Sukta 111

Mantra 1

अया रुचा हरिण्या पुनानो विश्वा द्वेषांसि तरति स्वयुग्वभिः सूरो न स्वयुग्वभिः । धारा सुतस्य रोचते पुनानो अरुषो हरिः । विश्वा यद्रूपा परियात्यृक्वभिः सप्तास्येभिॠक्वभिः ॥

या सुवर्णिम रुचीने—स्वतःला पवित्र करत—तो आपल्या स्वयुग्व (स्वतः-जुते) अश्व/रश्मींनी सर्व द्वेष ओलांडतो; जसा सूर्य आपल्या स्वयुग्व किरणांनी. पिष्ट सोमाची धारा तेजाने उजळते—पवित्र करणारा, अरुष-हरि (लालसर-सुवर्ण) तेजस्वी. तो ऋक्व (ऋषि/स्तोत्रकर्ता) शक्तींनी, सप्तास्य (सात-मुखी) वाक्-शक्तींनी, सर्व रूपांभोवती परियत करतो तेव्हा.

Mantra 2

त्वं त्यत्पणीनां विदो वसु सं मातृभिर्मर्जयसि स्व आ दम ऋतस्य धीतिभिर्दमे । परावतो न साम तद्यत्रा रणन्ति धीतयः । त्रिधातुभिररुषीभिर्वयो दधे रोचमानो वयो दधे ॥

पणींनी लपवलेला तो वसु (निधी) तू शोधून काढतोस; मातृभिः (मातृ-शक्ती) यांच्यासह त्याला आपल्या धामात मर्जय (शुद्ध) करतोस—ऋताच्या दमे (गृहात), धीतिभिः (अंतर्दृष्टी-कर्मांनी). परावताहून आलेल्या सामासारखे ते स्थान आहे, जिथे धीतयः (विचार-ध्वनी) रणन्ति (घुमतात). रोचमान (दीप्त) होऊन, त्रिधातुभिः अरुषीभिः (त्रिविध अरुण शक्तींनी) तू वयः (जीवन-बल) स्थापन करतोस—तू वयः स्थापन करतोस.

Mantra 3

पूर्वामनु प्रदिशं याति चेकितत्सं रश्मिभिर्यतते दर्शतो रथो दैव्यो दर्शतो रथः । अग्मन्नुक्थानि पौंस्येन्द्रं जैत्राय हर्षयन् । वज्रश्च यद्भवथो अनपच्युता समत्स्वनपच्युता ॥

तो पूर्व दिशेकडे, स्पष्ट जाणिवेने, पुढे जातो; आपल्या रश्मींनी तो एकवटला/जुळवला जातो—त्याचा दृश्य रथ, तो दिव्य दृश्य रथ. पौरुषयुक्त स्तुतिगीते इंद्राकडे आली, विजयासाठी त्याला हर्षित करीत; आणि वज्रही—जेव्हा तुम्ही संग्रामांत अचल, अनपच्युत (अविचल) होता, अनपच्युत.