Sukta 148

Mantra 1

मथीद्यदीं विष्टो मातरिश्वा होतारं विश्वाप्सुं विश्वदेव्यम् । नि यं दधुर्मनुष्यासु विक्षु स्वर्ण चित्रं वपुषे विभावम् ॥

மாதரிச்வன் அவரை மத்தி வெளிப்படுத்தி நிறுவியபோது—அனைத்திலும் திறமைமிக்க, விஷ்வதேவர்களுக்குரிய ஹோத்ரை—அப்போது மனிதக் குலங்கள் அவரைத் தங்கள் மக்களிடையே வைத்தன: ஸ்வர்லோகத்தின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும், பலவண்ணத் தோற்றம் கொண்ட, விரிந்த ஒளியுடைய வடிவமாக.

Mantra 2

ददानमिन्न ददभन्त मन्माग्निर्वरूथं मम तस्य चाकन् । जुषन्त विश्वान्यस्य कर्मोपस्तुतिं भरमाणस्य कारोः ॥

அவர் அளித்துக் கொண்டிருந்தாலும் என் மனனம் அவரை விட்டு தளராது; அக்னி எனக்குப் ‘வரூத’—அடைக்கலம்—ஆகிறார்; அவரிலே எனக்கு இன்பம். ஹவியை முன்னே எடுத்துச் செல்லும் பாடகர்-கவி செய்யும் எல்லாக் கருமங்களையும், அவற்றோடு இணைந்த உபஸ்துதியையும் அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளட்டும்.

Mantra 3

नित्ये चिन्नु यं सदने जगृभ्रे प्रशस्तिभिर्दधिरे यज्ञियासः । प्र सू नयन्त गृभयन्त इष्टावश्वासो न रथ्यो रारहाणाः ॥

நித்திய ஆசனத்தில் யாரை யஜ்ஞிய பக்தர்கள் புகழ்ச்சித் துதிகளால் பற்றிக் கொண்டு நிலைநிறுத்தினார்களோ—அவரையே அவர்கள் முன்னே நடத்திச் சென்று, இஷ்ட யாகத்தில் உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்கிறார்கள்; ரதத்தின் குதிரைகள் வேகமாய் பாய்ந்து இழுப்பதுபோல்.

Mantra 4

पुरूणि दस्मो नि रिणाति जम्भैराद्रोचते वन आ विभावा । आदस्य वातो अनु वाति शोचिरस्तुर्न शर्यामसनामनु द्यून् ॥

அந்த அதிசயமான (அக்னி) தன் தாடைகளால் பலவற்றை நசுக்கி அகற்றுகிறான்; வனத்தில் பரந்த ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறான். அவனுக்குப் பின் காற்று செல்கிறது, தீச்சுடரின் மீது ஊதுகிறது; அந்த ஜோதி வேகமான அம்பின் பாய்ச்சலைப் போல நாட்கள் தோறும் இடையறாது ஓடுகிறது.

Mantra 5

न यं रिपवो न रिषण्यवो गर्भे सन्तं रेषणा रेषयन्ति । अन्धा अपश्या न दभन्नभिख्या नित्यास ईं प्रेतारो अरक्षन् ॥

கருவில் இருப்பவனை எதிரிகளும் தாக்குவோரும் காயப்படுத்த இயலார்; தீங்கு செய்பவர்களும் அவனுக்கு தீங்கு செய்ய முடியாது. குருடரும் காணாதவர்களுமான அவர்கள் உளவால் கூட அவனை வெல்ல முடியாது; நித்திய காவலர்கள் அவன் முன்னேறுதலில் அவனைப் பாதுகாத்தனர்.