Sukta 148

Mantra 1

मथीद्यदीं विष्टो मातरिश्वा होतारं विश्वाप्सुं विश्वदेव्यम् । नि यं दधुर्मनुष्यासु विक्षु स्वर्ण चित्रं वपुषे विभावम् ॥

Als Mātariśvan ihn durch Reiben hervorgebracht und fest eingesetzt hatte, stellte er den Hotar auf — allkundig, allen Göttern zugehörig. Da setzten ihn die Menschengeschlechter in ihre Sippen: ein strahlendes, buntes Bild, die weithin leuchtende Macht der lichten Welt.

Mantra 2

ददानमिन्न ददभन्त मन्माग्निर्वरूथं मम तस्य चाकन् । जुषन्त विश्वान्यस्य कर्मोपस्तुतिं भरमाणस्य कारोः ॥

Auch wenn er schenkt, weicht mein Sinn nicht von ihm; Agni wird mir zum Schutz — an ihm habe ich Gefallen. Mögen sie all seine Werke annehmen und das Lob, das sie begleitet, des Sängers, der die Gabe voranträgt.

Mantra 3

नित्ये चिन्नु यं सदने जगृभ्रे प्रशस्तिभिर्दधिरे यज्ञियासः । प्र सू नयन्त गृभयन्त इष्टावश्वासो न रथ्यो रारहाणाः ॥

Ihn wahrlich haben sie im ewigen Sitz ergriffen und ihn dort mit Lobpreisungen eingesetzt – die Opfernden des yajña. Sie führen ihn voran und halten ihn fest im ersehnten Ritus, wie Wagenrosse, die im Ansturm drängen, im Lauf sich anspannend.

Mantra 4

पुरूणि दस्मो नि रिणाति जम्भैराद्रोचते वन आ विभावा । आदस्य वातो अनु वाति शोचिरस्तुर्न शर्यामसनामनु द्यून् ॥

Vieles räumt der Wundertätige mit seinen Kiefern hinweg; er leuchtet im Wald, weithin strahlend. Hinter ihm her weht der Wind, über die Flamme hin; wie der schnelle Flug des Pfeils läuft sie durch die Tage, unaufhörlich.

Mantra 5

न यं रिपवो न रिषण्यवो गर्भे सन्तं रेषणा रेषयन्ति । अन्धा अपश्या न दभन्नभिख्या नित्यास ईं प्रेतारो अरक्षन् ॥

Weder Feinde noch Angreifer können ihn verwunden, solange er im Schoß ist; die Schädiger schädigen ihn nicht. Blind, ohne zu sehen, gewinnen sie nicht durch ihr Ausspähen; die ewigen Hüter haben ihn behütet in seinem Voranschreiten.