Sukta 148

Mantra 1

मथीद्यदीं विष्टो मातरिश्वा होतारं विश्वाप्सुं विश्वदेव्यम् । नि यं दधुर्मनुष्यासु विक्षु स्वर्ण चित्रं वपुषे विभावम् ॥

ಮಾತರಿಶ್ವನು ಅವನನ್ನು ಮಥಿಸಿ ಹೊರತಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ಸರ್ವಕೌಶಲ್ಯವಂತನೂ ಸರ್ವದೇವಸಂಬಂಧಿಯೂ ಆದ ಹೋತಾರನನ್ನು—ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನನ್ನು—ನಿಯೋಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮಾನವ ಕುಲಗಳು ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಜನಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದವು: ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ವಿಚಿತ್ರವರ್ಣ ರೂಪವುಳ್ಳ, ಪ್ರಕಾಶಲೋಕದ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ವೈಭವ.

Mantra 2

ददानमिन्न ददभन्त मन्माग्निर्वरूथं मम तस्य चाकन् । जुषन्त विश्वान्यस्य कर्मोपस्तुतिं भरमाणस्य कारोः ॥

ಅವನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನೋಭಾವನೆ ಅವನನ್ನು ಕೈಬಿಡದು; ಅಗ್ನಿ ನನಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗುತ್ತಾನೆ—ಅವನಲ್ಲೇ ನಾನು ಆನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತು ತರುವ ಗಾಯಕನ, ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಅವುಗಳೊಡನೆ ಸಾಗುವ ಉಪಸ್ತುತಿ-ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನೂ ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ.

Mantra 3

नित्ये चिन्नु यं सदने जगृभ्रे प्रशस्तिभिर्दधिरे यज्ञियासः । प्र सू नयन्त गृभयन्त इष्टावश्वासो न रथ्यो रारहाणाः ॥

ನಿತ್ಯವಾದ ಸದನದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನೇ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ; ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ—ಯಜ್ಞದ ಯಜ್ಞೀಯ ಉಪಾಸಕರು. ಇಷ್ಟಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆಸಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ರಥದ ಕುದುರೆಗಳು ಓಟದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ತಣಿದು ಧಾವಿಸುವಂತೆ, ವೇಗದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಾರೆ.

Mantra 4

पुरूणि दस्मो नि रिणाति जम्भैराद्रोचते वन आ विभावा । आदस्य वातो अनु वाति शोचिरस्तुर्न शर्यामसनामनु द्यून् ॥

ಅದ್ಭುತ ದಸ್ಮನು ತನ್ನ ದವಡೆಗಳಿಂದ ಅನೇಕವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ವಿಭಾವಿ, ವಿಶಾಲ-ಪ್ರಭಾವಂತ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ, ಜ್ವಾಲೆಯ ಮೇಲೆ ಊದುತ್ತಾ; ವೇಗವಂತ ಧನುರ್ಧರನ ಬಾಣದ ಹಾರಾಟದಂತೆ, ಅದು ದಿನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಓಡುತ್ತದೆ.

Mantra 5

न यं रिपवो न रिषण्यवो गर्भे सन्तं रेषणा रेषयन्ति । अन्धा अपश्या न दभन्नभिख्या नित्यास ईं प्रेतारो अरक्षन् ॥

ಅವನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಶತ್ರುಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಆಕ್ರಮಣಕಾರರೂ ಅಲ್ಲ ಗಾಯಗೊಳಿಸಲಾರರು; ಹಾನಿಕಾರಕರೂ ಅವನಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲಾರರು. ಅಂಧರೂ ಅಪಶ್ಯರೂ ಆಗಿ, ಅವರ ಗುಪ್ತನೋಟದಿಂದ ಅವರು ಜಯಿಸಲಾರರು; ನಿತ್ಯ ರಕ್ಷಕರು ಅವನನ್ನು ಅವನ ಮುನ್ನಡೆಯ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಪಾಡಿದ್ದಾರೆ.