Sukta 138

Mantra 1

प्रप्र पूष्णस्तुविजातस्य शस्यते महित्वमस्य तवसो न तन्दते स्तोत्रमस्य न तन्दते । अर्चामि सुम्नयन्नहमन्त्यूतिं मयोभुवम् । विश्वस्य यो मन आयुयुवे मखो देव आयुयुवे मखः ॥

വീണ്ടും വീണ്ടും പുഷണന്റെ—മഹാജാതന്റെ—മഹിമ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു; അവന്റെ ബലം ക്ഷീണിക്കുകയില്ല, അവന്റെ സ്തുതിഗാനം ക്ഷീണിക്കുകയില്ല. ഞാൻ പാടുന്നു, അനുഗ്രഹം തേടി, അവന്റെ സമീപസഹായത്തെ—ആനന്ദം പകരുന്നതിനെ. സർവ്വരുടെയും മനസ്സിനെ യജ്ഞത്തിലേക്കു യോജിപ്പിക്കുന്നവൻ, ആ ദേവൻ മഖ (യജ്ഞശക്തി/സാധനം)ത്തിലേക്കു യോജിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 2

प्र हि त्वा पूषन्नजिरं न यामनि स्तोमेभिः कृण्व ऋणवो यथा मृध उष्ट्रो न पीपरो मृधः । हुवे यत्त्वा मयोभुवं देवं सख्याय मर्त्यः । अस्माकमाङ्गूषान्द्युम्निनस्कृधि वाजेषु द्युम्निनस्कृधि ॥

ഹേ പുഷണേ, പഥത്തിൽ വേഗിയവനേ, ഞാൻ നിന്നെ സ്തോത്രങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു—വൈരത്തിനെതിരെ കടക്കാരനെ സജ്ജമാക്കുന്നതുപോലെ; ഒട്ടകം വൈരത്തിനെതിരെ ഭാരം വഹിക്കുന്നതുപോലെ. ഞാൻ നിന്നെ, ആനന്ദദായക ദേവനെ, സൗഹൃദത്തിനായി—മർത്ത്യനായിത്തന്നെ—ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ആംഗൂഷ (പ്രേരിത വാക്കുകൾ) ദ്യുമ്നവന്ത (പ്രകാശമാന)മാക്കുക; വാജങ്ങളിൽ പോലും ദ്യുമ്നവന്തമാക്കുക.

Mantra 3

यस्य ते पूषन्त्सख्ये विपन्यवः क्रत्वा चित्सन्तोऽवसा बुभुज्रिर इति क्रत्वा बुभुज्रिरे । तामनु त्वा नवीयसीं नियुतं राय ईमहे । अहेळमान उरुशंस सरी भव वाजेवाजे सरी भव ॥

ഹേ പൂഷൻ! നിന്റെ സഖ്യത്തിൽ പ്രചോദിതവാണിയുടെ അന്വേഷകർ—ക്രതു (സങ്കൽപശക്തി)യും വിവേകവും ഉള്ളവരായിട്ടും—നിന്റെ അവസ് (സഹായം) അനുഭവിച്ചു; അതെ, ക്രതുവിന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ് അവർ അതു അനുഭവിച്ചത്. ആ പുതിയ നിയുത് (യുക്തശക്തികളുടെ യോജനം) പിന്തുടർന്ന്, റായസ് (സമൃദ്ധി)യുടെ പൂർണ്ണതയ്ക്കായി ഞങ്ങൾ നിന്നെ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. അഹേളമാന, ഉരു‍ശംസ (വിശാലമായ ശുഭപ്രഖ്യാപനമുള്ളവനേ), ഓരോ വാജെ-വാജെയിലും ഞങ്ങളുടെ സഹായിയായിരിക്കുക, ഓരോ വാജെ-വാജെയിലും ഞങ്ങളുടെ സഹായിയായിരിക്കുക.

Mantra 4

अस्या ऊ षु ण उप सातये भुवोऽहेळमानो ररिवाँ अजाश्व श्रवस्यतामजाश्व । ओ षु त्वा ववृतीमहि स्तोमेभिर्दस्म साधुभिः । नहि त्वा पूषन्नतिमन्य आघृणे न ते सख्यमपह्नुवे ॥

ഈ നമ്മുടെ കര്‍മ്മത്തിനായി ജയസിദ്ധിക്കായി ഞങ്ങളോടു സമീപിക്ക; അഹേളമാന, ഉദാരദാതാവേ, ഹേ അജാശ്വ—ശ്രവസ് (പ്രചോദിത ശ്രവണം/കീര്‍ത്തി) വര്‍ധിപ്പിക്കാനായി. ഹേ ദസ്മ (അദ്ഭുത)വനേ! സാദു (ശുദ്ധ)വും സിദ്ധവുമായ സ്തോമങ്ങളാല്‍ ഞങ്ങള്‍ നിന്നെ ഞങ്ങളിലേക്കു തിരിക്കുന്നു. കാരണം, ഹേ പൂഷൻ, ആഘൃണേ (ജ്വലിക്കുന്ന പ്രകാശമുള്ളവനേ), ഞാന്‍ നിന്നെ അതിമന്യമായി (അതി-സംശയത്തോടെ) ചിന്തിക്കുന്നില്ല; നിന്റെ സഖ്യം ഞാന്‍ നിഷേധിക്കുന്നതുമില്ല.