मयस्य शिवस्तुतिः — Maya’s Hymn to Śiva (and Śiva’s Gracious Response)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतस्मिन्नंतरे शंभुं प्रसन्नं वीक्ष्य दानवः । तत्राजगाम सुप्रीतो मयोऽदग्धः कृपाबलात्

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນ, ເມື່ອເຫັນພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ມີພຣະໄທເມດຕາ ແລະສະຫງົບສຸກ, ດານະວະ ມາຍາ—ຜູ້ບໍ່ຖືກເຜົາໄໝ້ເນື່ອງຈາກພະລັງແຫ່ງຄວາມກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ—ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 2

प्रणनाम हरं प्रीत्या सुरानन्यानपि ध्रुवम् । कृतांजलिर्नतस्कंधः प्रणनाम पुन श्शिवम्

ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະສັດທາ ລາວໄດ້ກົ້ມນົບຕໍ່ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລະແນ່ນອນ ກໍໄດ້ນົບຕໍ່ເທວະອື່ນໆດ້ວຍ. ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກົ້ມບ່າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ລາວໄດ້ກາບລົງອີກຄັ້ງຕໍ່ ພຣະສິວະເຈົ້າ।

Verse 3

अथोत्थाय शिवं दृष्ट्वा प्रेम्णा गद्गदसुस्वरः । तुष्टाव भक्तिपूर्णात्मा स दानववरो मयः

ແລ້ວລາວລຸກຂຶ້ນ ແລະເມື່ອເຫັນພຣະສິວະ ດ້ວຍຄວາມຮັກ ສຽງຂອງລາວກໍສັ່ນສະທ້ານ. ມາຍະ ຜູ້ປະເສີດໃນດານະວະ ຜູ້ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງ।

Verse 4

मय उवाच देवदेव महादेव भक्तवत्सल शंकरः । कल्पवृक्षस्वरूपोसि सर्वपक्षविवर्जितः

ມາຍາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະເທວະ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ໂອ ສັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ! ພຣະອົງແທ້ໆແມ່ນຮູບແຫ່ງກັລປະວຶກສະ ຕົ້ນໄມ້ບັນດານພອນ ແລະພຣະອົງບໍ່ເລືອກຂ້າງ ປາສຈາກອະຄະຕິທັງປວງ.”

Verse 5

ज्योतीरूपो नमस्तेस्तु विश्वरूप नमोऽस्तु ते । नमः पूतात्मने तुभ्यं पावनाय नमोनमः

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີຮູບເປັນແສງສະຫວ່າງ; ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ໂອ ວິສະວະຣູປະ ຮູບແຫ່ງສາກົນ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອາດຕະມານບໍລິສຸດ; ນະໂມນະມະ ຂໍນະມັດສະການຊໍ້າໆ ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຊໍາລະທຸກສິ່ງໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 6

चित्ररूपाय नित्याय रूपातीताय ते नमः । दिव्यरूपाय दिव्याय सुदिव्याकृतये नमः

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ມີຮູບອັນວິຈິດຫຼາກຫຼາຍ ເປັນນິດ ແລະຢູ່ເຫນືອຮູບທັງປວງ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ມີຮູບທິບ ເປັນທິບແທ້ ແລະພຣະວິກາຍເປັນທິບຢ່າງສູງສຸດ.

Verse 7

नमः प्रणतसर्वार्तिनाशकाय शिवात्मने । कर्त्रे भर्त्रे च संहर्त्रे त्रिलोकानां नमोनमः

ນະມັດສະການແດ່ພຣະສິວະ—ຜູ້ເປັນອາດຕະຕົນແທ້ ແລະຄວາມຈິງພາຍໃນ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກທັງປວງຂອງຜູ້ກ້ມກາບຍອມຈຳນົນ. ນະມັດສະການຊ້ຳໆແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະຜູ້ລະລາຍ ຂອງສາມໂລກ.

Verse 8

भक्तिगम्याय भक्तानां नमस्तुभ्यं कृपा लवे । तपस्सत्फलदात्रे ते शिवाकांत शिवेश्वर

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ ແລະເປັນພຣະກະລຸນາຂອງຜູ້ພັກຕິ. ໂອ ສິເວສະວະຣະ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະນາງສິວາ—ພຣະອົງປະທານຜົນແທ້ແຫ່ງຕະປະ; ແມ່ນແຕ່ຢອດໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມເມດຕາກໍພໍ.

Verse 9

न जानामि स्तुतिं कर्तुं स्तुतिप्रिय परेश्वर । प्रसन्नो भव सर्वेश पाहि मां शरणाग तम्

ໂອ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ຊົມຊອບການສັນລະເສີນ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈະສັນລະເສີນໃຫ້ສົມຄວນແນວໃດ. ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ຂໍຈົ່ງເມດຕາ; ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງ.

Verse 10

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य मयोक्ता हि संस्तुतिं परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभूद्द्विजश्रेष्ठ मयं प्रोवाच चादरात्

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະປະເມສະວະຣະ ໄດ້ຟັງຄໍາສັນລະເສີນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວແລ້ວ ພຣະອົງກໍຊົມຊື່ນ. ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນພວກທະວິຊະ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 11

शिव उवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोऽहं मय दानवसत्तम । मनोऽभिलषितं यत्ते तद्दास्यामि न संशयः

ພຣະສິວະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຂໍພອນເຖີດ; ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນພວກດານະວະ. ສິ່ງໃດທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາ ເຮົາຈະປະທານໃຫ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.»

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे सनत्कुमारपाराशर्य्यसंवादे त्रिपुरवधानंतरदेवस्तुतिमयस्तुतिमुंडिनिवेशनदेवस्वस्थानगमनवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ສິວະມະຫາປຸຣານະ»—ໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີ 2 ແລະ ຢຸດທະຂັນດະ ພາກທີ 5—ນີ້ແມ່ນ ບົດທີ 12 ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສະນັດກຸມາຣະ ແລະ ປາຣາຊາຣະຍະ (ວະຍາສະ) ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການສັນລະເສີນຂອງເທວະດາຫຼັງການປະຫານຕຣິປຸຣະ—ສະຕຸຕິອັນເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ—ການສະຖາປະນາ ມຸນດິນີ ແລະ ການກັບຄືນສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງເທວະດາ»។

Verse 13

मय उवाच । देवदेव महादेव प्रसन्नो यदि मे भवान् । वरयोग्योऽस्म्यहं चेद्धि स्वभक्तिं देहि शाश्वतीम्

ມະຍາກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະເທວະ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທໃນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າສົມຄວນຮັບພອນແທ້ ຂໍພຣະອົງປະທານພັກຕິອັນນິລັນດອນຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ພັກຕິທີ່ບໍ່ຂາດຕໍ່ພຣະອົງ.”

Verse 14

स्वभक्तेषु सदा सख्यं दीनेषु च दयां सदा । उपेक्षामन्यजीवेषु खलेषु परमेश्वर

ໂອ ປະຣະເມສະວະຣາ, ຂໍພຣະອົງຮັກສາມິດຕະພາບກັບຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະອົງເສມອ. ຂໍໃຫ້ມີເມດຕາກະຣຸນາເສມອຕໍ່ຜູ້ຖ່ອມຕົນແລະຜູ້ທຸກຍາກ. ຂໍໃຫ້ວາງໃຈເປັນກາງຕໍ່ສັດມີຊີວິດອື່ນໆ; ແລະຕໍ່ຄົນຊົ່ວ ຂໍໃຫ້ຢືນຢັນໃນການບໍ່ໃສ່ໃຈອັນບໍລິສຸດ.

Verse 15

कदापि नासुरो भावो भवेन्मम महेश्वर । निर्भयः स्यां सदा नाथ मग्नस्त्वद्भजने शुभे

ໂອ ມະເຫສະວະຣາ, ຂໍໃຫ້ຄວາມເປັນອະສຸຣະ ຫຼືນິໄສປີສາດ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ. ໂອ ນາຖາ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກ້າຫານບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ແລະຈົມຢູ່ໃນການນະມັດສະການອັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງເສມອ.

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थ्यमानस्तु शंकरः परमेश्वरः । प्रत्युवाच मये नाथ प्रसन्नो भक्तवत्सलः

ສະນັດກຸມາຣາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກອ້ອນວອນຢ່າງສຸດໃຈແລ້ວ, ພຣະສັງກະຣາ ພຣະປະຣະເມສະວະຣາ, ຜູ້ເມດຕາແລະຮັກຜູ້ພັກຕິ, ກໍໄດ້ຕອບກັບມະຍາດ້ວຍຄວາມພໍພຣະໄທວ່າ: “ໂອ ນາຖາ (ພຣະອົງຂອງຂ້າ)…”.

Verse 17

महेश्वर उवाच । दानवर्षभ धन्यस्त्वं मद्भक्तो निर्विकारवान् । प्रदत्तास्ते वरास्सर्वेऽभीप्सिता ये तवाधुना

ພຣະມະເຫສະວະຣາຕັດວ່າ: «ໂອ ຜູ້ກ້າຫານດັ່ງງົວຜູ້ໃນຫມູ່ດານະວະ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນ ເພາະເຈົ້າເປັນພະພັກຕິຂອງເຮົາ, ຈິດໝັ້ນຄົງບໍ່ແປປ່ຽນ. ພອນທີ່ເຈົ້າປາດຖະນາໃນຂະນະນີ້ ເຮົາໄດ້ປະທານໃຫ້ແລ້ວທັງໝົດ»។

Verse 18

गच्छ त्वं वितलं लोकं रमणीयं दिवोऽपि हि । समेतः परिवारेण निजेन मम शासनात्

«ຈົ່ງໄປຍັງໂລກວິຕະລະ ອັນງາມລະເມີຍ ແມ່ນກະທັ້ງຄ້າຍສະຫວັນ; ໄປພ້ອມບໍລິວານຂອງເຈົ້າ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ».

Verse 19

निर्भयस्तत्र संतिष्ठ संहृष्टो भक्तिमान्सदा । कदापि नासुरो भावो भविष्यति मदाज्ञया

«ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ເປັນນິດຍິນດີ ແລະມີພັກຕິຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ ຈິດອາສຸຣະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນເຈົ້າເລີຍ».

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । इत्याज्ञां शिरसाधाय शंकरस्य महात्मनः । तं प्रणम्य सुरांश्चापि वितलं प्रजगाम सः

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮັບພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ແລ້ວນໍາໄວ້ເທິງສີສະເປັນການນົບນ້ອມ, ກໍໄດ້ກາບນົບພຣະອົງ ແລະບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ ແລ້ວເດີນທາງໄປຍັງວິຕະລະ.

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे ते वै मुण्डिनश्च समागताः । प्रणम्योचुश्च तान्सर्वान्विष्णुब्रह्मादिकान् सुरान्

ໃນຂະນະນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຕັດຜົມເກົ່າຫົວ (ຜູ້ຫົວໂກນ) ກໍມາຮອດ. ພວກເຂົາກາບນົບແລ້ວ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະທັງປວງ—ພຣະວິດສະນຸ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ—ທີ່ຢືນຢູ່ນັ້ນ.

Verse 22

कुत्र याम वयं देवाः कर्म किं करवामहे । आज्ञापयत नश्शीघ्रं भव दादेशकारकान्

«ພວກເຮົາເທວະທັງຫຼາຍ ຈະໄປໃສ? ແລະຈະກະທຳກິດໃດ? ຂໍພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຈົ່ງມີພຣະບັນຊາໄວໆ ເພາະພວກເຮົາພ້ອມປະຕິບັດຕາມ»។

Verse 23

कृतं दुष्कर्म चास्माभिर्हे हरे हे विधे सुराः । दैत्यानां शिवभक्तानां शिवभक्तिर्विनाशिता

«ໂອ ຮະຣິ, ໂອ ວິເທ (ພຣະພຣະຫມາ), ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ! ພວກເຮົາໄດ້ກະທໍາກຳຊົ່ວອັນໜັກ: ພວກເຮົາໄດ້ທໍາລາຍຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ທີ່ມີໃນພວກໄດຕະຍະ ຜູ້ເປັນສາວົກຂອງພຣະສິວະ.»

Verse 24

कोटिकल्पानि नरके नो वासस्तु भविष्यति । नोद्धारो भविता नूनं शिवभक्तविरोधिनाम्

ແນ່ນອນ ຜູ້ໃດຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ຈະຕ້ອງຢູ່ນະລົກເປັນກອດກັບກັບກັນຂອງກັລປະ; ແລະສໍາລັບເຂົາ ບໍ່ມີການກູ້ພົ້ນແທ້ໆ.

Verse 25

परन्तु भवदिच्छात इदं दुष्कर्म नः कृतम् । तच्छांतिं कृपया ब्रूत वयं वश्शरणागताः

ແຕ່ການກະທຳຊົ່ວນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດເພາະຖືກກົດດັນດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນ. ຂໍທ່ານເມດຕາ ບອກວິທີໃຫ້ມັນສົງົບລົງ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ຂໍພຶ່ງພາທ່ານແລ້ວ.

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । अब्रु वन्मुंडिनस्तांस्ते स्थितानग्रे कृतांजलीन्

ສນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນແລ້ວ ບັນດາເທວະ—ພຣະວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້ເວົ້າກັບພວກນັກບຳເນັດຫົວໂກນ ຜູ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ດ້ວຍມືພັບນົບນ້ອມ.

Verse 27

विष्ण्वादय ऊचुः । न भेतव्यं भवद्भिस्तु मुंडिनो वै कदाचन । शिवाज्ञयेदं सकलं जातं चरितमुत्तमम्

ພຣະວິສນຸ ແລະອື່ນໆ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຫົວໂກນເອີຍ ຢ່າໄດ້ຢ້ານເລີຍ. ທຸກສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນທັງໝົດ ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ—ເປັນເຫດການອັນສູງສົ່ງ.”

Verse 28

युष्माकं भविता नैव कुगतिर्दुःखदायिनी । शिववासा यतो यूयं देवर्षिहितकारकाः

ສໍາລັບພວກເຈົ້າ ຈະບໍ່ມີຄວາມຕົກຕໍ່າອັນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ນໍາທຸກຂ໌ເກີດຂຶ້ນເລີຍ; ເພາະພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ພໍານັກໃນວາສານຂອງພຣະສິວະ ແລະເປັນຜູ້ກະທໍາປະໂຫຍດແກ່ເທວະແລະຣິສີ.

Verse 29

सुरर्षिहितकृच्छंभुस्सुरर्षिहितकृत्प्रियः । सुरर्षिहितकृन्नॄणां कदापि कुगतिर्नहि

ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ກະທຳເພື່ອສະຫວັດດີພາບຂອງເທວະແລະລິສີຢູ່ເສມອ ເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ທີ່ຮ່ວມກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດນັ້ນ. ສຳລັບຜູ້ອຸທິດຕົນໃນການຮັບໃຊ້ອັນເປັນກຸສົນນີ້ ບໍ່ມີຊະຕາກຳຊົ່ວ ຫຼືຄວາມຕົກຕ່ຳ ໃນເວລາໃດໆເລີຍ.

Verse 30

अद्यतो मतमेतं हि प्रविष्टानां नृणां कलौ । कुगतिर्भविता ब्रूमः सत्यं नैवात्र संशयः

ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮັບທັດສະນະນີ້ໃນຍຸກກະລິ ຈະມີເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມພິນາດ ແລະຊະຕາກຳຕົກຕ່ຳແນ່ນອນ—ພວກເຮົາກ່າວເປັນຄວາມຈິງ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆເລີຍ.

Verse 31

भवद्भिर्मुंडिनो धीरा गुप्तभावान्ममाज्ञया । तावन्मरुस्थली सेव्या कलिर्यावात्समाव्रजेत्

“ພວກເຈົ້າ ມຸນດິນ (Muṇḍin) ນັກບຳເນັດຜູ້ໝັ້ນຄົງ—ຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ໂດຍປິດບັງເຈດຈຳນົງພາຍໃນ—ຈົ່ງພຳນັກແລະປະຕິບັດໃນແດນທະເລຊາຍ ຈົນກະທັ່ງກະລິມາຮອດຢ່າງເຕັມທີ່.”

Verse 32

आगते च कलौ यूयं स्वमतं स्थापयिष्यथ । कलौ तु मोहिता मूढास्संग्रहीष्यंति वो मतम्

ເມື່ອຍຸກກະລິມາຮອດ ພວກເຈົ້າຈະສ້າງຕັ້ງທັດສະນະຂອງຕົນ. ໃນກະລິຍຸກ ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກມົວມົນຫຼອກລວງ ແລະຫຼົງທາງ ຈະຮັບເອົາທັດສະນະຂອງພວກເຈົ້າ.

Verse 33

इत्याज्ञप्ताः सुरेशैश्च मुंडिनस्ते मुनीश्वर । नमस्कृत्य गतास्तत्र यथोद्दिष्टं स्वमाश्रमम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຖືກສັ່ງໂດຍຈອມເທວະທັງຫຼາຍ, ນັກບວດຫົວໂກນເຫຼົ່ານັ້ນ—ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ໄດ້ກ້ມນົບນ້ອມ ແລ້ວຈາກໄປສູ່ອາສຣົມຂອງຕົນ ຕາມທີ່ຖືກຊີ້ນຳໄວ້.

Verse 34

ततस्स भगवान्रुद्रो दग्ध्वा त्रिपुरवासिनः । कृतकृत्यो महायोगी ब्रह्माद्यैरभिपूजितः

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຣຸດຣະ ໄດ້ເຜົາຜານຜູ້ອາໄສໃນຕຣິປຸຣະ ແລ້ວກາຍເປັນຜູ້ສຳເລັດພາລະກິດ. ມະຫາໂຍກີນັ້ນ ໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງຄວນຄ່າ ຈາກພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ.

Verse 35

स्वगणैर्निखिलैर्देव्या शिवया सहितः प्रभुः । कृत्वामरमहत्कार्यं ससुतोंतरधादथ

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍເທວີ ສິວາ ແລະກະນະຂອງພຣະອົງທັງປວງ, ໄດ້ກະທຳກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະອະມະຣະ, ແລ້ວກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ—ພ້ອມກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.

Verse 36

ततश्चांतर्हिते देवे परिवारान्विते शिवे । धनुश्शरस्थाद्यश्च प्राकारोंतर्द्धिमागमत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະເທວະ ສິວະ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ໄດ້ອັນຕະຣະຫິດ (ຫາຍໄປ), ພວກຄົນຖືຄັນທະນູ ແລະນັກຍິງທະນູ ພ້ອມທັງກຳແພງລ້ອມຮອບ ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາເຊັ່ນກັນ.

Verse 37

ततो ब्रह्मा हरिर्देवा मुनिगंधर्वकिन्नराः । नागास्सर्पाश्चाप्सरसस्संहृष्टाश्चाथ मानुषाः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ, ຮະຣິ (ວິສະນຸ), ບັນດາເທວະ, ນັກບວດມຸນີ, ຄັນທະວະ ແລະ ຄິນນະຣະ, ນາກ ແລະ ງູ, ອັບສະຣາ, ແມ່ນແຕ່ມະນຸດທັງຫຼາຍ—ລ້ວນຍິນດີ ແລະ ຈິດໃຈຖືກຍົກຂຶ້ນຢ່າງປິຕິ।

Verse 38

स्वंस्वं स्थानं मुदा जग्मुश्शंसंतः शांकरं यशः । स्वंस्वं स्थानमनुप्राप्य निवृतिं परमां ययुः

ພວກເຂົາສັນລະເສີນກຽດຕິຍົດຂອງພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລ້ວໄປຍັງຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນໆ. ເມື່ອຮອດບ່ອນຂອງຕົນ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບສູງສຸດ—ການດັບທຸກທັງປວງ—ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 39

एतत्ते कथितं सर्वं चरितं शशिमौलिनः । त्रिपुरक्षयसंसूचि परलीलान्वितं महत्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ກ່ຽວກັບຈະຣິດອັນສັກສິດຂອງພຣະສີວະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ—ເປັນມະຫາກະຖາທີ່ຊີ້ເຖິງການທໍາລາຍຕຣິປຸຣະ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍລີລາທິບພະອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ।

Verse 40

धन्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धकम् । स्वर्गदं मोक्षदं चापि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

ມັນເປັນມົງຄຸນ ໃຫ້ຊື່ສຽງ ແລະເພີ່ມອາຍຸ; ຍັງເພີ່ມພູນຊັບສິນ ແລະເຂົ້າຂອງກິນ. ມັນໃຫ້ສະຫວັນ ແລະໃຫ້ໂມກສະດ້ວຍ. ທ່ານຍັງປາດຖະໜາຟັງອັນໃດອີກ?

Verse 41

इदं हि परमाख्यानं यः पठेच्छ्रणुयात्सदा । इह भुक्त्वाखिलान्कामानंते मुक्तिमवाप्नुयात्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ອ່ານສະດຸດຫຼືຟັງຢູ່ເປັນນິດ ມະຫາອາຄະຍານອັນສູງສຸດນີ້—ໃນໂລກນີ້ໄດ້ເສບສຸກຄວາມປາດຖະໜາອັນຄວນທັງປວງ—ໃນທ້າຍສຸດຈະບັນລຸໂມກສະ।