Adhyaya 5

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि धर्मारण्यनिवासिना । यत्कार्यं पुरुषेणेह गार्हस्थ्यमनुतिष्ठता

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– ယခုမှစ၍ ဓမ္မာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သော ယောက်ျားတစ်ဦးက ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးနေစဉ် ဤနေရာတွင် ပြုရမည့် ကర్తဝယများကို ငါရှင်းလင်းမည်။

Verse 2

धर्मारण्येषु ये जाता ब्राह्मणाः शुद्धवंशजा । अष्टादशसहस्राश्च काजेशैश्च विनिर्मिताः

ဓမ္မာရဏ္ယ၌ မွေးဖွားသော သန့်ရှင်းသော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်သည့် ဗြာဟ္မဏများသည် တစ်သောင်းရှစ်ထောင် ရှိကြပြီး၊ ကာဇေရှာတို့က စတင်တည်ထောင်/ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။

Verse 3

सदाचाराः पवित्राश्च ब्राह्मणा ब्रह्मवित्तमाः । तेषां दर्शनमात्रेण महापापैर्विमुच्यते

ထိုဗြာဟ္မဏများသည် စဒာစာရရှိ၍ သန့်ရှင်းကြပြီး၊ ဗြဟ္မန်ကို သိမြင်သူများအနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူသည် မဟာအပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । पाराशर्य समाख्याहि सदाचारं च मे प्रभो । आचाराद्धर्ममाप्नोति आचाराल्लभते फलम् । आचाराच्छ्रियमाप्नोति तदाचारं वदस्व मे

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်သည်– ပရာရှရ၏ သားတော်၊ အရှင်ဘုရား၊ စဒာစာရ (မှန်ကန်သော အကျင့်လမ်း) ကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ။ အကျင့်မှ ဓမ္မကို ရရှိသည်၊ အကျင့်မှ အကျိုးဖလကို ရသည်၊ အကျင့်မှ သီရိနှင့် စည်းစိမ်ကို ရသည်—ထို့ကြောင့် ထိုအကျင့်ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 5

व्यास उवाच । स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेत एतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

ဗျာသ မဟာရ္ဓိက မိန့်ကြားသည်– မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါများ၊ ပိုးမွှားများ၊ ရေတွင်မွေးဖွားသူများ၊ ငှက်များ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားများသည် ဓမ္မကို ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းအရ အဆင့်လိုက် မြင့်တက်ကြ၏။ ထို့အပေါ်တွင် ဒေဝတားတို့သည် ပိုမိုဓမ္မပြည့်ဝကြသည်။

Verse 6

सहस्रभागात्प्रथमे द्वितीयानुक्रमास्तथा । सर्व एते महाभागाः पापान्मुक्तिसमाश्रयाः

ပထမအဆင့်တွင် တစ်ထောင်တွင် တစ်ပိုင်းသာရှိသကဲ့သို့၊ ဒုတိယနှင့် နောက်ဆက်တွဲအဆင့်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူ—ဤမဟာဘဂါ သတ္တဝါတို့သည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် အားကိုးရာဖြစ်ကြသည်။

Verse 7

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोतीव चोत्तमाः । प्राणिकेभ्योपि मुनिश्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

သတ္တဝါအမျိုးအစား လေးမျိုးအနက် အသက်ရှိသော သတ္တဝါတို့သည် အလွန်အထက်မြတ်ဆုံးဖြစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် အသက်ရှိသူတို့အနက် မုနိအမြတ်များသည် အကောင်းဆုံး—အကြောင်းမှာ သူတို့အားလုံးသည် နိုးကြားသော ဗုဒ္ဓိ (ဉာဏ်) ကို အားကိုး၍ အသက်ရှင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 8

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्य श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योऽपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

ဉာဏ်ရှိသူများထက် သာလွန်သည်မှာ ယဉ်ကျေးသိက္ခာရှိသော လူသားတို့ဖြစ်၏။ ထိုသူတို့ထက်လည်း vāḍava တို့က ပိုမိုမြင့်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့ထက်တောင် တကယ့်ပညာရှိတို့က မြင့်၏။ ပညာရှိတို့ထက်လည်း နားလည်မှုကို ပြည့်စုံစွာ သင်ကြားထိန်းသိမ်းထားသော ကృతဗုဒ္ဓိ တို့က အမြင့်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 9

कृतधीभ्योऽपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेभ्योऽभ्यधिकः कश्चित्त्रिषु लोकेषु भारत

ကृतဗုဒ္ဓိတို့ထက်တောင် မြင့်သည်မှာ ဓမ္မကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်သည့် ကర్తာ (လုပ်ဆောင်သူ) များဖြစ်၏။ ကర్తာ များထက်လည်း ဗြဟ္မန် (Brahman) သို့ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သော ဘြဟ္မတတ္ပရ တို့က ပိုမိုမြင့်၏။ ဟေ ဘာရတ၊ လောကသုံးပါးတွင် သူတို့ထက် မြင့်သူ မရှိ။

Verse 10

अन्योन्यपूजकास्ते वै तपो विद्याविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

သူတို့သည် အချင်းချင်းကို ပူဇော်လေးစားကြပြီး တပဿာနှင့် သန့်ရှင်းသော ဗိဒ္ဓာ၌ ထူးချွန်ကြသည်။ ဗြာဟ္မဏကို ဘြဟ္မာက ဖန်ဆင်းသောကြောင့် ဓမ္မနှင့် ဉာဏ်အားဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အရှင်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 11

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः

ထို့ကြောင့် လောကတစ်ခုလုံး၏ တည်ငြိမ်မှုသည် ဓမ္မပေါ်တွင် တည်ပြီး၊ ဗြာဟ္မဏသာ လေးစားပူဇော်ထိုက်သည်—အခြားမဟုတ်။ စဒ္ဒာစာရ၌ တည်သူသည် ဂုဏ်ပြုမှုအားလုံးနှင့် ထိုက်တန်သော်လည်း အကျင့်မှ လွဲကျသူသည် ထပ်မံမထိုက်တန်တော့။

Verse 12

तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना । विद्वेषरागरहिता अनुतिष्ठन्ति यं मुने

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏသည် အမြဲတမ်း အကျင့်သီလကောင်းမွန်သူ ဖြစ်ရမည်။ မုန်းတီးမှုနှင့် တွယ်ကပ်မှုကင်းစင်၍၊ ဟေ မုနိ၊ ပညာရှိတို့ အစဉ်လိုက်နာသည့် စည်းကမ်းတရားကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 13

सद्धि यस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः । लक्षणैः परिहीनोऽपि सम्यगाचारतत्परः

ပညာရှိတို့သည် စဒ္ဒာစာရသည် ဓမ္မ၏ အမြစ်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ အပြင်ပန်းလက္ခဏာများ မပြည့်စုံသော်လည်း မှန်ကန်သော အကျင့်အပေါ် အလေးထားတတ်သူသည် အမှန်တကယ် တည်မြဲသူ ဖြစ်သည်။

Verse 14

श्रदालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषुस्वेषु च कर्मसु

သဒ္ဓါရှိ၍ အပြစ်ရှာမနေသူသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်နိုင်ပြီး၊ မိမိမိမိ၏ တာဝန်ကမ္မများတွင် သြရုတိနှင့် သမ္မရတိက ညွှန်ပြထားသည့် အကျင့်ကမ္မများကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 15

सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतन्द्रितः । दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमा न्भवेत्

ဓမ္မ၏အမြစ်ဖြစ်သော သဒ္ဓါကျင့်ဝတ်ကောင်းကို မပျင်းမနာ ကြိုးစားလိုက်နာရမည်။ မကောင်းကျင့်တွင် မူးယစ်နေသူသည် လောက၌ အပြစ်တင်ခံရသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 16

व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक् । त्याज्यं कर्म पराधीनं कार्यमात्मवशं सदा

ရောဂါများက ဖိနှိပ်လာသော် အမြဲအသက်တို၍ ကြီးမားသောဒုက္ခကို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူအပေါ် မူတည်သောအလုပ်ကို စွန့်၍ မိမိထိန်းချုပ်နိုင်သောအလုပ်ကို အမြဲလုပ်ဆောင်ရမည်။

Verse 17

दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी । यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति

အခြားသူအပေါ် မူတည်သူသည် ဒုက္ခရောက်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို အမြဲထိန်းနိုင်သူသည် သုခရသည်။ လုပ်ဆောင်နေစဉ် အတွင်းစိတ် ပျော်ရွှင်ငြိမ်းချမ်းလာသော ကမ္မကို ရွေးချယ်ရမည်။

Verse 18

अध्यापयेच्छुचीञ्छिष्यान्हितान्मे धासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चापि योगक्षेमादिसिद्धये

သန့်ရှင်းသော တပည့်များကို သင်ကြားပေးရမည်—အကျိုးလိုလားသူ၊ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသူများကို။ ထို့ပြင် ယောဂခေမ စသည့် ပြည့်စုံမှုများရရန် အီශ්ဝရထံသို့လည်း ချဉ်းကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 19

अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता । सत्यं क्षमार्तवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम्

ထို့ကြောင့် ဓမ္မကိုလိုလားသူသည် ဤဂုဏ်တရားများတွင်သာ အထူးကြိုးစားရမည်—သစ္စာ, ခွင့်လွှတ်ခြင်း, ဖြောင့်မတ်ရိုးသားခြင်း, ဓျာန (သမาธိ), ကရုဏာ, နှင့် အဟിംသာ (အကြမ်းမဖက်ခြင်း)။

Verse 20

दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश । शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम्

ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ခြင်း၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းကြည်လင်မှု၊ စကားပြောချိုမြိန်မှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု—ဤတို့သည် ယမ (yama) ဆယ်ပါးအတွင်း တွက်ယူကြသည်။ သန့်ရှင်းမှု၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ တပ (tapas)၊ ဒါန (dāna)၊ မောန (mauna)၊ ပူဇာ/အိဇျာ (ijyā)၊ သာသနာကျမ်းလေ့လာခြင်းနှင့် ဝရတ (vrata) ထိန်းသိမ်းခြင်း—ဤတို့သည် ဓမ္မကို ထောက်တည်သော စည်းကမ်းလေ့ကျင့်ခန်းများဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 21

उपोषणोपस्थदंडो दशैते नियमाः स्मृताः । कामं क्रोधं दमं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च

အစာရှောင်ခြင်း (upōsaṇa) နှင့် အင်္ဒြိယများကို တင်းကျပ်စည်းကမ်းထားခြင်း—ဤတို့ကို နိယမ (niyama) ဆယ်ပါးအတွင်း ပါဝင်သည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် ကာမ၊ က্ৰෝဓ၊ အဒမ (မထိန်းနိုင်မှု)၊ မိုဟ (မောဟ)၊ မတ်ဆရ (မနာလိုမှု) နှင့် လောဘတို့ကိုလည်း ချုပ်ငြိမ်းရမည်။

Verse 22

अमून्षड्वैरिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत् । शनैः संचिनुयाद्धर्मं वल्मीकं शृंगवान्यथा

ဤရန်သူခြောက်ပါးကို အနိုင်ယူပြီးလျှင် လူသည် နေရာတိုင်း၌ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာမည်။ ဓမ္မကို တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းရမည်၊ တိမ်မြှုပ်တောင် (valmīka) သည် အမှုန်အမှုန် စုပေါင်းကာ မြင့်တက်သကဲ့သို့။

Verse 23

परपीडामकुर्वाणः पर लोकसहायिनम् । धर्म एव सहायी स्यादमुत्र परिरक्षितः

သူတစ်ပါးကို မနှိပ်စက်သူသည် ပရလောကအတွက် ကူညီသူကို စုဆောင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အဲဒီဘက်တွင် ဓမ္မတစ်ပါးတည်းသာ မိတ်ဆွေဖြစ်ကာ နောက်ဘဝ၌ ကာကွယ်ပေးသည်။

Verse 24

पितृमातृसुतभ्रातृयोषिद्बंधुजनाधिकः । जायते चैकलः प्राणी म्रियते च तथै कलः

အဖေ၊ အမေ၊ သား၊ ညီအစ်ကို၊ ဇနီးနှင့် ဆွေမျိုးများစွာ ဝိုင်းရံနေသော်လည်း သတ္တဝါသည် တစ်ယောက်တည်း မွေးဖွားလာပြီး တစ်ယောက်တည်းပင် သေဆုံးသွားသည်။

Verse 25

एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः । देहे पंचत्वमापन्ने त्यक्त्वैकं काष्ठलोष्टवत्

လူသည် ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားရသကဲ့သို့၊ အကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ခံရသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်လျောကွယ်သွားသောအခါ သစ်တုံးတစ်တုံး သို့မဟုတ် မြေခဲတစ်ခဲကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ခံရသည်။

Verse 26

बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनु व्रजेत् । अतः संचिनुयाद्धर्म्ममत्राऽमुत्र सहायिनम्

ဆွေမျိုးသားချင်းတို့သည် မျက်နှာလွှဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း ထွက်ခွာသွားသူ၏နောက်သို့ ဓမ္မသာ လိုက်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောကနှင့် ပရလောကတွင် ကူညီမည့် ဓမ္မကို စုဆောင်းသင့်သည်။

Verse 27

धर्मं सहायिनं लब्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः । संबंधानाचारेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः

ဓမ္မကို မိတ်ဖက်အဖြစ် ရရှိလျှင် ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်သော အမှောင်ကို ကျော်လွန်နိုင်သည်။ ပညာရှိသည် အမြဲတမ်း မြတ်နိုးသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့နှင့် ပေါင်းသင်း၍ မှန်ကန်သော အကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 28

अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत् । उत्तमानुत्तमानेव गच्छेद्धीनांश्च वर्जयेत् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवायेन शूद्रताम्

အနိမ့်အကျင့်နှင့် အညံ့အဖျင်းသော ပေါင်းသင်းမှုကို စွန့်၍ မိမိမျိုးရိုးကို မြင့်မြတ်မှုသို့ ဦးတည်စေသင့်သည်။ အမြတ်ဆုံးတို့အနက် အမြတ်ဆုံးထံသို့သာ သွားရမည်၊ အနိမ့်ကျသွားသူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ဗြာဟ္မဏသည် သင့်လျော်သော အကျင့်ဖြင့် ဂုဏ်မြင့်တက်သော်လည်း၊ လွန်ကျူးမှုနှင့် ပျက်စီးကျဆင်းမှုကြောင့် အနိမ့်အဆင့်သို့ ကျရောက်သည်။

Verse 29

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

စာသင်ကြားမှုမရှိ၊ သင့်တော်သော အကျင့်ကို ချိုးဖောက်၊ ပျင်းရိလျက် မသင့်လျော်သော အစာအဟာရဖြင့် အသက်မွေးသူ ဗြာဟ္မဏကို ပျက်စီးခြင်း (နှင့် မရဏဘေး) က တိုက်ခိုက်လာသည်။

Verse 30

अतोऽभ्यस्येत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

ထို့ကြောင့် ဒွိဇသည် အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်၍ သဒ္ဓာစာရ (ကောင်းမွန်သောအကျင့်) ကို လေ့ကျင့်ရမည်။ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများပင် သဒ္ဓာစာရရှိသူတို့၏ ပေါင်းသင်းမှုကို တောင့်တကြသည်။

Verse 31

रजनीप्रांतयामार्द्धं ब्राह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सर्वदा

ည၏ နောက်ဆုံးယာမ၏ နောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို ဘြာဟ္မ မုဟူရ္တဟု ခေါ်သည်။ ထိုအချိန်၌ ထ၍ ပညာရှိသည် မိမိအတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိရာကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 32

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माणं कमलोद्भवम्

အစဦးတွင် ဂဇာသျ (ဂဏေရှ) ကို အရင်ဆုံး အောက်မေ့ရမည်။ ထို့နောက် အမ္ဘာ မယ်တော်နှင့်အတူ ဣရှ (ရှီဝ) ကို အောက်မေ့ရမည်။ ထို့နောက် သရီနှင့်တကွ သရီရင်္ဂ (ဗိဿဏု) ကို၊ ထို့ပြင် ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာကို အောက်မေ့ရမည်။

Verse 33

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगायाः सरितः सर्वाः श्रीशैलायखिलान्गिरीन्

ထို့အပြင် အိန္ဒြာနှင့် အခြားသော နတ်အားလုံးကို၊ ဝသိဋ္ဌနှင့် အခြား မုနိများကိုလည်း၊ ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် မြစ်အားလုံးကို၊ သရီရှೈလနှင့် အမှန်တကယ် တောင်တန်းအားလုံးကိုလည်း အောက်မေ့ရမည်။

Verse 34

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादिसरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादयः

ထို့ပြင် နို့သမုဒ္ဒရာ (ခ္ရှီရောဒ) မှစ၍ သမုဒ္ဒရာများကို၊ မာနသရောဝရ စသည့် ရေကန်များကို၊ နန္ဒန စသည့် ဒေဝတောများကို၊ ကာမဓေနု စသည့် သန့်ရှင်းသော နွားမများကိုလည်း အောက်မေ့ရမည်။

Verse 35

कल्पवृक्षादिवृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्याः प्रह्रादावद्यान्हरेः प्रियान्

ကလ္ပဝೃက္ရှကဲ့သို့ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်များကို၊ ရွှေကို အဓိကထားသော အဖိုးတန် သတ္တုများကို၊ ဥရဝသီကို ဦးဆောင်သော ကောင်းကင်အပ္ဆရာများကို၊ နှင့် ပရဟ္လာဒကဲ့သို့ ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တများကို သတိရအောက်မေ့သင့်သည်။

Verse 36

जननीचरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोक्त्त मोत्तमौ । पितरं च गुरूंश्चापि हदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः

မိခင်၏ ခြေတော်ကို သတိရအောက်မေ့ပါ—အရာအားလုံးသော တီရ္ထများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ဆိုထားသည်—ထို့နောက် စိတ်ကြည်လင်အေးချမ်းစွာ နှလုံးတွင် ဖခင်နှင့် ဆရာဂုရုများကိုလည်း ဓ్యာနပြုသင့်သည်။

Verse 37

ततश्चावश्यकं कर्त्तुं नैरृतीं दिशमाव्रजेत् । ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुण म्

ထို့နောက် လိုအပ်သော အညစ်အကြေးစွန့်ခြင်းကို ပြုရန် နైరృတီ (တောင်အနောက်) ဦးတည်ရာသို့ သွားရမည်။ ရွာမှ ဓနု တစ်ရာအကွာ၊ မြို့မှတော့ ထိုအကွာအဝေး၏ လေးဆအကွာ သွားသင့်သည်။

Verse 38

तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा । कर्णोपवीत उदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि

မြေပြင်ကို မြက်ဖြင့်ဖုံးအုပ်၍ ခေါင်းကို အဝတ်ဖြင့်ဖုံးကာ၊ ဥပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို နားပေါ်တင်ထားပြီး၊ နေ့ခင်းအခါ၌လည်းကောင်း၊ သန္ဓျာကာလ အဆက်အဆံအချိန်များ၌လည်းကောင်း မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူရမည်။

Verse 39

विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः । न तिष्ठन्नाशु नो विप्र गोवन्ह्यनिलसंमुखः

အညစ်အကြေးနှင့် ဆီးကို စွန့်ချိန်တွင် မောနဖြင့် နေရမည်။ ညအခါတွင် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူရမည်။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ မတ်တပ်ရပ်လျက် မပြုရ၊ အလျင်အမြန် မပြုရ၊ နွား၊ မီး သို့မဟုတ် လေကို မျက်နှာမူလျက်လည်း မပြုရ။

Verse 40

न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले । नालोकयेद्दिशो भागञ्ज्यो तिश्चक्रं नभो मलम्

ထွန်ဖြင့် မကြာသေးမီက ထွန်ယက်ထားသော မြေပြင်ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ လူသွားလူလာ လမ်းဖြစ်နေသော မြေပြင်ပေါ်၌လည်းကောင်း အညစ်စွန့်ခြင်း မပြုရ။ ထိုအခါ တိသ်များ၊ ကြယ်တောက်ပဝိုင်း၊ ကောင်းကင် သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသော အရာများကို မကြည့်ဘဲ—ရှက်ကြောက်မှုနှင့် သန့်ရှင်းရေး စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းရ။

Verse 41

वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान् । अथो मृदं समादद्याज्जंतुकर्क्करवर्जिताम्

သတိထားသူသည် ဘယ်လက်ဖြင့် အင်္ဂါကို ကိုင်ထားကာ ကြိုးစား၍ ထရမည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ရန်အတွက် ပိုးမွှားနှင့် ကျောက်စရစ် မပါသော မြေမှုန့်ကို ယူရမည်။

Verse 42

विहाय मूषको त्खातां चोच्छिष्टां केशसंकुलाम् । गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां प्रक्षाल्य चांबुना ततः

ကြွက်များက တူးဖော်ထားသော မြေ၊ အစားအစာကျန်ရစ်မှုကြောင့် အညစ်တင်သော မြေ၊ သို့မဟုတ် ဆံပင်ရောနှောသော မြေကို ရှောင်ရမည်။ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါ၌ မြေမှုန့် တစ်ပိုင်းသာ လိမ်း၍ နောက်တစ်ဖန် ရေနှင့် ဆေးကြောရမည်။

Verse 43

पुनर्वामकरेणेति पंचधा क्षालयेद्गुदम् । एकैक पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा

ထို့နောက် ဘယ်လက်ဖြင့်ပင် ဂုဒကို ငါးကြိမ် ဆေးကြောသန့်စင်ရမည်။ ခြေတစ်ဖက်စီတွင် မြေမှုန့် တစ်ကြိမ်စီ လိမ်း၍၊ လက်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူ မြေမှုန့် သုံးပိုင်း လိမ်းရမည်။

Verse 44

इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि । क्रमाद्वैगुण्यतः कुर्याद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु

ဤသို့ အိမ်ထောင်ရှင်သည် အနံ့နှင့် အညစ်အကြေးလိမ်းကပ်မှု ပျောက်ကင်းသည့်အထိ သန့်စင်ရေးကို ပြုရမည်။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက်၊ ဗြဟ္မစရိယာမှ စသော အာရှရမ် သုံးပါးတွင် သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 45

दिवाविहितशौचाच्च रात्रावर्द्धं समाचरेत् । परग्रामे तदर्धं च पथि तस्यार्धमेव च

နေ့ခင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော သန့်စင်မှုကို ညတွင် တစ်ဝက်သာ ကျင့်ဆောင်ရမည်။ အခြားရွာ၌ ထို၏တစ်ဝက်၊ လမ်းခရီး၌ ထို၏တစ်ဝက်ကိုပင် ထပ်မံတစ်ဝက်သာ ပြုရမည်။

Verse 46

तदर्धं रोगिणां चापि सुस्थे न्यूनं न कार येत् । अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चाप्यगोपमैः

နာမကျန်းသူတို့အတွက် ထို၏တစ်ဝက်ကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျန်းမာသူသည် ထိုထက်နည်းအောင် မပြုရ။ မည်သည့်မြစ်ရေမဆို၊ ထို့ပြင် အထူးမပြင်ဆင်ထားသော မြေခဲများဖြင့်ပင် သန့်စင်မှုကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

Verse 47

आपातमाचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक् । आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः

အခြေအနေလိုအပ်သလို သန့်စင်မှုကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ သို့သော် အတွင်းစိတ်အကျင့်ပျက်သူသည် အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းမှုကို မရနိုင်။ သန့်စင်ရာတွင် မြေ၏ပမာဏကို စိုစွတ်သော ဓာတရီသီး (အမလကီ) အရွယ်အစားနှင့် တိုင်းတာကြောင်း ဆိုထားသည်။

Verse 48

सर्वाश्चाहुतयोऽप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्यो वा सूपविष्टः शुचौ भुवि

ထိုနည်းတူ မီးပူဇော်အာဟုတိများအားလုံးနှင့် စန္ဒြာယဏ ဝတ်၌ စားသောက်သည့် အစာတစ်လုတ်တစ်လုတ်တို့ကိုလည်း သန့်ရှင်းသော မြေပေါ်တွင် ထိုင်ပုံမှန်ကန်စွာ ထိုင်၍ အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 49

उपस्पृशेद्विहीनाभिस्तुषांगारास्थिभस्मभिः । अतिस्वच्छाभिरद्भिश्च यावद्धृद्गाभिरत्वरः

သင့်လျော်သောရေ မရရှိသော်လည်း တုရှ်(အခွံ)၊ မီးသွေး၊ အရိုးပြာ စသည်တို့ဖြင့် ကြည်လင်စေထားသောရေဖြင့် အာစမန (ဥပသ္ပೃଶ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဖြစ်နိုင်သည့်အခါ အလွန်ကြည်လင်၍ နှလုံးထိ ရောက်သကဲ့သို့ နက်သောရေဖြင့် အလျင်မပြုဘဲ အာစမန ပြုရမည်။

Verse 50

ब्राह्मणो ब्रह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत् । कण्ठगाभिर्नृपः शुध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः

ဗြာဟ္မဏသည် လက်မအမြစ်ရှိ ဗြဟ္မာတီရ္ထကို အသုံးပြု၍ မိမိအမြင်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေဖြင့် အာစမန ပြုရမည်။ မင်းသည် ရေက လည်ချောင်းထိ ရောက်လျှင် သန့်စင်ပြီး၊ ဝိုင်ရှျယသည် ပါးစပ်အမိုးထိ ရောက်လျှင် သန့်စင်သည်။

Verse 51

स्त्रीशूद्रावाथ संस्पर्शमात्रेणापि विशुध्यतः । शिरः शब्दं सकंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि वा

မိန်းမနှင့် ရှူဒြာတို့သည် ရေကို ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် သန့်စင်နိုင်သည်။ သန့်စင်ရန် ရေဖြင့် ခေါင်း၊ အင်ဒြိယ/အင်္ဂါများနှင့် လည်ချောင်းကို ထိစေကာ ပြုလုပ်ရမည်၊ ရေထဲတွင် ဆံပင်ဖြည်ထားသော်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 52

अक्षालितपदद्वद्व आचांतोऽप्यशुचिर्म्मतः । त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत्

ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မဆေးကြောထားလျှင် အာစမန ပြုထားသော်လည်း မသန့်ဟု သတ်မှတ်သည်။ သန့်စင်ရန် ရေကို သုံးကြိမ် စုပ်သောက်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ပေါက်ဝ/အင်ဒြိယတံခါးများကို သန့်စင်ရမည်။

Verse 53

अंगुष्ठमूलदेशेन ह्यधरोष्ठौ परि मृजेत् । स्पृष्ट्वा जलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत्

လက်မအမြစ်ပိုင်းဖြင့် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သုတ်ရမည်။ ရေဖြင့် နှလုံးကို ထိပြီးနောက် လက်ချောင်းအားလုံးကို စုပေါင်းကာ ခေါင်းကို ထိရမည်။

Verse 54

अंगुल्यग्रैस्तथा स्कन्धौ सांबु सर्व्वत्र संस्पृशेत् । आचांतः पुनराचामेत्कृत्वा रथ्योपसर्पणम्

လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုလည်း ထိရမည်၊ ထို့ပြင် ရေဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့အပြားကို ထိစေ၍ သန့်စင်ရမည်။ အာစမန ပြုပြီးနောက် လမ်းမ/အများသွားလမ်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ထပ်မံ အာစမန ပြုရမည်။

Verse 55

स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम् । सुप्त्वा वासः परीधाय दृष्ट्वा तथाप्यमंगलम्

ရေချိုးပြီးနောက်၊ စားပြီးနောက်၊ နို့သောက်ပြီးနောက်၊ မင်္ဂလာကောင်းသော ကုသိုလ်ကမ္မများ စတင်ချိန်တွင်၊ အိပ်ရာထပြီးနောက်၊ အဝတ်အစားဝတ်ပြီးနောက်၊ မင်္ဂလာမကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက်တောင်—အာစမနာ (ācamanā) ပြု၍ သန့်ရှင်းမှုကို ပြန်လည်တည်စေသင့်သည်။

Verse 56

प्रमादादशुचि स्मृत्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत् । दंतधावनं प्रकुर्वीत यथोक्त धर्मशास्त्रतः । आचांतोऽप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

မေ့လျော့မှုကြောင့် အညစ်အကြေးကို သတိရလာပါက အာစမနာ (ācamanā) ကို နှစ်ကြိမ်ပြုလျှင် သန့်ရှင်းလာသည်။ ဓမ္မရှာစတြာတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ သွားသန့်ရှင်းရေးကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ အာစမနာ ပြုထားသော်လည်း သွားသန့်ရှင်းရေး မပြုလျှင် အညစ်အကြေးရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 57

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

လပြည့်လဆန်း ပထမနေ့ (ပရတိပဒ), လကွယ်နေ့ (ဒർശ/အမဝါသျာ), ခြောက်ရက်မြောက်နေ့, ကိုးရက်မြောက်နေ့ နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့တို့တွင် သွားပေါ်သို့ သစ်တံ (tooth-stick) သုံးခြင်းသည် မျိုးရိုးကို ခုနစ်ဆက်တိုင်တိုင် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 58

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

သွားသန့်ရှင်းရေး သစ်တံ မရရှိသော်လည်းကောင်း၊ သုံးရန် တားမြစ်ထားသောနေ့ဖြစ်သော်လည်းကောင်း—ပါးစပ်ကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ရန် ဂဏ္ဍူෂ (gaṇḍūṣa) အဖြစ် ပါးစပ်ပြည့်အောင် ရေကိုင်၍ ကွမ်းကာ ၁၂ ကြိမ် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 59

कनिष्ठाग्रपरीमाणं सत्वचं निर्व्रणारुजम् । द्वादशांगुलमानं च सार्द्रं स्याद्दंतधावनम्

သွားသန့်ရှင်းရေးအတွက် သစ်တံသည် လက်မငယ်ထိပ်အရွယ်အစားအထူရှိရမည်၊ အခေါက်မခွာဘဲရှိရမည်၊ အနာအဆာ သို့မဟုတ် ရောဂါဖြစ်စေသော ချို့ယွင်းချက်ကင်းရမည်။ အလျား ၁၂ လက်ချောင်းအတိုင်းဖြစ်ပြီး လတ်ဆတ်စိုစွတ်နေသင့်သည်။

Verse 60

एकेकांगुलमानं तच्चर्वयेद्दंतधावनम् । प्रातः स्नानं चरित्वा च शुद्ध्यै तीर्थे विशेषतः

လက်ချောင်းအဆစ်တစ်ဆစ်အတိုင်းအတာရှိသော သွားသန့်ရှင်းရေးတံ (dantadhāvana) ကို ကိုက်ဝါး၍ သွားကိုသန့်စင်စေ။ ထို့နောက် မနက်ပိုင်း ရေချိုးစနာန်ကို ပြုလုပ်ပြီး—အထူးသဖြင့် တီရ္ထ (tīrtha) သန့်ရှင်းရာနေရာတွင်—သန့်စင်မှုကို ရရှိသည်။

Verse 61

प्रातः स्नानाद्यतः शुद्ध्येत्कायोऽयं मलिनः सदा । यन्मलं नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

မနက်ပိုင်း စနာန်ရေချိုးခြင်းကြောင့် အမြဲမလင်နေသော ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်စင်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်း၏အညစ်အကြေးသည် ကိုယ်၏ အပေါက် ၉ ပေါက်မှ နေ့ညမပြတ် စီးဆင်းထွက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 62

उत्साहमेधासौभाग्यरूपसंपत्प्रवर्द्धकम् । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविनाशकृत्

၎င်းကို ပရာဇာပတျယ ဝရတ (prājāpatya) နှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်းသည် စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ဉာဏ်ရည်၊ ကံကောင်းခြင်း၊ အလှအပနှင့် စည်းစိမ်ကို တိုးပွားစေပြီး မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးစေသည်။

Verse 63

प्रातः स्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

မနက်ပိုင်း စနာန်ရေချိုးခြင်းသည် အပြစ်၊ အလက္ခ္မီ (ကံဆိုးမှု) နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ထို့ပြင် မသန့်ရှင်းမှုနှင့် မကောင်းသောအိပ်မက်များကို ပျောက်ကင်းစေကာ စိတ်ကျေနပ်မှုနှင့် အားအင်ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 64

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातस्नायिजनं क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

မနက်ပိုင်း စနာန်ရေချိုးသူကို မကောင်းသူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ မနီးကပ်နိုင်ကြ။ အကြောင်းမှာ မနက်စနာန်သည် မြင်ရသောအကျိုးနှင့် မမြင်ရသောအကျိုး နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးသဖြင့် ထိုစနာန်ကို အမြဲလိုက်နာကျင့်သုံးသင့်သည်။

Verse 65

प्रसंगतः स्नानविधिं प्रवक्ष्यामि नृपोत्तमाः । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नाना च्छतगुणोत्तरम्

အခါအခွင့်ရလာသဖြင့်၊ အို မင်းမြတ်တို့၊ ငါသည် ရေချိုးခြင်း၏ သင့်လျော်သော နည်းလမ်းကို ဟောပြမည်။ စည်းကမ်းဝိဓိအတိုင်း ပြုသော ရေချိုးခြင်းသည် သာမန်ရေချိုးခြင်းထက် အဆတစ်ရာ မြတ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။

Verse 66

विशुद्धां मृदमादाय बर्हिषस्तिलगोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य ह्याचम्य स्नानमाचरेत्

သန့်ရှင်းသော မြေညက်၊ ဘရ္ဟိṣ (ကူရှာမြက်)၊ နှမ်းနှင့် နွားချေးကို ယူ၍ သန့်စင်သောနေရာ၌ စီထားကာ၊ ထို့နောက် အာစမန (ācamanā) ပြု၍ ရေချိုးခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 67

उपग्रही बद्ध शिखो जलमध्ये समाविशेत् । स्वशाखोक्तविधानेन स्नानं कुर्याद्यथाविधि

အုပ်ဂရဟီ (ရေချိုးဝတ်) ကို ဝတ်ဆင်၍ ရှိခါ (śikhā) ကို ချည်ကာ ရေထဲသို့ ဝင်ရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ ဝေဒသခါ (śākhā) မှ သင်ကြားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးရမည်။

Verse 68

स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्वितः

ဤသို့ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်ကို ညှစ်၍ သန့်စင်လျှော်ထားသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ရမည်။ ထို့နောက် အာစမန (ācamanā) ပြုကာ ကူရှာမြက်ကို ကိုင်လျက် မနက်စန္ဓျာ (prātaḥ-sandhyā) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 69

प्राणायामांश्चरन्विप्रो नियम्य मानसं दृढम् । अहोरात्रकृतैः पापैर्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

ပရာဏာယာမ (prāṇāyāma) ကို လေ့ကျင့်နေသော ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) သည် စိတ်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်လျက် နေ့ည ပြုခဲ့သော အပြစ်များမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်။

Verse 70

दश द्वादशसंख्या वा प्राणायामाः कृता यदि । नियम्य मानसं तेन तदा तप्तं महत्तपः

တစ်ယောက်ယောက်က ပရာဏာယာမကို ဆယ်ကြိမ်—သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်ကြိမ်—ပြုလုပ်၍ ထိုအားဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းညှိနိုင်လျှင်၊ အမှန်တကယ် မဟာတပ (တပဿ) ကို ဆောင်ရွက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 71

सव्याहृतिप्रणवकाः प्राणायामास्तु षोडश । अपि भ्रूणहनं मासात्पुनंत्यहरहः कृताः

ဗျာဟရတိများနှင့် ပရဏဝ (အိုမ်) ကို တွဲဖက်၍ ပရာဏာယာမ ဆယ့်ခြောက်ကြိမ်ကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်လျှင်၊ တစ်လအတွင်း သန္ဓေသားသတ်ခြင်း၏ အပြစ်တောင် သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 72

यथा पार्थिवधातूनां दह्यते धमनान्मलाः । तथेंद्रियैः कृता दोषा ज्वाल्यंते प्राणसंयमात्

မြေဓာတ်သတ္တုများ၏ အညစ်အကြေးကို မီးဖိုအပူဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့၊ အင်ဒြိယများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်အနာအဆာတို့သည် ပရာဏကို ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် မီးလောင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 73

एकाक्षरं परं ब्रह्म प्राणायामः परं तपः । गायत्र्यास्तु परं नास्ति पावनं च नृपोत्तम

အက္ခရာတစ်လုံးဖြစ်သော ပရဏဝ “အိုမ်” သည် ပရမဗြဟ္မ ဖြစ်၏; ပရာဏာယာမသည် အမြင့်ဆုံး တပဿ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဂါယတ္ရီထက် ပို၍ သန့်စင်ပေးနိုင်သော အရာမရှိ၊ အရှင်မင်းမြတ်။

Verse 74

कर्मणा मनसा वाचा यद्रात्रौ कुरुते त्वघम् । उत्तिष्ठन्पूर्वसंध्यायां प्राणायामैर्विशोधयेत्

ညအချိန်၌ ကိုယ်ကာယဖြင့်၊ စိတ်ဖြင့်၊ သို့မဟုတ် နှုတ်ဖြင့် ကျူးလွန်မိသော အပြစ်မည်သည့်အရာမဆို—မနက်စန္ဓျာအချိန်၌ ထ၍ ပရာဏာယာမများဖြင့် သန့်စင်သင့်သည်။

Verse 75

यदह्ना कुरुते पापं मनोवाक्कायकर्मभिः । आसीनः पश्चिमां संध्यां प्राणायामैर्व्यपोहति । पश्चिमां तु समासीनो मलं हंति दिवाकृतम्

နေ့ခင်းတွင် စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယ အပြုအမူတို့ဖြင့် ကျူးလွန်မိသော အပြစ်အားလုံးကို ညနေဆန္ဓျာအချိန်၌ အနောက်ဘက်ကိုမျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကာ ပရာဏာယာမဖြင့် ဖယ်ရှားနိုင်သည်။ အမှန်တကယ် အနောက်ဆန္ဓျာ၌ ထိုင်လျှင် နေ့ခင်းက ဖြစ်ပေါ်သော မလင်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

Verse 76

नोपतिष्ठेत्तु यः पूर्व्वां नोपास्ते यस्तु पश्चिमाम् । स शूद्रवद्बहिष्कार्यः सर्वस्माद्द्विजकर्मणः

မနက်ဆန္ဓျာကို မတက်ရောက်သူ၊ ညနေဆန္ဓျာကို မပူဇော်မနာသူသည် ဒွိဇကမ္မ အားလုံးမှ ရှုဒ္ဒရကဲ့သို့ ပယ်ဖျက်ခံရထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 77

अपां समीपमासाद्य नित्यकर्म समाचरेत् । तत आचमनं कुर्याद्यथाविध्यनु पूर्वशः

ရေရှိရာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး နိတျကမ္မ (နေ့စဉ်ဝတ္တရား) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် စည်းကမ်းတကျ အစဉ်လိုက် အာစမန (ācamana) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 78

आपोहिष्ठेति तिसृभिर्मार्जनं तु ततश्चरेत् । भूमौ शिरसि चाकाश आकाशे भुवि मस्तके

ထို့နောက် ‘Āpo hi ṣṭhā…’ ဟုအစပြုသော ရစ်ချာ (ṛcā) သုံးပုဒ်ဖြင့် မာရ္ဇန (mārjana) အဖြစ် ရေဖြန်းသန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဤပူဇော်နည်းသည် အစဉ်အလာအတိုင်း ‘မြေ’ နှင့် ‘ကောင်းကင်’ ကို သက်ဆိုင်ရာနေရာများတွင် ထား၍ ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 79

मस्तके च तथाकाशं भूमौ च नवधा क्षिपेत् । भूमिशब्देन चरणावाकाशं हृदयं स्मृतम् । शिरस्येव शिरःशब्दो मार्जनं तैरुदाहृतम्

ထို့အတူ ကိုးကြိမ်စီ အစီအစဉ်ဖြင့် မျက်နှာခေါင်းထိပ် (မတ်စက) ပေါ်တွင် ‘ကောင်းကင်’ ကို ထား၍ မြေပေါ်တွင် ‘မြေ’ ကို ထားရမည်။ ‘မြေ’ ဟူသောစကားသည် ခြေထောက်များကို ဆိုလိုပြီး ‘ကောင်းကင်’ ဟူသောစကားသည် နှလုံးကို ဆိုလိုသည်။ ‘ခေါင်း’ ဟူသောစကားသည် ခေါင်းကိုယ်တိုင်ကို ဆိုလိုသည်—ဤသို့ မာရ္ဇနကို သူတို့က ရှင်းပြထားသည်။

Verse 80

वारुणादपि चाग्नेयाद्वायव्यादपि चेंद्रतः । मंत्रस्थानादपि परं ब्राह्मं स्नानमिदं परम् । ब्राह्मस्नानेन यः स्नातः स बाह्याभ्यंतरं शुचिः

ဝရုဏ-ရေချိုးထက်လည်း မြင့်၊ အဂ္ဂနိ-ရေချိုးထက်လည်း မြင့်၊ ဝါယု-ရေချိုးထက်လည်း မြင့်၊ အိန္ဒြ-ရေချိုးထက်လည်း မြင့်—မန်တရ-နေရာတင်သာထက်လည်း ကျော်လွန်သော—ဤသည်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘြာဟ္မ-ရေချိုး ဖြစ်သည်။ ဘြာဟ္မ-ရေချိုးဖြင့် ရေချိုးသူသည် အပြင်အတွင်း နှစ်ဖက်လုံး သန့်ရှင်းလာသည်။

Verse 81

सर्वत्र चार्हतामेति देवपूजादिकर्मणि । नक्तंदिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः

ထိုအခါမှသာ လူသည် နေရာတိုင်းတွင် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်လာ၍ ဒေဝပူဇာ စသည့် သာသနာရေးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရန် သင့်လျော်လာသည်။ ငါးဖမ်းသမားများက ရေထဲသို့ ညနေ့မပြတ် ငုပ်လျှင်သာ သန့်ရှင်းသွားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အမြင့်မားသော သာဓနာတရားကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မလဲ။

Verse 82

शतशोऽपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिताः । अंतःकरणशुद्धांश्च तान्विभूतिः पवित्रयेत्

ထိုသို့ ရာချီကြိမ် ရေချိုးသော်လည်း စိတ်သဘောထား မသန့်ရှင်းသူတို့သည် မသန့်မရှင်းပဲ ရှိနေသည်။ သို့ရာတွင် အန္တရကရဏ (စိတ်နှလုံး) သန့်စင်ပြီးသူတို့ကိုတော့ ဝိဘူတိ—သန့်ရှင်းသော ပြာ—က ပဝါနစေသည်။

Verse 83

किं पावनाः प्रकीर्त्यंते रासभा भस्मधूसराः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु मलैः सर्वैर्विवर्जितः

ပြာဖုန်ကပ်၍ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသော မြည်းများကို ‘သန့်ရှင်း’ ဟု အဘယ်ကြောင့် ချီးမြှောက်ရမည်နည်း။ အညစ်အကြေးအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သူတစ်ဦးတည်းသာ—တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးပြီးသူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 84

तेन क्रतुशतैरिष्टं चेतो यस्येह निर्मलम् । तदेव निर्मलं चेतो यथा स्यात्तन्मुने शृणु

ဤလောက၌ စိတ်သည် သန့်ရှင်းသူအတွက် ရာချီသော ယဇ္ဉများကို ဆောင်ရွက်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ယခု၊ မုနိရေ၊ နားထောင်လော့—ထိုစိတ်တစ်ခုတည်းက မည်သို့ အညစ်ကင်း၍ နိရ္မလ ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 85

विश्वेशश्चेत्प्रसन्नः स्यात्तदा स्यान्नान्यथा क्वचित् । तस्माच्चेतो विशुद्ध्यर्थं काशीनाथं समाश्रयेत्

ဝိශ්ဝေရှ (Viśveśa) သခင်တော် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါကသာ အရာရာ ပြည့်စုံအောင်မြင်သည်—ဘယ်နေရာမှာမဆို အခြားနည်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် စိတ်သန့်စင်ရန် ကာရှီနာထ (Kāśīnātha) ထံ ခိုလှုံသင့်သည်။

Verse 86

इदं शरीरमुत्सृज्य परं ब्रह्माधिगच्छति । द्रुपदांतं ततो जप्त्वा जलमादाय पाणिना

ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို ရောက်ရှိသည်။ ထို့နောက် သီချင်းတော်၏ အဆုံး (drupadānta) ထိ ဂျပ်ရွတ်ပြီး လက်ဖြင့် ရေကိုယူကာ…

Verse 87

कुयादृतं च मंत्रेण विधिज्ञस्त्वघमर्षणम् । निमज्ज्याप्सु च यो विद्वाञ्जपेत्त्रिरघमर्षणम्

ဝိဓိကို သိသူသည် ‘ဋ္ဌတ/Ṛta’ မန္တရဖြင့် အဃမර්ෂဏ (Aghamarṣaṇa) ကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ထို့ပြင် ရေထဲသို့ မြုပ်ဝင်သော ပညာရှိသည် အဃမර්ෂဏကို သုံးကြိမ် ဂျပ်ရွတ်သင့်သည်။

Verse 88

जले वापि स्थले वापि यः कुर्यादघमर्ष णम् । तस्याघौघो विनश्येत यथा सूर्योदये तमः

ရေထဲ၌ဖြစ်စေ မြေပြင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ အဃမර්ෂဏကို ပြုလုပ်သူ၏ အပြစ်အစုအဝေးသည် နေထွက်ချိန် အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 89

गायत्रीं शिरसा हीनां महाव्याहृतिपूर्व्विकाम् । प्रणवाद्यां जपंस्तिष्ठन्क्षिपेदंभोंजलि त्रयम्

မတ်တပ်ရပ်၍ ဂါယတ္ရီ (Gāyatrī) ကို ဂျပ်ရွတ်ရမည်—Śiras (ခေါင်းပိုင်း) မပါဘဲ၊ မဟာဗျာဟෘတိများကို အရင်တင်၍၊ ပ္ရဏဝ (Praṇava) မှ စတင်ကာ—ထို့နောက် ရေကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သုံးကြိမ် အဓိဋ္ဌာန်အဖြစ် ပူဇော်လောင်းတင်ရမည်။

Verse 90

तेन वज्रोदकेनाशु मंदेहा नाम राक्षसाः । सूर्यतेजः प्रलोपंते शैला इव विवस्वतः

ထို ဝဇ္ဇရ-ရေ (သန့်ရှင်းသော အာဃျ) ကြောင့် “မဏ္ဍေဟာ” ဟုခေါ်သော ရာက္ခသများသည် ချက်ချင်းပျက်စီးကြသည်။ နေမင်း၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် သူတို့၏ အင်အားသည် ပျောက်ကွယ်သွား၍—တောက်ပသော ဝိဝတ်စွာန်ရှေ့တွင် တောင်တန်းများ ပြိုကျသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 91

सहायार्थं च सूर्यस्य यो द्विजो नांजलि त्रयम् । क्षिपेन्मंदेहनाशाय सोपि मंदेहतां व्रजेत्

နေမင်းကို ကူညီရန်အတွက် ဒွိဇသည် မဏ္ဍေဟာများ ပျက်စီးစေရန် ရေ-အာဃျကို လက်ဖဝါးသုံးကြိမ် ပက်ချလျှင်—ထိုသူသည်လည်း အကျင့်အကြံ မမှန်ကန်လျှင် “မဏ္ဍေဟာ” အဖြစ်သို့ ကျရောက်သွားမည်။

Verse 92

प्रातस्तावज्जपंस्तिष्ठेद्यावत्सूर्यस्य दर्शनम् । उपविष्टो जपेत्सायमृक्षाणामाविलोकनात्

မနက်ခင်းတွင် နေမင်းကို မြင်ရသည့်အထိ ရပ်လျက် ဂျပ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ညနေခင်းတွင် ကြယ်များ ပေါ်လာသည်အထိ ထိုင်လျက် ဂျပ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 93

काललोपो न कर्त्तव्यो द्विजेन स्वहितेप्सुना । अर्द्धोदयास्तसमये तस्माद्वज्रोदकं क्षिपेत्

ကိုယ်ကျိုးအတွက် လိုလားသော ဒွိဇသည် အချိန်ကို မလွဲမချော် မဖြစ်စေရ; ထို့ကြောင့် နေတက်တစ်ဝက်နှင့် နေလျော့တစ်ဝက် အချိန်များတွင် ဝဇ္ဇရ-ရေ (အာဃျ) ကို ပူဇော်ပက်ချရမည်။

Verse 94

विधिनापि कृता संध्या कालातीता ऽफला भवेत् । अयमेव हि दृष्टांतो वंध्यास्त्रीमैथुनं यथा

နည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်သော်လည်း အချိန်ကျော်လွန်ပြီးမှ ပြုသော သန္ဓျာပူဇော်မှုသည် အကျိုးမရှိ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဥပမာ—ကလေးမရနိုင်သော မိန်းမနှင့် မေထုန်ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 95

जले वामकरं कृत्वा या संध्याऽचरिता द्विजैः । वृषली सा परिज्ञेया रक्षोगणमुदा वहा

ရေထဲတွင် ဘယ်လက်ကို ထား၍ ဒွိဇတို့ ဆန္ဓျာကို ကျင့်သော် ထိုဆန္ဓျာကို ‘ဝೃṣလီ’ (အနိမ့်အကျ) ဟု သိရမည်၊ ရာක්ෂသအုပ်စုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Verse 96

उपस्थानं ततः कुर्याच्छाखोक्तविधिना ततः । सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः

ထို့နောက် မိမိ၏ ဝေဒသခာ၌ ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဥပသ္ထာန (ရပ်တည်ပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြီးနောက် ဂါယတြီကို တစ်ထောင်ကြိမ်—မဟုတ်လျှင် ထပ်မံ တစ်ရာကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 97

दशकृत्वोऽथ देव्यै च कुर्यात्सौ रीमुपस्थितिम् । सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम्

ထို့နောက် နေရောင်ဒေဝီထံသို့ ဥပသ္ထိတိ (ဖိတ်ခေါ်ပူဇော်) ကို ဆယ်ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။ ဂျပ်အရေအတွက်အတိုင်း ဒေဝီသည် တစ်ထောင်တွင် အမြင့်ဆုံး၊ တစ်ရာတွင် အလယ်အလတ်၊ ဆယ်တွင် နိမ့်သေးဟု ဆိုသည်။

Verse 98

गायत्रीं यो जपेद्विप्रो न स पापैः प्रलिप्यते । रक्तचंदनमिश्राभिरद्भिश्च कुसुमैः कुशैः

ဂါယတြီကို ဂျပ်သော ဗြာဟ္မဏသည် အပြစ်တို့ဖြင့် မလိမ်းကပ်ရ။ (ပူဇော်ရာတွင်) အနီရောင် စန္ဒနာရောစပ်ထားသော ရေနှင့် ပန်းများ၊ ကုရှမြက်တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 99

वेदोक्तैरागमोक्तैर्वा मंत्रैरर्घं प्रदापयेत् । अर्चितः सविता येन तेन त्रैलोक्यमर्च्चितम्

ဝေဒတွင် ဆိုထားသော သို့မဟုတ် အာဂမတွင် ဆိုထားသော မန္တရများဖြင့် အရ്ഘျကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ဆဝိတೃကို ပူဇော်သူသည် တြိလောကသုံးပါးကိုပင် ပူဇော်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 100

अर्चितः सविता दत्ते सुतान्पशुव सूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

သဗိတೃ (နေဒေဝ) ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် သားတော်များ၊ တိရစ္ဆာန်ဥစ္စာတိုးပွားခြင်းနှင့် မျိုးဆက်တိုးတက်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ ရောဂါများကို ဖယ်ရှား၍ အသက်ရှည်ခြင်းကို ချီးမြှင့်ကာ ချစ်မြတ်နိုးသော ဆန္ဒများကိုပါ ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 101

अयं हि रुद्र आदित्यो हरिरेष दिवाकरः । रविर्हिरण्यरूपोऽसौ त्रयीरूपोऽयमर्यमा

ဤနေမင်းသည် ရုဒ္ဒရ ဖြစ်၏; အာဒိတျ ဖြစ်၏; ဟရိ ဖြစ်၍ နေ့ကို ဖြစ်စေသော ဒိဝါကရ ဖြစ်၏။ ဤရဝိသည် ရွှေရောင်သဏ္ဌာန်ရှိပြီး သုံးဝေဒ၏ ရုပ်တော်ဖြစ်ကာ အရျမန်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 102

ततस्तु तर्पणं कुर्यात्स्वशाखोक्तविधानतः । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

ထို့နောက် မိမိ၏ ဝေဒ-ရှာခါတွင် ဆိုထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း တර්ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဘြဟ္မာမှစ၍ ဒေဝတားအပေါင်းတို့နှင့် မရိချိမှစသော မုနိများကိုလည်း တೃप्तစေရမည်။

Verse 110

अंगुल्यग्रेण वै दैवमार्षमंगुलिमूलगम् । ब्राह्ममंगुष्ठमूले तु पाणिमध्ये प्रजापतेः

ဒေဝတားအတွက် တർပဏကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပြုလုပ်ရသည်; ရှိ (ṛṣi) အတွက် လက်ချောင်းအမြစ်များတွင်; ဘြဟ္မာအတွက် လက်မအမြစ်တွင်; ပရဇာပတိအတွက် လက်ဖဝါးအလယ်တွင် ပြုလုပ်ရသည်။

Verse 120

देवतां परिपूज्याथ नैमित्तिकं विधिं चरेत् । पवनाग्निं समुज्ज्वाल्य वैश्वदेवं समाचरेत्

ဒေဝတားကို ယഥာဝိဓိ ပူဇော်ပြီးနောက် နိမိတ္တိက (အခါအားလျော်စွာ) သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိကို လိုက်နာရမည်။ လေဖြင့် အိမ်မီးကို ထွန်းညှိ၍ ဝိုင်ශ්ဝဒေဝ ပူဇော်ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 130

ऐन्द्रवारुणवायव्याः सौम्या वै नैरृताश्च ये । प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम्

အင်ဒြ၊ ဝရုဏ နှင့် ဝါယု၏ လောကများမှ သတ္တဝါတို့၊ ထို့ပြင် ဆိုမ၏ ဒిశာနှင့် နိုင်ရဋ္ဌ (Nairṛta) ဒిశာမှ သတ္တဝါတို့သည်—အို ကာကာတို့၊ မြေပေါ်၌ ငါအర్పဏာပြု၍ ထားသော ဤ ပိဏ္ဍ (ဆန်လုံး) ပူဇာကို လက်ခံကြပါစေ။

Verse 140

ततो मौनेन भुञ्जीत न कुर्याद्दंतघर्षणम् । प्रक्षालितव्यहस्तस्य दक्षिणांगुष्ठमूलतः

ထို့နောက် မောနဖြင့် စားသောက်ရမည်၊ သွားကို မခတ်မကြိတ်ရ။ လက်ကို ဆေးကြောပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းအတိုင်း ညာဘက် လက်မ၏ အမြစ်မှ (အစာကို) စတင်ထိယူရမည်။

Verse 145

उद्देशतः समाख्यात एष नित्यतनो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

ဤသည်မှာ နေ့စဉ်အကျင့် (နಿತ್ಯတနု) ၏ বিধိကို အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ဖော်ပြပြီးပြီ။ ဤသို့ အကျင့်ပြုသော ဗြာဟ္မဏသည် မည်သည့်အခါမျှ ကျဆင်းပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်။