เการพ

โอ้ผู้เผาผลาญศัตรู เหล่าธารตราษฏระโลภยิ่งนัก เขาทั้งหลายได้ผูกความภักดีให้มั่นคง อยู่ร่วมกันเนิ่นนานในพันธไมตรี สร้างมิตรสหาย และสั่งสมกำลังไว้แล้ว

ไวศัมปายนะกล่าวว่า: ครั้นท่านโทรณะเห็นเหล่าธารตราษฏระและบุตรแห่งปาณฑุได้รับการฝึกปรือในวิชาอาวุธแล้ว จึงกราบทูลพระเจ้าธฤตราษฏระ ผู้เป็นเจ้าแห่งปวงชน

เมื่อไมตรีและความปรารถนาดีเริ่มถอยห่าง ความรักของคนใจต่ำย่อมพินาศลง และผลประโยชน์ที่ได้จากมิตรภาพ—พร้อมทั้งความสุขที่สถิตอยู่ในไมตรี—ก็ย่อมสิ้นสุดไปด้วย

เหล่าเทพตรัสว่า: “จะเกิดมหาสงครามระหว่างวงศ์กุรุและปาณฑพ ครั้นแล้ว หากเหล่ากุรพได้ครอบครองเถ้าศักดิ์สิทธิ์ที่ตกอยู่บนพื้นดิน…”

ด้วยชัยชนะจึงได้คันศรมา; ชราสันธะถูกข้าพเจ้าสังหารแล้ว ดังนั้นบัดนี้เราปรารถนาจะทวงคืนศรีและความรุ่งเรืองอันเป็นสิทธิ์ของเรา จากเหล่ากุรุวะ

เหล่ามหารถะมาถึงเพื่อทำศึก และตั้งมั่น ณ กุรุเกษตรา ฝ่ายเการพะก็เข้าประจำแนวของตน โดยมีทุรโยธนะเป็นผู้นำ

เมื่อได้ยินถ้อยคำของพระพลเทวะซึ่งเปี่ยมด้วยฤทธิ์เดช ความกล้าหาญ และพละกำลัง สมควรแก่พระอานุภาพทิพย์ของพระองค์ เหล่ากุรุจึงกริ้วและกล่าวดังนี้

เมื่อศึกกุรุเกษตรสิ้นลง เหล่าวีรชนฝ่ายเการวะและปาณฑวะล้มตายไปถึงคติของตน และโอรสธฤตราษฏระล้มครวญครางด้วยต้นขาหักเพราะถูกคทาของภีมเสนตีแล้ว อัศวัตถามา บุตรแห่งโทรณะ คิดว่า ‘นายของเราจะพอใจ’ จึงตัดศีรษะโอรสทั้งห้าของเทราปทีที่กำลังหลับ…

เมื่ออรชุนเกิดความลังเลด้วยอวิชชาเมื่อเห็นเหล่าญาติมิตรในสนามรบ พระองค์ทรงขจัดความเขลา ะนั้นด้วยความรู้แจ้งแห่งจิตวิญญาณ ขอให้จิตใจของข้าพเจ้าจงภักดีต่อพระบาทดุจดอกบัวของพระองค์

ครั้นทรงทราบว่าพระพลเสด็จมาถึงแล้ว ท้าวทุรโยธน์และบรรดาผู้อื่นได้ถวายวัว อาร์ฆยะ และน้ำบริสุทธิ์แด่พระราม หลังจากทรงรับทุกสิ่งตามประเพณีแล้ว จึงตรัสแก่เการพทั้งหลาย

ครั้งนั้น สารถะทรงเป็นผู้ครองเการพทั้งปวง จากชนเมชัยผู้เป็นเการพ ได้บังเกิดโอรสพระนามว่า สัมวรตวสุ

สถานแห่งนี้บริสุทธิ์และน่ารื่นรมย์ มีผู้กระทำบุญมาสักการะบูชา บุญกุศลอันยิ่งใหญ่ย่อมเกิดขึ้นจากสถานนี้ ซึ่งมีนามเท่านั้น โอ ท่านเจ้าแห่งกุรุทั้งหลาย ย่อมประทานบุญเช่นนั้น