Adhyaya 22: Gaurī’s Rebirth, Umā’s Austerities, Rudra’s Test, and the Himalayan Wedding
Gaurījanma-Umātapas-Rudrāvāha-vivāhaḥ
Purāṇic Narrative-Etiology and Vrata Instruction (Tithi-based Ethics)
வராஹ–பிருத்வி உரையாடல் அமைப்பில், இந்த அத்தியாயம் கௌரி–உமா கதையின் மூலம் அறநிலைத் திடப்பாடு, தவத்தால் உடல் கட்டுப்பாடு, மேலும் சமூக ஒழுங்குப்படுத்தப்பட்ட திருமணச் சடங்குகள் உலக நிலைத்தன்மைக்கு ஆதாரம் எனக் காட்டுகிறது. கௌரி தக்ஷனின் பகைமையும் யாகக் குழப்பத்தையும் நினைத்து தவத்தால் முன்னைய உடலைத் துறந்து, ஹிமவானின் மகளாக உமா என மறுபிறவி எடுக்கிறாள். உமா ருத்ரனை அடையக் கடுந்தவம் செய்கிறாள்; ருத்ரன் பசித்த பிராமண வடிவில் சோதித்து, கங்கைத் துறையில் அபாயம் ஏற்படுத்தி, சுத்தநியமம் மற்றும் பிரம்மஹத்த்யா எனும் மகாபாபப் பயம் ஆகியவற்றுக்கிடையில் தீர்மானிக்க வைக்கிறான். உமா அவனை மீட்டபின், ருத்ரன் தன் உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தி திருமணம் வேண்டுகிறான். ஹிமவான் பிரம்மாவின் அனுமதி பெற்று தேவர்கள், திசைகள், மலைகள், நதிகளை அழைத்து, இமயத்தில் திருமணத்தை நடத்துகிறான். இறுதியில் த்ருதியா திதியில் உப்பு தவிர்க்கும் விதி கூறப்படுகிறது; அதனால் நலம், செழிப்பு கிடைக்கும்—தனிநபர் ஒழுக்கம் பூமியின் ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தும் என வலியுறுத்துகிறது.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 22
Verse 1
महातपा उवाच । तस्मिन् निवसतस्तस्य रुद्रस्य परमेष्ठिनः । चुकोप गौरी देवस्य पितुर्वैरमनुस्मरन् ॥ २२.१ ॥
மகாதபா கூறினார்—பரமேஷ்டி ருத்ரன் அங்கே வசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தேவனின் தந்தையுடன் தொடர்புடைய பகையை நினைத்து கௌரி கோபமுற்றாள்।
Verse 2
चिन्तयामास दक्षस्य अनेनापकृतं पुरा । यज्ञो विध्वंसितो यस्मात् तस्माच्चान्यां तनूमहम् ॥ २२.२ ॥
அவன் சிந்தித்தான்—“இவனால் முன்பு தக்ஷருக்கு அபகாரம் செய்யப்பட்டது; அதனால் யாகம் அழிந்தது. ஆகவே நான் வேறொரு வடிவத்தை ஏற்கிறேன்.”
Verse 3
आराध्य तपसा तस्य गृहे भूत्वा व्रजाम्यहम् । कथं गच्छामि पितरं दक्षं क्षपितबान्धवम् ॥ २२.३ ॥
தவத்தால் அவரை அராதித்து, அவருடைய இல்லத்தில் பிறந்து, உறவினர் அழிந்த என் தந்தை தக்ஷரிடம் நான் எவ்வாறு செல்ல முடியும்?
Verse 4
भवपत्नी च दुहिता एवं संचिन्त्य सुन्दरी । जगाम तपसे शैलं हिमवन्तं महागिरिम् ॥ २२.४ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்து, பவனின் மனைவியும் (தக்ஷரின்) மகளுமான அந்த அழகியவள் தவத்திற்காக மகாகிரி ஹிமவந்த மலைக்குச் சென்றாள்.
Verse 5
तत्र कालेन महता क्षपयन्ती कलेवरम् । स्वशरीराग्निना दग्धा ततः शैलसुता अभवत् ॥ २२.५ ॥
அங்கே நீண்ட காலம் உடலைக் குன்றச் செய்து, தன் உடலின் அக்னியால் தகைந்து, பின்னர் அவள் ஷைலசுதா—மலைமகள்—ஆனாள்.
Verse 6
उमा नामेति महती कृष्णा चेत्यभिधानतः । लब्ध्वा तु शोभनां मूर्तिं हिमवन्तगृहे शुभा ॥ २२.६ ॥
அவளுக்கு ‘உமா’ என்ற உயர்ந்த பெயரும், ‘கிருஷ்ணா’ என்ற அழைப்புப் பெயரும் இருந்தன. அழகிய வடிவம் பெற்ற அந்த மங்களமானவள் ஹிமவந்தனின் இல்லத்தில் தங்கினாள்.
Verse 7
पुनस्तपश्चकारोग्रं देवं स्मृत्वा त्रिलोचनम् । असावेव पतिर्मह्यमित्युक्त्वा तपसि स्थिता ॥ २२.७ ॥
மீண்டும் அவள் திரிலோசன தேவனை நினைத்து கடுந்தவம் செய்தாள். “அவரே என் கணவர்” என்று கூறி தவத்தில் உறுதியாக இருந்தாள்.
Verse 8
कुर्वन्त्या तत् तपश्चोग्रं हिमवन्ते महागिरौ । कालेन महता देवस्तपसाराधितस्तया ॥ २२.८ ॥
ஹிமவான் எனும் மாபெரும் மலையில் அவள் அந்தக் கடுந்தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவள் தவத்தால் தேவன் திருப்தியடைந்தான்.
Verse 9
अजगामाश्रमं तस्या विप्रो भूत्वा महेश्वरः । वृद्धः शिथिलसर्वाङ्गः स्खलंश्चैव पदे पदे ॥ २२.९ ॥
மகேஸ்வரன் ஒரு பிராமணராக உருவெடுத்து அவளது ஆசிரமத்துக்கு வந்தான். முதியவனாய், உடல் உறுப்புகள் தளர்ந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினான்.
Verse 10
कृच्छ्रात् तस्याः समीपं तु आगत्य द्विजसत्तमः । बुभुक्षितोऽस्मि मे देहि भद्रे भोज्यं द्विजस्य तु ॥ २२.१० ॥
சிரமத்துடன் அவளருகே வந்து அந்தச் சிறந்த த்விஜன் கூறினான்—“எனக்கு பசி. பத்திரே, பிராமணனுக்குத் தகுந்த உணவை எனக்குத் தா.”
Verse 11
एवमुक्ता तदा कन्या उमा शैलसुता शुभा । उवाच ब्राह्मणं भोज्यं दद्मि विप्र फलादिकम् । कुरु स्नानं द्रुतं विप्र भुञ्जस्वान्नं यदृच्छया ॥ २२.११ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, மலைமகளான சுபமான உமா அந்தப் பிராமணனிடம் சொன்னாள்—“ஓ விப்ரா, பழங்கள் முதலிய உணவைத் தருகிறேன். விரைவில் நீராடி, தானாகக் கிடைத்த அன்னத்தை உண்டு கொள்.”
Verse 12
एवमुक्तस्तदा विप्रस्तस्य पार्श्वे महानदीम् । गङ्गां जगाम स्नानार्थी स्नानं कर्त्तुमवातरात् ॥ २२.१२ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்தப் பிராமணன் அருகிலிருந்த மகாநதி கங்கைக்கு நீராடச் சென்று, விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய நீரில் இறங்கினான்।
Verse 13
स्नानं तु कुर्वता तेन रुद्रेण द्विजरूपिणा । भूत्वा मायामयं भीमं मकरं भयदर्शनम् । ग्राहितस्तु तदा विप्रस्तेन दुष्टेन मद्गुणा ॥ २२.१३ ॥
அப்போது இருத்ரன் பிராமண வடிவம் கொண்டு ஸ்நானம் செய்து கொண்டிருந்தான்; மாயையால் அச்சமூட்டும் மகரமாக மாறி, அந்தத் தீய மட்குணன் பிராமணனைப் பிடித்தான்।
Verse 14
दृष्ट्वा धृतमथात्मानं मकरॆण बलीयसा । वृद्धमात्मानमन्यं तां दर्शयन् वाक्यमब्रवीत् ॥ २२.१४ ॥
பின்னர் வலிமைமிக்க மகரம் தன்னைப் பிடித்திருப்பதைப் பார்த்து, அவளுக்கு தன் முதுமையான மற்றொரு வடிவத்தை காட்டி, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।
Verse 15
अब्रह्मण्यं गतं कन्ये धावस्वानय मां रुषः । यावन्नायाति विकृतिं तावन्मां त्रातुमर्हसि ॥ २२.१५ ॥
ஓ கன்னியே! அவன் பிராமண தர்மத்திற்கு விரோதமான தவறில் விழுந்தான்; ஓடிச் சென்று உடனே அவனை என்னிடம் கொண்டு வா. அவன் மேலும் விகாரமடைவதற்கு முன் நீ என்னை காக்க வேண்டும்।
Verse 16
एवमुक्ता तदा कन्या चिन्तयामास पार्वती । पितृभावेन शैलेन्द्रं भर्तृभावेन शङ्करम् । स्पृशामि तपसा पूता कथं विप्रं स्पृशाम्यहम् ॥ २२.१६ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது கன்னி பார்வதி சிந்தித்தாள்—‘மலைநாதனைத் தந்தைபாவத்தால், சங்கரனைப் பதிபாவத்தால், தவத்தால் தூய்மையடைந்து நான் தொடலாம்; ஆனால் ஒரு பிராமணனை நான் எவ்வாறு தொடுவது?’
Verse 17
यद्येनं नापकर्षामि मकरॆण जले धृतम् । तदानिं ब्रह्मवध्याऽ मे भवतीति न संशयः ॥ २२.१७ ॥
மகரம் நீரில் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் இவனை நான் இழுத்து வெளியே எடுக்காவிட்டால், அக்கணமே பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் எனக்கே வரும்—இதில் ஐயமில்லை।
Verse 18
अन्यव्यतिक्रमे धर्ममपनेतुं च शक्यते । ब्रह्मवध्याः पुनर्नैवमेवमुक्त्वा गता त्वरम् ॥ २२.१८ ॥
மற்ற குற்றங்களில் தர்மப்படி தோஷநிவாரணம் செய்யலாம்; ஆனால் பிரம்மஹத்த்யா விஷயத்தில் அப்படியல்ல. இவ்வாறு சொல்லி அவள் விரைவாகப் புறப்பட்டாள்।
Verse 19
सा गत्वा त्वरितं भीरुर् गृहीत्वा पाणिना द्विजम् । चकर्षान्तर्-जलात् तावत् स्वयं भूतपतिर् हरः ॥ २२.१९ ॥
அவள் அஞ்சி விரைவாகச் சென்று, கையால் அந்த த்விஜனைப் பிடித்து, நீருக்குள் இருந்து இழுத்து மேலே எடுத்தாள்; அச்சமயம் பூதபதி ஹரன் தாமே (உதவியாக) இருந்தார்।
Verse 20
यमाराध्य तपश्चर्त्तुमारब्धं शैलपुत्र्याः । स एव भगवान् रुद्रस्तस्याः पाणौ विलम्बत ॥ २२.२० ॥
யாரை ஆராதித்து சைலபுத்ரி தவம் தொடங்கினாளோ, அதே பகவான் ருத்ரன் அவளுடைய கையில் (அதாவது வரனாக) கிடைத்தார்।
Verse 21
तं दृष्ट्वा लज्जिता देवी पूर्वत्यागमनुस्मरन् । न किञ्चिदुत्तरं सुभ्रूर्वदति स्म सुलज्जिता ॥ २२.२१ ॥
அவரைக் கண்டதும் தேவி, தன் முன் விலகிச் சென்றதை நினைத்து வெட்கமுற்றாள்; அழகிய புருவமுடைய அவள் மிகுந்த வெட்கத்தால் எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை।
Verse 22
तूष्णीम्भूतां तु तां दृष्ट्वा गौरीं रुद्रो हसन्निव । पाणौ गृहीत्वा मां भद्रे कथं त्यक्तुमिहार्हसि ॥ २२.२२ ॥
கௌரி மௌனமாயிருந்ததைக் கண்டு ருத்ரன் புன்னகைத்ததுபோல்; என் கையைப் பிடித்து கூறினான்—“பத்ரே, என்னை இங்கே விட்டுச் செல்லுவது உனக்கு எப்படிச் சரி?”
Verse 23
मत्पाणिग्रहणं भद्रे वृथा यदि करिष्यसि । तदानीं ब्रह्मणः पुत्र्यामाहारार्थं ब्रवीम्यहम् ॥ २२.२३ ॥
பத்ரே, என் பாணிகிரஹணத்தை நீ வீணாக்க நினைத்தால், அப்போது உணவு பெறும் பொருட்டு பிரம்மாவின் மகளைக் குறித்து நான் கூறுவேன்.
Verse 24
न भवेत् परिहासोऽयमुक्ता देवी परापरा । लज्जमाना तदा वाक्यं वदति स्मितपूर्वकम् ॥ २२.२४ ॥
இவ்வாறு அழைக்கப்பட்ட பராபர தேவியார் கூறினாள்—“இது பரிகாசமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டாம்.” பின்னர் வெட்கத்துடன், மென்மையான புன்னகையுடன் சொற்களை உரைத்தாள்.
Verse 25
देवदेव त्रिलोकेश त्वदर्थोऽयं समुद्यमः । प्राग्जन्माराधितो भर्त्ता भवान् देवो महेश्वरः ॥ २२.२५ ॥
தேவர்களின் தேவனே, திரிலோகேசா! இந்த முயற்சி உன் பொருட்டே. முன்ஜென்மத்தில் நீயே ஆராதிக்கப்பட்ட காப்பாளன்-பர்த்தா; நீ தேவ மகேஸ்வரன்.
Verse 26
इदानीं मे भवान् देवः पतिर्नान्यो भविष्यति । किन्तु स्वामी पिता मह्यं शैलेन्द्रो मे व्रजामि तम् । अनुज्ञाप्य विधानॆन ततः पाणिं गृहीष्यसि ॥ २२.२६ ॥
இப்போது, ஓ தேவா, நீயே என் கணவன்; வேறு யாரும் இல்லை. ஆனால் என் காவலன் தந்தை சைலேந்திரன்; நான் அவரிடம் செல்கிறேன். முறையான விதிப்படி அவரது அனுமதி பெற்று, பின்னர் நீ என் கையைப் பற்றுவாய்.
Verse 27
एवमुक्त्वा तदा देवी पितरं प्रति भामिनी । कृताञ्जलिपुटा भूत्वा हिमवन्तमुवाच ह ॥ २२.२७ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின் ஒளிமிகு தேவி தந்தையை நோக்கி கைகூப்பி ஹிமவானை உரைத்தாள்.
Verse 28
अतोऽन्यजन्मभर्त्ता मे रुद्रो दक्षमखान्तकः । इदानीं तपसा सैव ध्यातोऽभूद्गतिभावनः ॥ २२.२८ ॥
ஆகையால் என் முந்தைய பிறவியின் கணவரும் தக்ஷ யாகத்தை அழித்த ருத்ரனும், இப்போது அவளது தவத்தால் தியானிக்கப் பெற்று, விதிக்குரிய வழியை நடத்துபவனானான்.
Verse 29
स च विश्वपतिर्भूत्वा ब्राह्मणो मे तपोवनम् । आगत्य भोजनार्थाय याचयामास शङ्करः । मया स्नातुं व्रजस्वेति चोदितो जाह्नवीं गतः ॥ २२.२९ ॥
அவன் உலகநாதனாக இருந்தும் பிராமண வடிவில் என் தவவனத்திற்கு வந்து, சங்கரன் உணவு வேண்டினான். நான் ‘நீராடச் செல்’ எனச் சொல்ல, அவன் ஜாஹ்னவி (கங்கை)யை அடைந்தான்.
Verse 30
तत्रासौ वृद्धकायेन द्विजरूपेण शङ्करः । मकरेण धृतस्तूर्णं अब्रह्महण्यमुवाच ह ॥ २२.३० ॥
அங்கே சங்கரன் முதிய உடலுடன் இருபிறப்பாளர் வடிவம் கொண்டு, ஒரு மகரத்தால் விரைவில் பிடிக்கப்பட்டான்; அப்போது அவன் அப்ரஹ்மஹண்யனை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 31
ब्रह्महत्याभयात् तात मया पाणौ धृतस्ततः । धृतमात्रः स्वकं देहं दर्शयामास शङ्करः ॥ २२.३१ ॥
‘அன்புத் தந்தையே! பிராமணஹத்தி என்ற பாவத்தின் அச்சத்தால் அப்போது நான் அவன் கையைப் பிடித்தேன். பிடித்த உடனே சங்கரன் தன் சொந்த (உண்மை) உடலை வெளிப்படுத்தினான்.’
Verse 32
ततो मामब्रवीद् देवः पाणिग्रहणमागताम् । भवती देवि मा किञ्चिद् विचारय तपोधने ॥ २२.३२ ॥
அப்போது பாணிகிரஹணச் சடங்கிற்காக வந்த என்னிடம் தேவன் கூறினார்— “தேவி, தவப்பேறு நிறைந்தவளே, எதையும் எண்ணிக் குழம்பாதே.”
Verse 33
एवमुक्ता त्वहं तेन शङ्करेण महात्मना । तदनुज्ञाप्य देवेशं भवन्तं प्रष्टुमागता । इदानीं यत्क्षमं कार्यं तच्छीघ्रं संविधीयताम् ॥ २२.३३ ॥
அந்த மகாத்மா சங்கரன் இவ்வாறு கூறியபின், தேவேசரின் அனுமதி பெற்று உம்மை வினவ நான் வந்தேன். இப்போது ஏற்ற செயல் எதுவோ அது விரைவில் ஏற்பாடு செய்யப்படுக.
Verse 34
एवं श्रुत्वा तदा वाक्यं शैलराजो मुदा युतः । उवाच दुहितां धन्यां तस्मिन् काले वराननाम् ॥ २२.३४ ॥
அவ்வாக்கியங்களை கேட்டதும் மலைமன்னன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அந்நேரத்தில் தன் பாக்கியமிக்க அழகுமுகத்தையுடைய மகளிடம் கூறினான்.
Verse 35
पुत्रि धन्योऽस्म्यहं लोके यस्य रुद्रः स्वयं हरः । जामाता भविता देवि त्वयापत्यवतामहम् । स्थापितो मूर्ध्नि देवानामपि पुत्रि त्वया ह्यहम् ॥ २२.३५ ॥
மகளே, நான் உலகில் பாக்கியவான்; ஏனெனில் ஹரனாகிய ருத்ரன் தானே என் மருமகனாவான். தேவி, உன்னால் நான் சந்ததியுடையவன் ஆவேன்; மகளே, உன்னாலேயே நான் தேவர்களிடையிலும் தலைமை நிலையிலே நிறுவப்பட்டேன்.
Verse 36
स्थीयतां क्षणमेकं तु यावदागमनं मम । एवमुक्त्वा गतो राजा शैलानां ब्रह्मणोऽन्तिकम् ॥ २२.३६ ॥
“நான் திரும்பி வரும் வரை ஒரு கணம் நில்லுங்கள்.” என்று கூறி மலைகளின் அரசன் பிரம்மாவின் அருகே சென்றான்.
Verse 37
तत्र दृष्ट्वा महात्मानं सर्वदेवपितामहम् । उवाच प्रणतो भूत्वा ब्रह्माणं शैलराट् ततः ॥ २२.३७ ॥
அங்கே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பிதாமகனான மகாத்மா பிரம்மாவைக் கண்டு, மலைராஜன் வணங்கி பின்னர் பிரம்மாவிடம் கூறினான்।
Verse 38
देवो मा दुहिता मह्यं तां रुद्राय ददाम्यहम् । त्वया देव अनुज्ञातस्तत्करोमि प्रसाधि माम् ॥ २२.३८ ॥
தேவனே! அவள் என் மகள்; அவளை ருத்ரனுக்குக் கொடுக்கிறேன். தேவனே, உமது அனுமதியால் இதைச் செய்கிறேன்; என்மேல் அருள் புரிவீராக।
Verse 39
ततो ब्रह्मा प्रीतमना याहि रुद्राय तां शुभाम् । प्रयच्छोवाच देवानां तदा लोकपितामहः ॥ २२.३९ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் பிரம்மா கூறினார்—“செல்; அந்தச் சுபமானவளை ருத்ரனுக்குக் கொடு.” அந்நேரம் தேவர்களின் உலகப் பிதாமகன் இவ்வாறு சொன்னான்।
Verse 40
एवमुक्तः शैलराजः स्ववेश्मागम्य सत्वरम् । देवानृषीन् सिद्धसङ्घान् चामन्त्रयत सत्वरम् ॥ २२.४० ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட மலைராஜன் விரைந்து தன் இல்லத்துக்குத் திரும்பி, உடனே தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர் கூட்டங்களை அழைத்தான்।
Verse 41
तुम्बुरुं नारदं चैव हाहाहूहूं तथैव च । स गत्वा किन्नरांश्चैव असुरान् राक्षसानपि ॥ २२.४१ ॥
அவன் தும்புரு, நாரதர், மேலும் ஹாஹாஹூஹூ ஆகியோரையும் உடன் கொண்டு புறப்பட்டு; கின்னரர்களிடமும், அசுரர்களிடமும், ராக்ஷசர்களிடமும் சென்றான்।
Verse 42
पर्वताः सरितः शैलाः वृक्षाः ओषधयस्तथा । आगताः मूर्त्तिमन्तो वै पर्वताः सङ्गमोपलाः । हिमवद्दुहितुर्द्रष्टुं विवाहं शङ्करेण ह ॥ २२.४२ ॥
மலைகள், ஆறுகள், பாறைச் சிகரங்கள், மரங்கள், மூலிகைகளும் அங்கே வந்தன. சங்கமக் கற்களுடன் மலைகள் மெய்யுருவம் கொண்டு வந்து, ஹிமவானின் மகளின் திருமணத்தை சங்கரனுடன் காண வந்தன.
Verse 43
तत्र वेदिः क्षितिश्चासीद् कलशाः सप्त सागराः । सूर्यॊ दीपस्तथा सोमः सरितो ववहुर् जलम् ॥ २२.४३ ॥
அங்கே வேதி மற்றும் க்ஷிதி (பூமி) இருந்தன; ஏழு சமுத்திரங்கள் கலசங்கள்போல் அமைந்தன. சூரியன் விளக்காகவும், சந்திரனும் அதுபோலவும்; ஆறுகள் நீரைச் சுமந்து ஓடின.
Verse 44
एवं विवाहसामग्रीं कृत्वा शैलवराधिपः । प्रेषयामास रुद्राय समीपं मन्दरं गिरिम् ॥ २२.४४ ॥
இவ்வாறு திருமணத்திற்கான பொருட்களை அமைத்த பின், சிறந்த மலைகளின் அதிபதி (ஹிமவான்) ருத்ரரிடம் அருகிலிருந்த மந்தர மலையைத் தூதராக அனுப்பினார்.
Verse 45
स तदा मन्दरोक्तस्तु शङ्करो द्रुतमाययौ । विधिना सोमया पाणिं जग्राह परमेश्वरः ॥ २२.४५ ॥
அப்போது மந்தரத்தின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட சங்கரன் விரைவாக வந்தார். விதிப்படி பரமேஸ்வரன் சோமாவின் கையைப் பற்றித் திருமணம் செய்தார்.
Verse 46
तत्रोत्सवे पर्वतनारदौ द्वौ जगुश्च सिद्धा ननृतुर्वनस्पतीः । पुष्पाण्यनेकानि विचिक्षिपुः शुभाः ननर्तुरुच्चैः सुरयोषितो भृशम् ॥ २२.४६ ॥
அந்த விழாவில் பர்வதரும் நாரதரும் பாடினர்; சித்தர்கள் நடனமாடினர்; மரங்களும் தாவரங்களும் ஆடினபோல் அசைந்தன. பல நல்வாழ்த்துப் பூக்கள் சிதறின; தேவமகளிர் உரத்த ஒலியுடன் மிகுந்த உற்சாகத்தில் நடனமாடினர்.
Verse 47
तस्मिन् विवाहे सलिलप्रवाहे चतुर्मुखो लोकपरः स्वसंस्थः । उवाच कन्यां भव पुत्रि लोके नारी प्रभर्त्ता तव चान्यपुंसाम् ॥ इत्येवमुक्त्वा स उमां सरुद्रां पितामहः स्वं पुरमाजगाम ॥ २२.४७ ॥
அந்த திருமணத்தில், நீர்ப் பெருக்கின் நடுவே, உலக நலனில் ஈடுபட்ட நான்முகப் பிரம்மா கன்னியிடம் கூறினார்— “மகளே, உலகில் இவ்வாறே இரு; பெண் உனக்கும் பிற ஆண்களுக்கும் வழிகாட்டியும் தாங்குபவளுமாக இருக்கிறாள்.” இவ்வாறு சொல்லி, பிதாமகன் ருத்ரனுடன் உமையை விட்டுத் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 48
जामातरं पर्वतराट् सुपूज्य विसर्जयामास विभुं स सोमम् । देवान्श्च दैत्यान् विविधानृषींश्च सम्पूज्य सर्वान् विविधैस्तु वस्तुभिः । विभूषणैर्वस्त्रवरान्नदानैः—र्विसर्जयामास तदाद्रिमुख्यान् ॥२२.४८॥
மலைகளின் அரசன் ஹிமவான், தன் மருமகன் வல்லமைமிக்க சோமனை முறையாகப் பூஜித்து அனுப்பிவைத்தான். பின்னர் தேவர்கள், தைத்தியர்கள், பல்வேறு ரிஷிகள்—அனைவரையும் பலவகை காணிக்கைகளால் மரியாதையுடன் வழிபட்டு, அணிகலன்கள், சிறந்த ஆடைகள், உயர்ந்த அன்னதானங்கள் மற்றும் பரிசுகளுடன் அந்த முதன்மை மலைவர்களையும் விடைபெறச் செய்தான்.
Verse 49
स वीतशोको विरजो विशुद्धः शुभाननां देववराय दत्त्वा । उमां महात्मा हिमवानद्रिराजः पैतामहे लोक इवाध्वरे भात् ॥ २२.४९ ॥
மகாத்மாவான மலைகளின் அரசன் ஹிமவான், துயரமற்றவனாய், மாசற்றவனாய், தூய்மையடைந்து, நல்வதனமுடைய உமையை தேவர்களில் முதன்மையானவருக்கு அளித்தபின், பிதாமக உலகில் யாகத்தில் ஒளிர்வதுபோல் பிரகாசித்தான்.
Verse 50
इतीरितेयं तव राजसत्तम प्रसूतिरॆषा न विदुर्यां सुरासुराः । स्वयम्भुदक्षादिराजः त्रिजन्मभिर्गौरीविवाहोऽपि मया सुकीर्तितः ॥ २२.५० ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு உன் குலத் தோற்றத்தை நான் கூறினேன்; இதை தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட முழுமையாக அறியார். ஸ்வயம்புவிலிருந்து பிறந்த ஆதியரசன் தக்ஷனையும், கௌரியின் மூன்று பிறவிகளில் நிகழ்ந்த திருமண வரலாறையும் நான் தெளிவாக எடுத்துரைத்தேன்.
Verse 51
श्रीवराह उवाच । एवं सा गौरिनाम्ना तु कारणान्मूर्तिमागता । सम्बभूव यथा प्रोक्तं प्रजापालाय पृच्छते । ऋषिणा महता पूर्वं तपसा भावितात्मना ॥ २२.५१ ॥
ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்— இவ்வாறு ‘கௌரி’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படும் அவள், காரணத்தினால் உடல் வடிவம் கொண்டு, முன்பு கூறியபடியே தோன்றினாள்; தவத்தால் செம்மையடைந்த மனத்தையுடைய மகரிஷி, முன்னொரு காலத்தில் பிரஜாபாலனை வினவிய கேள்விக்குப் பதிலாகவே இது நிகழ்ந்தது.
Verse 52
गौर्याः उत्पत्तिर् एषा वै कथिता परमर्षिणा । विवाहश्च यथा वृत्तस् तत्सर्वं कथितं तव ॥ २२.५२ ॥
கௌரியின் தோற்றம் பற்றிய இக்கதை பரமரிஷியால் கூறப்பட்டது. திருமணம் எவ்வாறு நடந்ததோ, அதனை முழுவதும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.
Verse 53
एतत्सर्वं तु गौर्या वै सम्पन्नं तु तृतीयया । तस्यां तिथौ तृतीयायां लवणं वर्जयेन्नरः । यश्चोपोष्यति नारी वा सा सौभाग्यं तु विन्दति ॥ २२.५३ ॥
இவை அனைத்தும் கௌரியைச் சார்ந்து திருதியா நாளில் நிறைவேறுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. அந்தத் திருதியா திதியில் உப்பு தவிர்க்க வேண்டும்; உபவாசம் செய்யும் பெண் சௌபாக்கியம் பெறுவாள்.
Verse 54
दुर्भगा या तु नारी स्यात् पुरुषश्चातिदुर्भगः । एतच्छ्रुत्वा तृतीयायां लवणं तु विवर्जयेत् ॥ २२.५४ ॥
ஒரு பெண் துர்பாக்கியமுடையவளாகவும், ஒரு ஆண் மிகுந்த துர்பாக்கியமுடையவனாகவும் இருந்தால்—இதை கேட்டபின் திருதியா நாளில் உப்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 55
सर्वकामानवाप्नोति सौभाग्यं द्रव्यसम्पदम् । आरोग्यं च सदा लोके कान्तिं पुष्टिं च विन्दति ॥ २२.५५ ॥
அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைகிறான்—சௌபாக்கியம், செல்வச் செழிப்பு. உலகில் எப்போதும் ஆரோக்கியம், ஒளி, புஷ்டியையும் பெறுகிறான்.
Frequently Asked Questions
The text foregrounds disciplined conduct (tapas and restraint) and responsible decision-making under dharma-conflict. Umā’s hesitation about touching a brāhmaṇa after ritual purification is set against the greater harm of allowing a death that would entail brahmahatyā; the narrative resolves this by prioritizing prevention of grave wrongdoing while maintaining ritual awareness. The concluding tṛtīyā salt-avoidance rule translates narrative ethics into a repeatable social practice.
A lunar marker is explicit: tṛtīyā (the third lunar day). On tṛtīyā, the chapter prescribes lavaṇa-varjana (avoiding salt), with stated results including saubhāgya (marital good fortune), health, prosperity, and well-being; it is presented as applicable to both men and women.
Environmental order is implied through the depiction of a ‘cosmic ecology’ participating in ritual: mountains, rivers, trees, and medicinal plants are described as assembling in embodied form for the wedding, while rivers provide water and celestial bodies function as ritual supports. This frames landscape and community as interdependent, suggesting that disciplined human rites and ethical restraint contribute to maintaining a stable, auspicious world for Pṛthivī.
The narrative references Dakṣa (as the remembered source of prior conflict), Rudra/Śaṅkara (as the tested and revealed bridegroom), Himavān/Himavat (as Umā’s father and mountain-king), and Brahmā (as lokapitāmaha granting authorization). It also names cultural-sage figures associated with celestial music and transmission—Nārada and Tumburu—along with groups such as siddhas, ṛṣis, devas, daityas, asuras, rākṣasas, and kinnaras.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.