କାରୁ (ଗାୟକ-କବି) ଭାବେ, ହେ ଜାତବେଦସ, ତୁମକୁ ଯଜ୍ୟ ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରେ। ହବେଷୁ (ଆହ୍ୱାନମାନେ) ଆମର ଅଧ୍ୱର (ଯଜ୍ଞପ୍ରବାହ) ଊର୍ଧ୍ୱ—ଉନ୍ନତ—କରାଯାଇଛି; ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବର୍ୟ (ଇଚ୍ଛିତ) ଧନ—ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି—ଆମ ପାଇଁ ଜିତୁଛ।

Mantra 8

आ भारती भारतीभिः सजोषा इळा देवैर्मनुष्येभिरग्निः । सरस्वती सारस्वतेभिरर्वाक्तिस्रो देवीर्बर्हिरेदं सदन्तु ॥

ଭାରତୀ, ଭାରତୀଭିଃ ସଜୋଷା—ଏକମତ ହୋଇ—ଆସ; ଇଳା ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହ। ସରସ୍ୱତୀ ସାରସ୍ୱତେଭିଃ ଅର୍ୱାକ୍—ଏଠାକୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ—ଆସ; ଏହି ତିନି ଦେବୀ ଏହି ବର୍ହିଷ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଉନ୍ତୁ।

Mantra 9

तन्नस्तुरीपमध पोषयित्नु देव त्वष्टर्वि रराणः स्यस्व । यतो वीरः कर्मण्यः सुदक्षो युक्तग्रावा जायते देवकामः ॥

ହେ ପୋଷକ ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟୃ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ବୃଦ୍ଧିକୁ ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ କର; ଆନନ୍ଦମୟ ଦାନରେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଅ। ତୁମଠାରୁ ହିଁ କର୍ମଯୋଗ୍ୟ, ସୁଦକ୍ଷ ବୀର ଜନ୍ମେ—ୟୁକ୍ତଗ୍ରାବା (ସୋମ-ପୀଡନ ପଥର ଯୋଡ଼ା), ଦେବକାମ (ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା)।

Mantra 10

वनस्पतेऽव सृजोप देवानग्निर्हविः शमिता सूदयाति । सेदु होता सत्यतरो यजाति यथा देवानां जनिमानि वेद ॥

ହେ ବନସ୍ପତି (କାଠର ଅଧିପତି), ଦେବମାନଙ୍କୁ ସମୀପକୁ ଆସିବା ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କର। ଅଗ୍ନି—ହବିଷର ଶମିତା (ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ)—ଆହୁତିକୁ ଯଥାଯଥ ପଥରେ ସ୍ଥାପନ କରେ। ତାପରେ ହୋତା, ସତ୍ୟରେ ଅଧିକ ସତ୍ୟବାନ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ କରେ—କାରଣ ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ପ୍ରକଟତା ଜାଣେ।

Mantra 11

आ याह्यग्ने समिधानो अर्वाङिन्द्रेण देवैः सरथं तुरेभिः । बर्हिर्न आस्तामदितिः सुपुत्रा स्वाहा देवा अमृता मादयन्ताम् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସମିଧାରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆ; ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଏକେ ରଥରେ, ତୁରେଭିଃ (ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହ) ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସ। ଆମ ପାଇଁ ବର୍ହିସ୍ (ଯଜ୍ଞାସନ) ସ୍ଥାପିତ ହେଉ; ସୁପୁତ୍ରା ଅଦିତି ଏଠାରେ ଆସୀନ ହେଉ। ସ୍ୱାହା—ଅମୃତ ଦେବମାନେ ଏହି ଆହୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।