Adhyaya 22: Gaurī’s Rebirth, Umā’s Austerities, Rudra’s Test, and the Himalayan Wedding

Verse 1

महातपा उवाच । तस्मिन् निवसतस्तस्य रुद्रस्य परमेष्ठिनः । चुकोप गौरी देवस्य पितुर्वैरमनुस्मरन् ॥ २२.१ ॥

మహాతపా అన్నాడు—పరమేశ్ఠి రుద్రుడు అక్కడ నివసిస్తున్నప్పుడు, దేవుని తండ్రితో సంబంధించిన వైరం గుర్తుచేసుకొని గౌరీ కోపించింది।

Verse 2

चिन्तयामास दक्षस्य अनेनापकृतं पुरा । यज्ञो विध्वंसितो यस्मात् तस्माच्चान्यां तनूमहम् ॥ २२.२ ॥

అతడు ఇలా ఆలోచించాడు—“ఇవడు పూర్వం దక్షునికి అపకారం చేశాడు; దాని వల్ల యజ్ఞం ధ్వంసమైంది. కనుక నేను మరొక రూపాన్ని ధరించుదును.”

Verse 3

आराध्य तपसा तस्य गृहे भूत्वा व्रजाम्यहम् । कथं गच्छामि पितरं दक्षं क्षपितबान्धवम् ॥ २२.३ ॥

తపస్సుతో అతనిని ప్రసన్నం చేసి, అతని గృహంలో జన్మించి, బంధువులు నశించిన నా తండ్రి దక్షుని వద్దకు నేను ఎలా వెళ్లగలను?

Verse 4

भवपत्नी च दुहिता एवं संचिन्त्य सुन्दरी । जगाम तपसे शैलं हिमवन्तं महागिरिम् ॥ २२.४ ॥

ఇలా ఆలోచించిన భవుని భార్య, (దక్షుని) కుమార్తె అయిన ఆ సుందరి తపస్సు కోసం మహాగిరి హిమవంత పర్వతానికి వెళ్లింది.

Verse 5

तत्र कालेन महता क्षपयन्ती कलेवरम् । स्वशरीराग्निना दग्धा ततः शैलसुता अभवत् ॥ २२.५ ॥

అక్కడ ఎంతో కాలం దేహాన్ని క్షీణింపజేస్తూ, తన శరీరాగ్నిచే దగ్ధమై, అనంతరం ఆమె శైలసుతగా (పర్వతకుమార్తెగా) అయింది.

Verse 6

उमा नामेति महती कृष्णा चेत्यभिधानतः । लब्ध्वा तु शोभनां मूर्तिं हिमवन्तगृहे शुभा ॥ २२.६ ॥

ఆమెకు ‘ఉమా’ అనే మహత్తర నామం, అలాగే ‘కృష్ణా’ అనే అభిధానమూ ఉంది. శోభనమైన రూపాన్ని పొందిన ఆ శుభా హిమవంతుని గృహంలో నివసించింది.

Verse 7

पुनस्तपश्चकारोग्रं देवं स्मृत्वा त्रिलोचनम् । असावेव पतिर्मह्यमित्युक्त्वा तपसि स्थिता ॥ २२.७ ॥

ఆమె మళ్లీ త్రిలోచన దేవుని స్మరించి ఘోర తపస్సు చేసింది. “ఆయనే నా భర్త” అని చెప్పి తపస్సులో స్థిరంగా నిలిచింది.

Verse 8

कुर्वन्त्या तत् तपश्चोग्रं हिमवन्ते महागिरौ । कालेन महता देवस्तपसाराधितस्तया ॥ २२.८ ॥

హిమవంత మహాగిరిపై ఆమె ఆ ఘోర తపస్సు చేస్తుండగా, చాలా కాలానంతరం ఆమె తపస్సుతో దేవుడు ప్రసన్నుడయ్యాడు.

Verse 9

अजगामाश्रमं तस्या विप्रो भूत्वा महेश्वरः । वृद्धः शिथिलसर्वाङ्गः स्खलंश्चैव पदे पदे ॥ २२.९ ॥

మహేశ్వరుడు బ్రాహ్మణ రూపం ధరించి ఆమె ఆశ్రమానికి వచ్చాడు. వృద్ధుడై, అవయవాలు శిథిలమై, ప్రతి అడుగులోనూ తడబడుతూ వచ్చాడు.

Verse 10

कृच्छ्रात् तस्याः समीपं तु आगत्य द्विजसत्तमः । बुभुक्षितोऽस्मि मे देहि भद्रे भोज्यं द्विजस्य तु ॥ २२.१० ॥

కష్టపడి ఆమె సమీపానికి వచ్చిన శ్రేష్ఠ ద్విజుడు ఇలా అన్నాడు—“నేను ఆకలితో ఉన్నాను. భద్రే, బ్రాహ్మణునికి తగిన భోజనం నాకు ఇవ్వు.”

Verse 11

एवमुक्ता तदा कन्या उमा शैलसुता शुभा । उवाच ब्राह्मणं भोज्यं दद्मि विप्र फलादिकम् । कुरु स्नानं द्रुतं विप्र भुञ्जस्वान्नं यदृच्छया ॥ २२.११ ॥

ఇలా అనగా శుభమైన శైలసుత ఉమా ఆ బ్రాహ్మణునితో చెప్పింది—“ఓ విప్రా, ఫలములు మొదలైన భోజనం ఇస్తాను. త్వరగా స్నానం చేసి, యదృచ్ఛగా లభించిన అన్నాన్ని భుజించు.”

Verse 12

एवमुक्तस्तदा विप्रस्तस्य पार्श्वे महानदीम् । गङ्गां जगाम स्नानार्थी स्नानं कर्त्तुमवातरात् ॥ २२.१२ ॥

అలా చెప్పబడిన తరువాత ఆ బ్రాహ్మణుడు సమీపంలోని మహానది గంగకు స్నానార్థం వెళ్లి, విధివిధాన స్నానం చేయుటకు నీటిలో దిగాడు।

Verse 13

स्नानं तु कुर्वता तेन रुद्रेण द्विजरूपिणा । भूत्वा मायामयं भीमं मकरं भयदर्शनम् । ग्राहितस्तु तदा विप्रस्तेन दुष्टेन मद्गुणा ॥ २२.१३ ॥

అప్పుడు ద్విజరూపం ధరించిన రుద్రుడు స్నానం చేస్తుండగా, మాయాబలంతో భయంకరమైన, భయదర్శనమైన మకరరూపం దాల్చి, ఆ దుష్టుడు మద్గుణుడు బ్రాహ్మణుణ్ని పట్టుకున్నాడు।

Verse 14

दृष्ट्वा धृतमथात्मानं मकरॆण बलीयसा । वृद्धमात्मानमन्यं तां दर्शयन् वाक्यमब्रवीत् ॥ २२.१४ ॥

తర్వాత బలవంతమైన మకరం తనను పట్టుకున్నదని చూసి, ఆమెకు తన వృద్ధమైన మరో రూపాన్ని చూపిస్తూ అతడు ఈ మాటలు పలికాడు।

Verse 15

अब्रह्मण्यं गतं कन्ये धावस्वानय मां रुषः । यावन्नायाति विकृतिं तावन्मां त्रातुमर्हसि ॥ २२.१५ ॥

ఓ కన్యా! అతడు బ్రాహ్మణధర్మానికి విరుద్ధమైన దుష్కర్మంలో పడ్డాడు; పరుగెత్తి వెళ్లి అతడిని వెంటనే నా వద్దకు తీసుకురా. అతడు మరింత వికృతికి చేరకముందే నన్ను రక్షించవలసినది నీదే।

Verse 16

एवमुक्ता तदा कन्या चिन्तयामास पार्वती । पितृभावेन शैलेन्द्रं भर्तृभावेन शङ्करम् । स्पृशामि तपसा पूता कथं विप्रं स्पृशाम्यहम् ॥ २२.१६ ॥

ఇలా చెప్పబడినప్పుడు కన్య పార్వతి ఆలోచించింది—‘శైలేంద్రుని తండ్రి భావంతో, శంకరుని భర్త భావంతో నేను తపస్సుతో పవిత్రమై స్పర్శించగలను; అయితే బ్రాహ్మణుణ్ని నేను ఎలా స్పర్శించగలను?’

Verse 17

यद्येनं नापकर्षामि मकरॆण जले धृतम् । तदानिं ब्रह्मवध्याऽ मे भवतीति न संशयः ॥ २२.१७ ॥

మకరము జలములో పట్టి ఉంచిన ఇతనిని నేను బయటకు లాగి తీయకపోతే, ఆ క్షణమే బ్రహ్మహత్యా దోషము నాకు కలుగును—ఇందులో సందేహము లేదు।

Verse 18

अन्यव्यतिक्रमे धर्ममपनेतुं च शक्यते । ब्रह्मवध्याः पुनर्नैवमेवमुक्त्वा गता त्वरम् ॥ २२.१८ ॥

ఇతర అతిక్రమములలో ధర్మానుసారంగా దోషనివృత్తి సాధ్యము; కాని బ్రహ్మహత్య విషయంలో అలా కాదు. ఇలా చెప్పి ఆమె త్వరగా వెళ్లిపోయింది।

Verse 19

सा गत्वा त्वरितं भीरुर् गृहीत्वा पाणिना द्विजम् । चकर्षान्तर्-जलात् तावत् स्वयं भूतपतिर् हरः ॥ २२.१९ ॥

ఆమె భయపడుతూ త్వరగా వెళ్లి, చేతితో ఆ ద్విజుని పట్టుకొని, జలాంతరమునుండి లాగి పైకి తీసింది; అంతలో భూతపతి హరుడు స్వయంగా (సహాయకుడై) ఉన్నాడు।

Verse 20

यमाराध्य तपश्चर्त्तुमारब्धं शैलपुत्र्याः । स एव भगवान् रुद्रस्तस्याः पाणौ विलम्बत ॥ २२.२० ॥

ఎవరిని ఆరాధించి శైలపుత్రి తపస్సు ఆరంభించిందో, ఆ భగవాన్ రుద్రుడే ఆమె చేతికి (అంటే వరుడిగా) లభించాడు।

Verse 21

तं दृष्ट्वा लज्जिता देवी पूर्वत्यागमनुस्मरन् । न किञ्चिदुत्तरं सुभ्रूर्वदति स्म सुलज्जिता ॥ २२.२१ ॥

ఆయనను చూసి దేవి, తన పూర్వ విరమణను స్మరించి లజ్జపడింది; సుభ్రువైన ఆమె అత్యంత లజ్జతో ఏ సమాధానమూ పలకలేదు।

Verse 22

तूष्णीम्भूतां तु तां दृष्ट्वा गौरीं रुद्रो हसन्निव । पाणौ गृहीत्वा मां भद्रे कथं त्यक्तुमिहार्हसि ॥ २२.२२ ॥

గౌరీ మౌనమై ఉన్నదని చూసి రుద్రుడు చిరునవ్వుతోనట్లు; నా చేయి పట్టుకొని అన్నాడు—“భద్రే, నన్ను ఇక్కడ వదిలివేయడం నీకు ఎలా సముచితం?”

Verse 23

मत्पाणिग्रहणं भद्रे वृथा यदि करिष्यसि । तदानीं ब्रह्मणः पुत्र्यामाहारार्थं ब्रवीम्यहम् ॥ २२.२३ ॥

భద్రే, నా పాణిగ్రహణాన్ని నీవు వ్యర్థం చేయదలచుకుంటే, అప్పుడు ఆహారసాధనార్థం బ్రహ్ముని కుమార్తె విషయాన్ని నేను ప్రస్తావిస్తాను.

Verse 24

न भवेत् परिहासोऽयमुक्ता देवी परापरा । लज्जमाना तदा वाक्यं वदति स्मितपूर्वकम् ॥ २२.२४ ॥

ఇలా సంబోధించబడిన పరాపర దేవి పలికింది—“ఇది పరिहासంగా ఉండకూడదు.” ఆపై లజ్జతో, మృదుస్మితంతో ఆమె వాక్యములు చెప్పింది.

Verse 25

देवदेव त्रिलोकेश त्वदर्थोऽयं समुद्यमः । प्राग्जन्माराधितो भर्त्ता भवान् देवो महेश्वरः ॥ २२.२५ ॥

దేవదేవా, త్రిలోకేశా! ఈ ప్రయత్నం నీ కోసమే. పూర్వజన్మలో నీవే ఆరాధింపబడిన భర్తా-పాలకుడు; నీవు దేవ మహేశ్వరుడవు.

Verse 26

इदानीं मे भवान् देवः पतिर्नान्यो भविष्यति । किन्तु स्वामी पिता मह्यं शैलेन्द्रो मे व्रजामि तम् । अनुज्ञाप्य विधानॆन ततः पाणिं गृहीष्यसि ॥ २२.२६ ॥

ఇప్పుడు, ఓ దేవా, నీవే నా పతి; మరెవ్వరూ కాదు. కానీ నా సంరక్షకుడు తండ్రి శైలేంద్రుడు; నేను ఆయన వద్దకు వెళ్తాను. విధివిధానంగా ఆయన అనుమతి పొందిన తరువాత, నీవు నా చేయి గ్రహిస్తావు.

Verse 27

एवमुक्त्वा तदा देवी पितरं प्रति भामिनी । कृताञ्जलिपुटा भूत्वा हिमवन्तमुवाच ह ॥ २२.२७ ॥

ఇట్లు పలికిన తరువాత ప్రకాశవంతమైన దేవి తండ్రిని ఉద్దేశించి కరజోడించి హిమవంతునితో పలికెను।

Verse 28

अतोऽन्यजन्मभर्त्ता मे रुद्रो दक्षमखान्तकः । इदानीं तपसा सैव ध्यातोऽभूद्गतिभावनः ॥ २२.२८ ॥

అందువల్ల నా పూర్వజన్మ భర్త, దక్షయజ్ఞాంతకుడైన రుద్రుడు, ఇప్పుడు ఆమె తపస్సుతో ధ్యేయమై గతి ప్రసాదకుడయ్యెను।

Verse 29

स च विश्वपतिर्भूत्वा ब्राह्मणो मे तपोवनम् । आगत्य भोजनार्थाय याचयामास शङ्करः । मया स्नातुं व्रजस्वेति चोदितो जाह्नवीं गतः ॥ २२.२९ ॥

అతడు విశ్వపతియైయుండి బ్రాహ్మణరూపంలో నా తపోవనానికి వచ్చి శంకరుడు భోజనం యాచించాడు. నేను ‘స్నానానికి వెళ్లు’ అని చెప్పగా జాహ్నవీ (గంగా)కు వెళ్లెను.

Verse 30

तत्रासौ वृद्धकायेन द्विजरूपेण शङ्करः । मकरेण धृतस्तूर्णं अब्रह्महण्यमुवाच ह ॥ २२.३० ॥

అక్కడ శంకరుడు వృద్ధదేహంతో ద్విజరూపం ధరించి మకరముచే త్వరగా పట్టబడెను; అప్పుడు అబ్రహ్మహణ్యునితో పలికెను.

Verse 31

ब्रह्महत्याभयात् तात मया पाणौ धृतस्ततः । धृतमात्रः स्वकं देहं दर्शयामास शङ्करः ॥ २२.३१ ॥

‘తాతా! బ్రహ్మహత్యాభయంతో నేను అప్పుడు అతని చేతిని పట్టుకున్నాను. పట్టుకున్న వెంటనే శంకరుడు తన స్వదేహం (నిజస్వరూపం) చూపెను.’

Verse 32

ततो मामब्रवीद् देवः पाणिग्रहणमागताम् । भवती देवि मा किञ्चिद् विचारय तपोधने ॥ २२.३२ ॥

అప్పుడు పాణిగ్రహణ విధికి వచ్చిన నన్ను దేవుడు ఇలా అన్నాడు— “దేవి, తపోధన, ఏ విషయమూ విచారించకు.”

Verse 33

एवमुक्ता त्वहं तेन शङ्करेण महात्मना । तदनुज्ञाप्य देवेशं भवन्तं प्रष्टुमागता । इदानीं यत्क्षमं कार्यं तच्छीघ्रं संविधीयताम् ॥ २२.३३ ॥

ఆ మహాత్ముడు శంకరుడు ఇలా చెప్పిన తరువాత, దేవేశుని అనుమతి పొందుకొని నేను మిమ్మల్ని ప్రశ్నించడానికి వచ్చాను. ఇప్పుడు యోగ్యమైన కార్యం ఏదైతే ఉందో అది త్వరగా నిర్వహించబడుగాక.

Verse 34

एवं श्रुत्वा तदा वाक्यं शैलराजो मुदा युतः । उवाच दुहितां धन्यां तस्मिन् काले वराननाम् ॥ २२.३४ ॥

ఆ మాటలు విని శైలరాజు ఆనందంతో నిండిపోయి, ఆ సమయంలో తన ధన్యమైన సుందరముఖి కుమార్తెతో ఇలా అన్నాడు.

Verse 35

पुत्रि धन्योऽस्म्यहं लोके यस्य रुद्रः स्वयं हरः । जामाता भविता देवि त्वयापत्यवतामहम् । स्थापितो मूर्ध्नि देवानामपि पुत्रि त्वया ह्यहम् ॥ २२.३५ ॥

కుమార్తె, నేను లోకంలో ధన్యుడను; ఎందుకంటే స్వయంగా హరుడైన రుద్రుడు నా అల్లుడవుతాడు. దేవి, నీ వల్ల నేను సంతానవంతుడనవుతాను; కుమార్తె, నీ చేతనే నేను దేవతలలో కూడా శిరోస్థానంలో స్థాపితుడనయ్యాను.

Verse 36

स्थीयतां क्षणमेकं तु यावदागमनं मम । एवमुक्त्वा गतो राजा शैलानां ब्रह्मणोऽन्तिकम् ॥ २२.३६ ॥

“నేను తిరిగి వచ్చే వరకు ఒక్క క్షణం నిలిచియుండండి.” అని చెప్పి శైలరాజు బ్రహ్ముని సన్నిధికి వెళ్లాడు.

Verse 37

तत्र दृष्ट्वा महात्मानं सर्वदेवपितामहम् । उवाच प्रणतो भूत्वा ब्रह्माणं शैलराट् ततः ॥ २२.३७ ॥

అక్కడ సమస్త దేవతల పితామహుడైన మహాత్మ బ్రహ్మను చూచి, శైలరాజు నమస్కరించి తరువాత బ్రహ్మతో ఇలా పలికెను।

Verse 38

देवो मा दुहिता मह्यं तां रुद्राय ददाम्यहम् । त्वया देव अनुज्ञातस्तत्करोमि प्रसाधि माम् ॥ २२.३८ ॥

హే దేవా! ఆమె నా కుమార్తె; నేను ఆమెను రుద్రునికి సమర్పిస్తున్నాను. హే దేవా, మీ అనుమతితోనే ఇది చేస్తున్నాను; నాపై ప్రసన్నుడవండి।

Verse 39

ततो ब्रह्मा प्रीतमना याहि रुद्राय तां शुभाम् । प्रयच्छोवाच देवानां तदा लोकपितामहः ॥ २२.३९ ॥

అప్పుడు ప్రీతమనస్కుడైన బ్రహ్మ ఇలా అన్నాడు—“వెళ్ళి, ఆ శుభమయినదానిని రుద్రునికి సమర్పించు.” అప్పుడు లోకపితామహుడు, దేవపితామహుడు ఇలా పలికెను।

Verse 40

एवमुक्तः शैलराजः स्ववेश्मागम्य सत्वरम् । देवानृषीन् सिद्धसङ्घान् चामन्त्रयत सत्वरम् ॥ २२.४० ॥

ఇలా చెప్పబడిన శైలరాజు త్వరగా తన నివాసానికి వచ్చి, వెంటనే దేవులను, ఋషులను, సిద్ధసంఘాలను ఆహ్వానించాడు।

Verse 41

तुम्बुरुं नारदं चैव हाहाहूहूं तथैव च । स गत्वा किन्नरांश्चैव असुरान् राक्षसानपि ॥ २२.४१ ॥

అతడు తుంబురుని, నారదుని, అలాగే హాహాహూహూని కూడా తోడుగా తీసుకొని బయలుదేరి; కిన్నరుల వద్దకూ, అసురుల వద్దకూ, రాక్షసుల వద్దకూ వెళ్లెను।

Verse 42

पर्वताः सरितः शैलाः वृक्षाः ओषधयस्तथा । आगताः मूर्त्तिमन्तो वै पर्वताः सङ्गमोपलाः । हिमवद्दुहितुर्द्रष्टुं विवाहं शङ्करेण ह ॥ २२.४२ ॥

పర్వతాలు, నదులు, శైలశిఖరాలు, వృక్షాలు, ఔషధులు కూడా అక్కడికి వచ్చాయి. సంగమశిలలతో కూడి పర్వతాలు మూర్తిమంతులై వచ్చి, హిమవంతుని కుమార్తె శంకరునితో వివాహాన్ని దర్శించాయి.

Verse 43

तत्र वेदिः क्षितिश्चासीद् कलशाः सप्त सागराः । सूर्यॊ दीपस्तथा सोमः सरितो ववहुर् जलम् ॥ २२.४३ ॥

అక్కడ వేదిక మరియు క్షితి (భూమి) ఉన్నవి; ఏడు సముద్రాలు కలశాలవలె నిలిచాయి. సూర్యుడు దీపమై, చంద్రుడూ అలాగే; నదులు జలాన్ని ప్రవహింపజేశాయి.

Verse 44

एवं विवाहसामग्रीं कृत्वा शैलवराधिपः । प्रेषयामास रुद्राय समीपं मन्दरं गिरिम् ॥ २२.४४ ॥

ఇలా వివాహసామగ్రిని సిద్ధం చేసి, శ్రేష్ఠ పర్వతాధిపతి (హిమవంతుడు) రుద్రుని సమీపానికి, దగ్గరలోని మందర పర్వతాన్ని దూతగా పంపించాడు.

Verse 45

स तदा मन्दरोक्‍तस्तु शङ्करो द्रुतमाययौ । विधिना सोमया पाणिं जग्राह परमेश्वरः ॥ २२.४५ ॥

అప్పుడు మందర మాటలతో ప్రేరితుడై శంకరుడు త్వరగా వచ్చాడు. విధి ప్రకారం పరమేశ్వరుడు సోమా చేతిని పాణిగ్రహణం చేశాడు.

Verse 46

तत्रोत्सवे पर्वतनारदौ द्वौ जगुश्च सिद्धा ननृतुर्वनस्पतीः । पुष्पाण्यनेकानि विचिक्षिपुः शुभाः ननर्तुरुच्चैः सुरयोषितो भृशम् ॥ २२.४६ ॥

ఆ ఉత్సవంలో పర్వతుడు మరియు నారదుడు—ఈ ఇద్దరూ పాడారు; సిద్ధులు నర్తించారు, వనస్పతులు కూడా నాట్యమాడినట్లుగా ఊగాయి. అనేక శుభపుష్పాలు చల్లబడ్డాయి; దేవయోషితులు గట్టిగా, ఎంతో ఉల్లాసంగా నర్తించారు.

Verse 47

तस्मिन् विवाहे सलिलप्रवाहे चतुर्मुखो लोकपरः स्वसंस्थः । उवाच कन्यां भव पुत्रि लोके नारी प्रभर्त्ता तव चान्यपुंसाम् ॥ इत्येवमुक्त्वा स उमां सरुद्रां पितामहः स्वं पुरमाजगाम ॥ २२.४७ ॥

ఆ వివాహ సందర్భంలో, జలప్రవాహమధ్యలో, లోకహితపరుడై స్వస్థానస్థుడైన చతుర్ముఖ బ్రహ్మ కన్యను ఉద్దేశించి— “కుమార్తె, లోకంలో ఇలానే ఉండు; స్త్రీ నీకూ ఇతర పురుషులకూ మార్గదర్శిని, ఆధారమూ అవుతుంది” అని పలికాడు. అలా చెప్పి పితామహుడు రుద్రసహిత ఉమను విడిచి తన పురానికి వెళ్లిపోయాడు.

Verse 48

जामातरं पर्वतराट् सुपूज्य विसर्जयामास विभुं स सोमम् । देवान्श्च दैत्यान् विविधानृषींश्च सम्पूज्य सर्वान् विविधैस्तु वस्तुभिः । विभूषणैर्वस्त्रवरान्नदानैः—र्विसर्जयामास तदाद्रिमुख्यान् ॥२२.४८॥

పర్వతరాజు హిమవంతుడు తన అల్లుడు, విభువైన సోముని యథోచితంగా పూజించి పంపివేశాడు. తరువాత దేవులు, దైత్యులు, వివిధ ఋషులు—అందరినీ నానావిధ ఉపచారాలతో సత్కరించి, ఆభరణాలు, ఉత్తమ వస్త్రాలు, శ్రేష్ఠాన్నదానాలు ఇచ్చి ఆ ప్రముఖ పర్వతులనూ వీడ్కోలు చెప్పాడు.

Verse 49

स वीतशोको विरजो विशुद्धः शुभाननां देववराय दत्त्वा । उमां महात्मा हिमवानद्रिराजः पैतामहे लोक इवाध्वरे भात् ॥ २२.४९ ॥

మహాత్ముడైన పర్వతరాజు హిమవంతుడు శోకరహితుడై, నిర్మలుడై, విశుద్ధుడై, శుభముఖి ఉమను దేవశ్రేష్ఠునికి సమర్పించి, పితామహ లోకంలో యజ్ఞమధ్యంలా ప్రకాశించాడు.

Verse 50

इतीरितेयं तव राजसत्तम प्रसूतिरॆषा न विदुर्यां सुरासुराः । स्वयम्भुदक्षादिराजः त्रिजन्मभिर्गौरीविवाहोऽपि मया सुकीर्तितः ॥ २२.५० ॥

ఓ రాజశ్రేష్ఠా! ఈ విధంగా నీ వంశప్రసూతిని నేను వర్ణించాను; దీనిని దేవాసురులకూ పూర్తిగా తెలియదు. స్వయంభువుని నుండి జన్మించిన ఆదిరాజు దక్షుడు, అలాగే గౌరీ మూడు జన్మలలో జరిగిన వివాహవృత్తాంతమును కూడా నేను స్పష్టంగా కీర్తించాను.

Verse 51

श्रीवराह उवाच । एवं सा गौरिनाम्ना तु कारणान्मूर्तिमागता । सम्बभूव यथा प्रोक्तं प्रजापालाय पृच्छते । ऋषिणा महता पूर्वं तपसा भावितात्मना ॥ २२.५१ ॥

శ్రీ వరాహుడు పలికెను— ఈ విధంగా ‘గౌరీ’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధమైన ఆమె కారణవశాత్తు దేహధారిణిగా మారి, ముందుగా చెప్పినట్లే అవతరించింది—తపస్సుతో శుద్ధమైన ఆత్మ కల మహర్షి పూర్వం ప్రజాపాలుని అడిగిన ప్రశ్నకు ప్రతిగా.

Verse 52

गौर्याः उत्पत्तिर् एषा वै कथिता परमर्षिणा । विवाहश्च यथा वृत्तस् तत्सर्वं कथितं तव ॥ २२.५२ ॥

గౌరీ యొక్క ఉద్భవకథను పరమర్షి వివరించాడు. వివాహం ఎలా జరిగిందో, ఆ సమస్తమూ నీకు చెప్పబడింది.

Verse 53

एतत्सर्वं तु गौर्या वै सम्पन्नं तु तृतीयया । तस्यां तिथौ तृतीयायां लवणं वर्जयेन्नरः । यश्चोपोष्यति नारी वा सा सौभाग्यं तु विन्दति ॥ २२.५३ ॥

ఇది సమస్తమూ గౌరీ సంబంధంగా తృతీయా రోజున సిద్ధమవుతుందని చెప్పబడింది. ఆ తృతీయా తిథిన లవణాన్ని వర్జించాలి; ఉపవాసం చేసే స్త్రీ సౌభాగ్యాన్ని పొందుతుంది.

Verse 54

दुर्भगा या तु नारी स्यात् पुरुषश्चातिदुर्भगः । एतच्छ्रुत्वा तृतीयायां लवणं तु विवर्जयेत् ॥ २२.५४ ॥

స్త్రీ దుర్భాగ్యవతిగా, పురుషుడు అత్యంత దుర్భాగ్యుడిగా ఉంటే—ఇది విని తృతీయా రోజున లవణాన్ని వర్జించాలి.

Verse 55

सर्वकामानवाप्नोति सौभाग्यं द्रव्यसम्पदम् । आरोग्यं च सदा लोके कान्तिं पुष्टिं च विन्दति ॥ २२.५५ ॥

అతడు సమస్త కోరికలను పొందుతాడు—సౌభాగ్యం, ధనసంపద. లోకంలో ఎల్లప్పుడూ ఆరోగ్యం, కాంతి, పుష్టిని పొందుతాడు.