Sukta 111

Mantra 1

अया रुचा हरिण्या पुनानो विश्वा द्वेषांसि तरति स्वयुग्वभिः सूरो न स्वयुग्वभिः । धारा सुतस्य रोचते पुनानो अरुषो हरिः । विश्वा यद्रूपा परियात्यृक्वभिः सप्तास्येभिॠक्वभिः ॥

ఈ స్వర్ణిమ రుచితో—తన్ను తానే పవిత్రం చేసుకుంటూ—అతడు తన స్వయుగ్వ (తానే జతచేసుకున్న) అశ్వాలు/కిరణాలతో సమస్త ద్వేషాలను దాటిపోతాడు; తన స్వయుగ్వ కిరణాలతో సూర్యుడు ఎలా ఉంటాడో అలా. పిష్ట సోమ ధార ప్రకాశిస్తుంది—పవిత్రం చేస్తూ, అరుష-హరి (ఎర్రటి-బంగారు) తేజస్సుతో. అతడు ఋక్వ (ఋషి/స్తుతికర్త) శక్తులతో, సప్తాస్య (ఏడు-ముఖ) వాక్-శక్తులతో, సమస్త రూపాల చుట్టూ పరియాతి చేసే వేళ.

Mantra 2

त्वं त्यत्पणीनां विदो वसु सं मातृभिर्मर्जयसि स्व आ दम ऋतस्य धीतिभिर्दमे । परावतो न साम तद्यत्रा रणन्ति धीतयः । त्रिधातुभिररुषीभिर्वयो दधे रोचमानो वयो दधे ॥

పణులు దాచిన ఆ వసు (నిధి)ని నీవు కనుగొంటావు; మాతృభిః (మాతృ-శక్తులు)తో కలిసి దానిని నీ స్వధామంలో మర్జయ (శుద్ధి) చేస్తావు—ఋతస్య దమే (ఋత గృహంలో), ధీతిభిః (అంతర్దృష్టి-క్రియలతో). పరావత నుండి వచ్చే సామంలా, ధీతయః (ఆలోచన-ధ్వనులు) రణంతి (ప్రతిధ్వనించే) స్థలం అది. రోచమాన (దీప్త)ంగా, త్రిధాతుభిః అరుషీభిః (త్రివిధ అరుణ శక్తులు) ద్వారా నీవు వయః (జీవన-బలం)ను స్థాపిస్తావు—నీవు వయఃను స్థాపిస్తావు.

Mantra 3

पूर्वामनु प्रदिशं याति चेकितत्सं रश्मिभिर्यतते दर्शतो रथो दैव्यो दर्शतो रथः । अग्मन्नुक्थानि पौंस्येन्द्रं जैत्राय हर्षयन् । वज्रश्च यद्भवथो अनपच्युता समत्स्वनपच्युता ॥

అతడు ముందరి దిశను అనుసరించి, స్పష్టమైన విచక్షణతో సాగుతాడు; తన రశ్ములతో అతడు సమీకృతమవుతాడు—అతని దర్శనీయ రథం, ఆ దైవ దర్శనీయ రథం. పౌరుషమయ స్తోత్రాలు ఇంద్రుని చేరి, విజయార్థం అతనిని హర్షింపజేశాయి; అలాగే వజ్రమూ—మీరు సమరాలలో అచలులై, అనపచ్యుతులై (విపతించని వారై) ఉన్నప్పుడు, అనపచ్యుతులై.