Sukta 138

Mantra 1

प्रप्र पूष्णस्तुविजातस्य शस्यते महित्वमस्य तवसो न तन्दते स्तोत्रमस्य न तन्दते । अर्चामि सुम्नयन्नहमन्त्यूतिं मयोभुवम् । विश्वस्य यो मन आयुयुवे मखो देव आयुयुवे मखः ॥

มหิทธิของปูษัน ผู้บังเกิดด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ ถูกประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า; กำลังของท่านไม่อ่อนล้า บทสรรเสริญของท่านไม่อ่อนล้า. ข้าพเจ้าขับร้องเพื่อแสวงพระกรุณา เรียกหาความคุ้มครองอันใกล้ชิด ผู้ก่อให้เกิดความรื่นรมย์—ผู้ผูกเทียมจิตของสรรพสิ่งให้มุ่งสู่พลังแห่งยัญพิธี; เทวะผู้ผูกเทียมให้มุ่งสู่พลังแห่งยัญพิธีนั้น.

Mantra 2

प्र हि त्वा पूषन्नजिरं न यामनि स्तोमेभिः कृण्व ऋणवो यथा मृध उष्ट्रो न पीपरो मृधः । हुवे यत्त्वा मयोभुवं देवं सख्याय मर्त्यः । अस्माकमाङ्गूषान्द्युम्निनस्कृधि वाजेषु द्युम्निनस्कृधि ॥

เพราะข้าพเจ้าจัดเตรียมท่านด้วยบทสรรเสริญทั้งหลาย โอ้ปูษัน ผู้รวดเร็วในหนทาง—ดุจผู้จัดเตรียมลูกหนี้ให้พร้อมต่อความเป็นศัตรู; ดุจอูฐแบกภาระเพื่อต้านความเป็นศัตรู. ข้าพเจ้าขอเชิญท่าน เทวะผู้ก่อให้เกิดความรื่นรมย์ เพื่อมิตรภาพ ในฐานะมนุษย์ผู้มรรตัย. ขอทรงทำถ้อยคำดลใจของเราให้รุ่งเรือง; ขอทรงทำให้รุ่งเรืองท่ามกลางความอุดมทั้งหลาย.

Mantra 3

यस्य ते पूषन्त्सख्ये विपन्यवः क्रत्वा चित्सन्तोऽवसा बुभुज्रिर इति क्रत्वा बुभुज्रिरे । तामनु त्वा नवीयसीं नियुतं राय ईमहे । अहेळमान उरुशंस सरी भव वाजेवाजे सरी भव ॥

โอ้ ปูษัน (Pūṣan) ผู้ใดมีมิตรภาพกับท่าน เหล่าผู้แสวงหาถ้อยคำแห่งแรงดลใจ แม้ด้วยเจตจำนงและปัญญาแยกแยะ (krátu) ก็ได้เสวยความอุปถัมภ์ของท่าน—ใช่แล้ว ด้วยพลังแห่งเจตจำนงเขาทั้งหลายได้เสวยมัน. ตามการเทียมพลังใหม่และหมู่ผู้เทียม (niyút) นั้น เราวอนขอท่านเพื่อความไพบูลย์แห่งทรัพย์ (rā́yas). ผู้ไม่กริ้ว ผู้ประกาศมงคลกว้างไกล จงเป็นสหายและผู้เกื้อหนุนของเรา; ในชัยชนะและเสบียง (vā́ja) ทุกคราว จงเป็นสหายและผู้เกื้อหนุนของเรา.

Mantra 4

अस्या ऊ षु ण उप सातये भुवोऽहेळमानो ररिवाँ अजाश्व श्रवस्यतामजाश्व । ओ षु त्वा ववृतीमहि स्तोमेभिर्दस्म साधुभिः । नहि त्वा पूषन्नतिमन्य आघृणे न ते सख्यमपह्नुवे ॥

เพื่อกิจนี้ เพื่อการได้มาซึ่งชัยชนะ จงเข้ามาใกล้เราเถิด; ผู้ไม่กริ้ว ผู้ให้ทานอันกว้างขวาง—โอ้ อชาศวะ (Ajāśva)—เพื่อให้การได้ยินอันศักดิ์สิทธิ์และเกียรติยศเพิ่มพูน จงมาเถิด. ใช่แล้ว ผู้มหัศจรรย์ เราจะชักนำท่านให้หันมาหาเราด้วยบทสรรเสริญ (stóma) อันดีงามและสำเร็จแล้ว. เพราะโอ้ ปูษัน ผู้เรืองรองดุจเปลวไฟ (āghṛṇe) เรามิได้คิดล่วงเกินท่านด้วยความคะนองใจ และมิได้ปฏิเสธมิตรภาพของท่าน.