Jaabaal

Verse 1

ॐ बृहस्पतिरुवाच—याज्ञवल्क्यं यदनु कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। अविमुक्तं वै कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। तस्माद्यत्र क्वचन गच्छति तदेव मन्ये...

ஓம் ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—யாஜ்ஞவல்க்யா! ‘குருக்ஷேத்ரம்’ என அறியப்படுவது தேவர்களின் யாகஸ்தலம்; எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரஹ்மனின் வாசஸ்தலம். அவிமுக்தமே குருக்ஷேத்ரம்—தேவயஜனம், அனைத்துப் பிராணிகளுக்கும் பிரஹ்மசதனம். ஆகவே ஒருவர் எங்கு சென்றாலும் அந்த இடத்தையே அவிமுக்தம் என்று எண்ண வேண்டும்; அதுவே உண்மையான அவிமுக்தம். இதுவே குருக்ஷேத்ரம்—தேவர்களின் யாகஸ்தலம், பிரஹ்மதாமம். இங்கு உயிரின் பிராணன் புறப்படும் வேளையில் ருத்ரன் ‘தாரக’ பிரஹ்மத்தை உபதேசிக்கிறார்; அதனால் அவன் அமரனாய் மோட்சம் அடைகிறான். எனவே அவிமுக்தத்தையே சார வேண்டும்; அவிமுக்தத்தை விட்டு விடக்கூடாது—இவ்வாறு யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்॥১॥

Verse 2

अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा तं कथमहं विजानीयामिति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—सोऽविमुक्त उपास्यो य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा सोऽविमुक्ते प्रतिष्ठित इति॥ सोऽविमुक्तः कस्मिन्प्रतिष...

பின்னர் அத்ரி யாஜ்ஞவல்க்யரை கேட்டார்—‘இந்த அளவற்ற, அவ்யக்தமான ஆத்மாவை நான் எவ்வாறு அறியலாம்?’ யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—‘அவிமுக்தத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; இந்த அளவற்ற, அவ்யக்த ஆத்மா அவிமுக்தத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளது.’ (அத்ரி) ‘அவிமுக்தம் எதில் நிலைபெற்றுள்ளது?’ (பதில்) ‘வரணா மற்றும் நாசீ இவற்றின் நடுவில் நிலைபெற்றுள்ளது.’ (அத்ரி) ‘வரணா என்ன? நாசீ என்ன?’ (பதில்) ‘இந்திரியங்களால் உண்டாகும் குற்றங்களைத் தடுப்பதால் அது வரணா; இந்திரியங்களால் உண்டாகும் பாவங்களை அழிப்பதால் அது நாசீ.’ (அத்ரி) ‘அதன் இடம் எது?’ (பதில்) ‘புருவமத்தியும் மூக்கின் சந்தியும்—அதுவே ஸ்வர்கலோகம் மற்றும் பரலோகம் ஆகியவற்றின் சந்தி.’ இந்த ‘சந்தி’யையே, இந்த ‘சந்த்யா-தியான’த்தையே பிரஹ்மவித்துக்கள் உபாசிக்கின்றனர். அவிமுக்தம் உபாச்யம். இவ்வாறு அவிமுக்த-ஞானம் போதிக்கப்படுகிறது—இப்படியே அறிந்தவன் அறிந்தவனே॥২॥

Verse 3

अथ हैनं ब्रह्मचारिण ऊचुः—किं जप्येनामृतत्वं ब्रूहीति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—शतरुद्रियेण इति; एतान्येव ह वा अमृतस्य नामानि। एतैर्ह वा अमृतो भवतीति—एवमेवैतद्याज्ञवल्क्यः॥३॥

அப்போது பிரம்மச்சாரிகள் அவரிடம் கூறினர்—‘எந்த ஜபத்தால் அமரத்துவம் கிடைக்கும்? சொல்லுங்கள்.’ யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—‘சதருத்ரிய ஜபத்தால்.’ இவையே அமரனின் நாமங்கள்; இவற்றினாலேயே மனிதன் அமரனாகிறான்—இவ்வாறு யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்॥৩॥

Verse 4

अथ हैनं जनको वैदेहो याज्ञवल्क्यमुपसमेत्योवाच—भगवन्, संन्यासं ब्रूहीति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—ब्रह्मचर्यं परिसमाप्य गृही भवेत् । गृही भूत्वा वनी भवेत् । वनी भूत्वा प्रव्रजेत् । यदि वेतरथा ब्रह्मचर्यादे...

அப்போது விதேஹ நாட்டின் ஜனகன் யாஜ்ஞவல்க்யரை அணுகி—“பகவான், சந்நியாசத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்” என்றான். யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—பிரம்மச்சரியத்தை நிறைவு செய்து கிருஹஸ்தனாக வேண்டும்; கிருஹஸ்தனாய் வானப்ரஸ்தனாக வேண்டும்; வானப்ரஸ்தனாய் ப்ரவ்ரஜ்யை (பரிவ்ராஜகத் துறவு) ஏற்க வேண்டும். அல்லது பிரம்மச்சரியத்திலிருந்தே, இல்லத்திலிருந்தே, வனத்திலிருந்தே நேரடியாகப் ப்ரவ்ரஜிக்கலாம். மேலும் விரதமில்லாதவனாக இருந்தாலும் விரதவானாக இருந்தாலும், ஸ்நாதகனாக இருந்தாலும் அஸ்நாதகனாக இருந்தாலும், அக்னிகள் குன்றியிருந்தாலும்—எந்த நாளில் வைராக்யம் உண்டாகிறதோ அந்த நாளிலேயே ப்ரவ்ரஜிக்க வேண்டும். சிலர் ப்ராஜாபத்ய இஷ்டி மட்டும் செய்கிறார்கள்; அப்படிச் செய்ய வேண்டாம்—ஆக்னேய இஷ்டியே செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அக்னியே பிராணன்; அதனால் பிராணனே நிறுவப்படுகிறது. த்ரைதாதவீய இஷ்டி செய்ய வேண்டும்—சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று தாதுக்கள் அதில் குறிக்கப்படுகின்றன. ‘அயம் தே யோனிர் ருத்விஜோ…’ என்ற மந்திரத்தால் அக்னியை நுகர்ந்து (மணம் கொண்டு) வணங்க வேண்டும்; பிராணனே அக்னியின் யோனி—‘ப்ராணம் கச்ச ஸ்வாஹா’ என்பதே அதன் பொருள். கிராமத்திலிருந்து அக்னியை கொண்டு வந்து முன்னைய அக்னிக்கு அதனை நுகரச் செய்ய வேண்டும். அக்னி கிடைக்காவிட்டால் நீரில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; ஆபः எல்லா தேவதைகளும். ‘ஸர்வாப்யோ தேவதாப்யோ ஜுஹோமி ஸ்வாஹா’ என்று ஆஹுதி செய்து அந்த நீரை எடுத்துப் பருக வேண்டும். நெய்யுடன் கூடிய இந்த ஹவி—இதுவே மோட்சமந்திரம், த்ரயீ—என்று கூற வேண்டும். இதுவே பிரம்மம்; இதுவே தியானிக்கத்தக்கது. “அப்படியே, பகவான்” என்று யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்॥४॥

Verse 5

अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—पृच्छामि त्वा याज्ञवल्क्य, अयज्ञोपवीती कथं ब्राह्मण इति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—इदमेवास्य तद्यज्ञोपवीतं य आत्मा । अपः प्राश्याचम्य—अयं विधिः परिव्राजकानाम् । वीराध्वान...

பின்பு அத்திரி யாஜ்ஞவல்க்யரை வினவினார்—“யாஜ்ஞவல்க்யரே, யஜ்ஞோபவீதம் (பூணூல்) இல்லாமல் ஒருவர் எவ்வாறு பிராமணன்?” யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—அவனுக்கான யஜ்ஞோபவீதம் இதுவே: ஆத்மாவே. நீரைப் பருகி ஆச்சமனம் செய்து—இதுவே பரிவ்ராஜகர்களின் விதி; வீரயாத்திரையிலோ, அனசன (உண்ணாமை) நிலையிலோ, நீரில் பிரவேசத்திலோ, அக்னியில் பிரவேசத்திலோ, மகாப்ரஸ்தானத்திலோ. அப்போது பரிவ்ராட்—மங்கிய ஆடை அணிந்தவன், மொட்டையடித்தவன், பற்றற்றவன், தூயவன், பகைமையற்றவன், பிக்ஷையால் வாழ்பவன்—பிரம்மபாவத்திற்குத் தகுதியானவன் ஆகிறான். ஒருவர் நோயுற்றிருந்தால் மனத்தாலும் வாக்காலும் சந்நியாசம் செய்ய வேண்டும். இந்தப் பாதை பிரம்மாவால் பரம்பரையாக அறியப்பட்டது; இதன் வழியே சந்நியாசி பிரம்மவித் ஆகச் செல்கிறான்—என்று பகவான் யாஜ்ஞவல்க்யர் உரைத்தார்॥५॥

Verse 6

तत्र परमहंसानामसंवर्तक-कारुणि-श्वेतकेतु-दुर्वास-ऋभु-निदाघ-जड-भरत-दत्तात्रेय-रैवतक-प्रभृतयोऽव्यक्तलिङ्गा अव्यक्ताचारा अनुन्मत्ता उन्मत्तवदाचरन्तः त्रिदण्डं कमण्डलुं शिक्यं पात्रं जलपवित्रं शिखां यज्ञोप...

அங்கே பரமஹம்சர்களில்—அஸம்வர்த்தக, காருணி, ஸ்வேதகேது, துர்வாசஸ், ரிபு, நிதாக, ஜட, பரத, தத்தாத்ரேய, ரைவதக முதலியோர்—அவ்யக்த லிங்கமும் அவ்யக்த ஆசாரமும் உடையோர்; பித்தரல்லர், ஆயினும் பித்தரைப் போல நடப்போர். அவர்கள் திரிதண்டம், கமண்டலு, சிக்யம், பாத்திரம், ஜலபவித்ரம், சிகை, யஜ்ஞோபவீதம்—இவை அனைத்தையும் ‘பூः ஸ்வாஹா’ என்று சொல்லி நீரில் துறந்து, ஆத்மாவைத் தேட வேண்டும். பொன் அணிந்தவனைப் போலத் தோன்றினாலும் முடிச்சற்றவன், பற்றற்றவன்—அவ்வாறே பிரம்மமார்க்கத்தில் முற்றும் நிறைவு பெற்றவன், சுத்தமான மனம் உடையவன்; பிராணன் நிலைத்திருக்க வேண்டிய அளவிற்கு உரிய காலத்தில் மட்டும் உணவு, பிக்ஷைச் செயல், வயிற்றையே பாத்திரமாகக் கருதி, லாப-அலாபங்களில் சமன். வெறுமை வீடு, தேவாலயம், புல்கூடு, எறும்புப் புற்று, மரவேர், குயவர் குடிசை, யாகவீடு, நதிக்கரை, மலைக் குகை, கந்தரம், கொட்டரம், அருவி, வெறும் நிலம் ஆகிய இடங்களில் இல்லமின்றி வாழ்ந்து—முயற்சியுடன், ‘எனது’ என்ற பற்று இன்றி, தூய தியானத்தில் நிலைத்து, ஆத்மநிலையிலே உறைந்து, அசுப கர்மங்களை வேரறுப்பதில் ஈடுபட்டு—சந்நியாசத்தால் உடலைத் துறக்கிறான்; அவனே ‘பரமஹம்சன்’ என அழைக்கப்படுகிறான், பரமஹம்சன் எனவே॥६॥