Sarga 27

Verse 1

एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी ।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत् ॥१॥

Así interpelada, Vaidehī—digna de amor y de palabras dulces—airada sólo por amor, dijo esto a su esposo.

Verse 2

किमिदं भाषसे राम वाक्यं लघुतया ध्रुवम् ।त्वया यदपहास्यं मे श्रुत्वा नरवरात्मज ॥२॥

¿Por qué, Rāma, hablas con tanta ligereza y como con certeza tales palabras? Oh príncipe, si oyeras estas mismas palabras dirigidas a ti, sin duda te parecerían risibles.

Verse 3

आर्यपुत्र पिता माता भ्राता पुत्रस्तथा स्नुषा ।स्वानि पुण्यानि भुञ्जानाः स्वं स्वं भाग्यमुपासते ॥३॥

Oh noble príncipe, el padre, la madre, el hermano, el hijo e incluso la nuera, cada cual goza del fruto de su propio mérito y recibe sólo el destino que le ha sido asignado.

Verse 4

भर्तुर्भाग्यं तु भार्यैका प्राप्नोति पुरुषर्षभ ।अतश्चैवाहमादिष्टा वने वस्तव्यमित्यपि ॥४॥

Oh, el mejor de los hombres, sólo la esposa participa del destino de su esposo. Por eso también a mí se me ordena morar en el bosque; tu mandato es vinculante para mí igualmente.

Verse 5

न पिता नात्मजो नात्मा न माता न सखीजनः ।इह प्रेत्य च नारीणां पतिरेको गतिस्सदा ॥५॥

Para una mujer, ni el padre, ni el hijo, ni siquiera su propio ser—ni la madre ni los amigos—son refugio constante; aquí y en el más allá, sólo el esposo es siempre su único amparo.

Verse 6

यदि त्वं प्रस्थितो दुर्गं वनमद्यैव राघव ।अग्रतस्ते गमिष्यामि मृद्नन्ती कुशकण्टकान् ॥६॥

Si hoy mismo partes hacia el bosque peligroso y difícil de atravesar, oh Rāghava, iré delante de ti, aplastando la hierba kuśa y las espinas.

Verse 7

ईर्ष्यारोषौ बहिष्कृत्य भुक्तशेषमिवोदकम् ।नय मां वीर विस्रब्धः पापं मयि न विद्यते ॥७॥

Desecha los celos y la ira, como el agua sobrante tras beber. Llévame contigo, oh héroe, sin desconfianza, pues no hay falta alguna en mí.

Verse 8

प्रासादाग्रैर्विमानैर्वा वैहायसगतेन वा ।सर्वावस्थागता भर्तुः पादच्छाया विशिष्यते ॥८॥

Sea en lo alto de los palacios, en mansiones espléndidas o aun moviéndose por el cielo, en toda condición se tiene por suprema la protección a la sombra de los pies del esposo.

Verse 9

अनुशिष्टाऽस्मि मात्रा च पित्रा च विविधाश्रयम् ।नाऽस्मि सम्प्रति वक्तव्या वर्तितव्यं यथा मया ॥९॥

Mi madre y mi padre me han instruido en diversos deberes y en la recta conducta; por eso ahora no es necesario que se me diga cómo debo obrar.

Verse 10

अहं दुर्गं गमिष्यामि वनं पुरुषवर्जितम् ।नानामृगगणाकीर्णं शार्दूलवृकसेवितम् ॥१०॥

Yo también iré al bosque—difícil de atravesar, desierto de hombres, colmado de manadas de diversas fieras, y frecuentado por tigres y lobos.

Verse 11

सुखं वने निवत्स्यामि यथैव भवने पितुः ।अचिन्तयन्ती त्रीन्लोकांश्च्चिन्तयन्ती पतिव्रतम् ॥११॥

Viviré feliz en el bosque, igual que en el palacio de mi padre—sin preocuparme por los tres mundos, pensando sólo en mi voto de fidelidad a mi esposo.

Verse 12

शुश्रूषमाणा ते नित्यं नियता ब्रह्मचारिणी ।सह रंस्ये त्वया वीर वनेषु मधुगन्धिषु ॥१२॥

Sirviéndote siempre, con dominio de mí misma, viviendo en la disciplina del brahmacarya, vagaré contigo, oh héroe, por los bosques fragantes como la miel.

Verse 13

त्वं हि शक्तो वने कर्तुं राम सम्परिपालनम् ।अन्यस्यापि जनस्येह किं पुनर्मम मानद ॥१३॥

Pues tú, Rāma, eres capaz de brindar plena protección en el bosque aun a otros; ¡cuánto más, entonces, a mí, oh dador de honor!

Verse 14

सह त्वया गमिष्यामि वनमद्य न संशयः ।नाहं शक्या महाभाग निवर्तयितुमुद्यता ॥१४॥

No hay duda: hoy iré contigo al bosque. Oh noble y afortunado, una vez resuelta, no puedo ser apartada.

Verse 15

फलमूलाशना नित्यं भविष्यामि न संशयः ।न ते दुःखं करिष्यामि निवसन्ती सह त्वया ॥१५॥

No lo dudes: viviré siempre de frutos y raíces. Viviendo contigo, no seré causa de aflicción para ti.

Verse 16

इच्छामि सरितश्शैलान्पल्वलानि वनानि च ।द्रष्टुं सर्वत्र निर्भीता त्वया नाथेन धीमता ॥१६॥

Deseo recorrer sin temor por doquier, para contemplar ríos, montañas, lagunas y bosques, teniendo por amparo a ti, mi señor prudente.

Verse 17

हंसकारण्डवाकीर्णाः पद्मिनीस्साधुपुष्पिताः ।इच्छेयं सुखिनी द्रष्टुं त्वया वीरेण सङ्गता ॥१७॥

Dichosa en tu compañía, oh héroe, anhelo contemplar estanques de lotos en plena floración, colmados de cisnes y patos.

Verse 18

अभिषेकं करिष्यामि तासु नित्यं यतव्रता ।सह त्वया विशालाक्ष रंस्ये परमनन्दिनी ॥१८॥

Fiel a mis votos, me bañaré cada día en esos estanques de lotos; y contigo, oh de grandes ojos, me recrearé colmada de la dicha suprema.

Verse 19

एवं वर्षसहस्राणां शतं वाऽहं त्वया सह ।व्यतिक्रमं न वेत्स्यामि स्वर्गोऽपि न हि मे मतः ॥१९॥

Así, aunque viviera contigo mil años—o aun cien mil—no sentiría pasar el tiempo; para mí, ni siquiera el cielo es deseable.

Verse 20

स्वर्गेऽपि च विना वासो भविता यदि राघव ।त्वया मम नरव्याघ्र नाहं तमपि रोचये ॥२०॥

Oh Rāghava, tigre entre los hombres, si aun en el cielo hubiera de morar sin ti, tampoco desearía siquiera eso.

Verse 21

अहं गमिष्यामि वनं सुदुर्गमं मृगायुतं वानरवारणैर्युतम् ।वने निवत्स्यामि यथा पितुर्गृहे तवैव पादावुपगृह्य संयता ॥२१॥

Iré al bosque, difícil de transitar, lleno de bestias salvajes y frecuentado por monos y elefantes. Viviré allí con disciplina como en casa de mi padre, refugiándome solo a tus pies.

Verse 22

अनन्यभावामनुरक्तचेतसं त्वया वियुक्तां मरणायनिश्चिताम् ।नयस्व मां साधु कुरुष्व याचनाम् न ते मयाऽतो गुरुता भविष्यति ॥२२॥

Estoy totalmente centrada en ti, mi corazón atado al tuyo; si me separo de ti, estoy resuelta a morir. Llévame, sé benévolo y concede mi petición; no seré una carga para ti.

Verse 23

तथा ब्रुवाणामपि धर्मवत्सलो न च स्म सीतां नृवरो निनीषति ।उवाच चैनां बहु सन्निवर्तने वने निवासस्य च दुःखितां प्रति ॥२३॥

Aunque Sita suplicaba de esta manera, Rama —devoto del dharma— aún no quería llevarla. Buscando disuadirla, habló largamente a la afligida Sita sobre las muchas dificultades de vivir en el bosque.