Sukta 111

Mantra 1

अया रुचा हरिण्या पुनानो विश्वा द्वेषांसि तरति स्वयुग्वभिः सूरो न स्वयुग्वभिः । धारा सुतस्य रोचते पुनानो अरुषो हरिः । विश्वा यद्रूपा परियात्यृक्वभिः सप्तास्येभिॠक्वभिः ॥

આ સોનાળી રુચિથી, પોતાને શુદ્ધ કરતો હરિ (સોમ) સર્વ દ્વેષોને પાર કરે છે—પોતાના સ્વયં-યુગ્વ (સ્વયં જોડાયેલા) અશ્વો વડે; જેમ સૂર્ય પોતાના જ યુગ્વ કિરણો વડે. પિષિત (સુત) સોમની ધારા તેજે ઝળહળે—શુદ્ધ થતો, અરુષ-હરિ (લાલાશ-સોનાળી) એક. જ્યારે તે ઋક્વ (ઋષિ-વાણીના ગાયક)ઓ સાથે સર્વ રૂપોને પરિભ્રમે છે—સપ્તાસ્ય (સાત-મુખી) વાણી-શક્તિઓ સાથે, ઋક્વો સાથે.

Mantra 2

त्वं त्यत्पणीनां विदो वसु सं मातृभिर्मर्जयसि स्व आ दम ऋतस्य धीतिभिर्दमे । परावतो न साम तद्यत्रा रणन्ति धीतयः । त्रिधातुभिररुषीभिर्वयो दधे रोचमानो वयो दधे ॥

તું પણી (પણીનામ્)ઓ દ્વારા છુપાવાયેલું તે વસુ (ધન-તેજ) શોધી કાઢે છે; માતૃઓ સાથે તું તેને માર્જયસિ—પોતાના જ ધામમાં, ઋતના દમે, ધીતી (અંતર્દૃષ્ટિ)ના કર્મો દ્વારા. પરાવતથી આવતું સામ જેમ—તે સ્થાન, જ્યાં ધીતયો ગુંજે છે. રોચમાન (પ્રકાશમાન) બની, તું ત્રિધાતુભિઃ અરુષીભિઃ (ત્રિગુણ લાલાશ-તેજસ્વી શક્તિઓ) વડે વયઃ (જીવન-બળ) સ્થાપે છે; તું જીવન-બળ સ્થાપે છે.

Mantra 3

पूर्वामनु प्रदिशं याति चेकितत्सं रश्मिभिर्यतते दर्शतो रथो दैव्यो दर्शतो रथः । अग्मन्नुक्थानि पौंस्येन्द्रं जैत्राय हर्षयन् । वज्रश्च यद्भवथो अनपच्युता समत्स्वनपच्युता ॥

તે પૂર્વ દિશા તરફ આગળ વધે છે, સ્પષ્ટ રીતે વિવેકપૂર્વક ઓળખતો; પોતાના કિરણો વડે એકત્ર ખેંચાય છે—તેનું દૃશ્ય રથ, દૈવી દૃશ્ય રથ. પૌરુષભર્યા ઉક્થો ઇન્દ્ર પાસે આવ્યા, વિજય માટે તેને હર્ષિત કરતાં; અને વજ્ર પણ—જ્યારે તમે યુદ્ધોમાં અચલ બનો, અચલ.